Covers (Mixtape)

Deze week is onze mixtape gevuld met covers en hun origineel. Enjoy!

Klik hier voor het eerste deel van de mixtape
The Beatles / The Libertines – Eight Days A Week
Gnarls Barkley / The Kooks – Crazy
The Beatles / Pete Doherty – She Loves You
David Bowie / The Last Shadow Puppets –In The Heat Of The Morning
Klaxons / Kaiser Chiefs – Golden Skans

Klik hier voor het tweede deel van de mixtape
The Strokes / Arctic Monkeys – Take It Or Leave It
Justice / Get Cape. Wear Cape. Fly – D.A.N.C.E.
The Libertines / Adam Green – What A Waster
Devo / Does It Offend You, Yeah? – Whip It

Barbara Lewis / Arctic Monkeys & The 747s – Baby I’m Yours

Read more

The Kooks streven naar perfectie (Concertrecensie)

Gezien: The Kooks, Melkweg The Max 14-04-2008

Het is acht op de tien keer vaste prik bij concerten. Met de trein naar CS of Zuid en vanaf daar met de 1, 2 of 5 naar Leidse, soms nog even naar de Mac en vervolgens óf linksaf naar de Weteringschans óf rechtsaf naar de Lijnbaansgracht. Anders dan normaal is deze avond de blik naar het balkon van de Stadsschouwburg. Ik zou er meerdere moorden voor doen om zondag vanaf deze plek weer naar het balkon te mogen kijken. Vandaag gaan we weer eens rechtsaf naar de Melkweg, die voor dit concert binnen een handomdraai was uitverkocht. Het zou zaak worden voor de mannen uit Brighton om mij te overtuigen, dit had tweede plaat Konk allerminst kunnen doen en dus was ik vrij sceptisch van tevoren.

Maar negatieve gedachtes worden vanavond niet getolereerd, God straft meteen. Een genious mind moet vannacht een geniale ingeving gehad hebben om de fans in shifts van tien naar binnen te laten gaan. Nergens voor nodig en gevolg is dat het voorprogramma Get Cape. Wear Cape. Fly aan een grote groep mensen voorbij gaat. Bij de garderobe hoor ik trompetgeschal maar op het podium staat alleen Sam Duckworth met een gitaar, begeleid door een drummer. De trompetten komen uit zijn laptop. De twee nummers zijn te weinig voor een waardeoordeel maar we krijgen zaterdag 26 april een herkansing als deze singer-songwriter op London Calling staat.

Dan is het de beurt aan The Kooks. De muziek en de lichten gaan uit en terwijl vanuit de schemering vier contouren zichtbaar worden begint een ware lichtshow, ondersteund door lichten maatje XL van het type dat je bij de tandarts vindt. De band opent met See The World en de toon is gezet: vanavond gaat het los. Het is een kwestie van nog even snel ademhalen want het eerste rustmoment komt pas dik een halfuur verder. Ook eerste single van het nieuwe album Always Where I Need To Be kan rekenen op een springende massa.

Na vier nummers is het tijd voor het eerste (en enige?) verstaanbare praatje met het publiek. Of we de nieuwe plaat al hebben gehoord… natuurlijk hebben we dat! Luke en Hugh kijken elkaar aan alsof ze hun oren niet kunnen geloven, de release van Konk was immers ook vandaag. Welkom in 2008. Als vervolgens de inleidende gitaren van Sway klinken blijkt inderdaad dat de meerderheid van het publiek de nieuwe plaat al meerdere malen heeft beluisterd. Maar ieder nadeel hep ze voordeel en dus gaat de zaal voor de vijfde keer deze avond uit z’n dak.

Dit deel van de set is het absolute hoogtepunt. Met Time Awaits stijgt de band haast boven zichzelf uit. Dit nummer wordt verlengd tot het nog langer duurt dan op de plaat en de zware gitaren uit de intro doen de grond in hartje Amsterdam momenteel nog steeds naschudden. Hugh laat zien wat een briljante gitarist hij is.
Als Luke daarna voor het evenwicht in de set zijn akoestische gitaar pakt en je kent het nieuwe album en beetje dan hoop je op één bepaald nummer: het schitterende One Last Time. De overige bandleden springen halverwege in, (tijdelijke) bassist Dan leunt nonchalant tegen zijn kolossale versterker aan.

Dan gebeurt wat ik min of meer al voorzien had in mijn recensie van Konk. Do You Wanna is misschien wel het slechtste nummer van dit album maar wel een hele aanstekelijke. De handjes gaan in de lucht en klappen ritmisch mee, de tekst wordt luidkeels meegezongen. Het is officieel: dit concert is ijzersterk. Na Naive is het tijd om het tempo even wat omlaag te gooien. De periode dat het optreden wat inzakt duurt exact twee nummers en niet geheel toevallig betreft het hier nummers van de nieuwe plaat. Met drie nummers van Inside In/Inside Out wordt de set stijlvol afgesloten, iedereen is toe aan wat rust.

Voor de toegift komt Luke vijf minuten later alleen het podium op. Deze keer zonder de altijd stevig timmerende Paul en z’n andere bandgenoten. Hij doet waar hij goed in is: frontman-zijn. Seaside en Jackie Big Tits (“And Amsterdam, I never knew you so well”) worden akoestisch gespeeld. Dan is het is tijd voor Dan. Tot nu toe heeft hij quasi-ongeïnteresseerd voor zich uitgekeken maar bij Stormy Weather moet ook hij er aan geloven. Waar hij zich bij de meeste overige nummers kan beperken tot het spelen van grondtonen is de bas in dit nummer helemaal onmisbaar. Iets meer afwisseling op dit gebied kan op het derde album geen kwaad. De uitgelaten meute zal het een worst wezen. Sofa Song is de knallende afsluiter van vanavond en dan kan de rekening opgemaakt worden.

De tweede plaat mag dan niet denderend zijn, de nummers van Konk werden, een uitzondering daargelaten, met een grote dosis overtuiging gespeeld. De setlist spreekt echter voor zich: in dik 75 minuten worden elf oude en acht nieuwe nummers gespeeld, een logische verdeling in hun zoektocht naar een perfect optreden.
Veelzeggend was het moment waarop de band na een kort applaus door wilde gaan maar hier door technisch ongemak aan het drumstel van werd weerhouden. De koppies spraken boekdelen. Het siert ze.


Setlist:
See The World
Always Where I Need To Be
Eddie’s Gun
Ooh La
Sway
Time Awaits
One Last Time
Mr. Maker
I Want You
Do You Wanna
Naïve
Shine On
See The Sun
Matchbox
She Moves In Her Own Way
You Don’t Love Me

Seaside
Jackie Big Tits
Stormy Weather
Sofa Song

Read more

My little brother just discovered Rock and Roll (Prospect)

Naarmate ik ouder word en de bands steeds jonger begin ik te twijfelen aan mijn keuze voor een huis-tuin-en-keuken-bestaan. Too old to Rock and Roll, too young to die? Dit adagium gaat in ieder geval niet op voor de jongetjes van Lo-Fi Culture Scene. Op elfjarige leeftijd ruilden Tom M., Angus, Callum, Tom H. en Jacob de legosteentjes in voor volwaardige instrumenten en sindsdien is Lo-Fi Culture Scene een feit.

Door hun jonge leeftijd is de muziek onbevangen en fris. Waar de verwachtingspatronen niet verder reiken dan lyrics in de lijn van “ABCDEF and G, that reminds me of when we were free”, verrast Lo-Fi Culture Scene. Ze klinken frisser dan The Strokes op This Is It? en puntiger dan Bloc Party ten tijde van Silent Alarm. Levende bewijs hiervan zijn nummers als Go Your Own Way en Meet Again. De brutaal tegen elkaar opspelende gitaren zijn perfect afgekeken van hun voorbeelden, toch klinkt er al een eigen herkenbaar Lo-Fi geluid door. Dit frisse geluid heeft er, met een beetje hulp van broer Jamie MacColl uit Bombay Bicycle Club, voor gezorgd dat ze zich hebben kunnen vestigen in de Noord-Londense scene. Dit heeft zijn vruchten afgeworpen want inmiddels speelden ze al in het voorprogramma van onder andere voorbeelden Bloc Party, Blood Red Shoes en Good Shoes. Na lovende kritieken van voornamelijk Artrocker kan niemand meer om de jongste next big thing heen.
Inmiddels hebben ze tijd gevonden om tijdens de tussenuurtjes de eerste single Abstract op te nemen onder label KIDS, waarvan de feestelijke release 30 juni zal zijn. De demoversie van het nummer klinkt veelbelovend, de hoekige gitaarlijnen uit Go Your Own Way worden voortgezet en komen halverwege het nummer samen met de drums als mentos met diet coke. Hopelijk weten ze de kwaliteiten van de nummers vast te houden en kunnen ze ons aan het einde van zomervakantie met een EP verrassen. Met zoveel potentie en talent lijkt een optreden als jongste band ooit op London Calling niet ver weg.

MySpace
Download
Read more

The Rifles have got Standards (Concertrecensie)

Gezien: The Rifles, Tivoli 11-04-2008

Daar stond ik dan om tien voor negen in Tivoli te wachten op The Rifles. Eigenlijk had ik in Paradiso willen zijn om hippe dansmoves te maken op de muziek van Foals. Maar in een gekke bui had ik een kaartje gekocht voor The Rifles, verkeerde beslissing gemaakt?

De avond ging van start met de vijf local boys van de band Paper Tiger, ze maken een mix van indie, pop en folk. De heren spelen met veel plezier en weten met kleine grapjes het publiek goed op te warmen. Ongeveer 20 minuten later beklimmen The Rifles het podium. Zonder een woord te zeggen beginnen ze aan hun nieuwe single Talking. Het publiek lijkt overdonderd en reageert nog een beetje afwachtend. Bij het tweede nummer ontstaat er een rustige pit in het midden van de zaal maar het begint pas echt bij het achtste nummer, Peace & Quiet. Het enige nummer van vanavond waar de band de energie van het debuutalbum ook live weet te evenaren.

Tussen de nummers worden wat grapjes gemaakt. Zo wordt een rustig nummer aangekondigd om vervolgens She’s Got Standards in te zetten. Ook liet de band weten dat ze hun nieuwe album bijna af hadden en na de tour er de laatste hand aan zouden leggen (de waarschijnlijke release datum is 23 juni). De nieuwe nummers die gespeeld werden liggen in de lijn van de huidige The Rifles sound, niks nieuws dus. Vaak ook weer opgebouwd vanuit een paar akkoorden die door de zanger worden gespeeld waarover de tweede gitarist een deuntje of een solo speelt. Het enige nieuwe nummer dat me is bijgebleven is Romeo & Juliet, waarvan we al eerder een akoestische versie op hun MySpace konden horen.

Na 13 nummers verlaten ze het podium om na vijf minuten weer terug te komen en nog drie laatste nummers te spelen: Narrow Minded Social Club, het nieuwe nummer The Great Escape en Local Boy waarbij iedereen nog een laatste keer uit zijn dak gaat. Al met al een optreden die niet zo memorabel was als ik had gehoopt. De nummers werden erg strak gespeeld, er was contact met het publiek, er werd gesprongen, maar de oprechte energie ontbrak. Terwijl ze deze energie op plaat vrijwel continu weten te brengen was enige echte hoogtepunt Peace & Quiet. Ook na het optreden zijn de heren niet meer in voor een korte babbel, snel de tourbus is en de gordijntjes dicht.

Alles overziend was Foals waarschijnlijk een betere keuze geweest..

Door: Tom
Read more

Het feestje van Piet (London Calling)

Toen ik 12 januari het kleine zaaltje van Ekko kwam uitgelopen was ik vrolijk en vooral verrast. Een week eerder had ik een nieuwsbrief van Ekko in m’n mailbox gekregen waarin stond dat ik door een mailtje terug te sturen twee kaartjes kon winnen voor het optreden van Pete and the Pirates in deze zaal. Ik had vaag een keer van dit bandje gehoord dus ben maar eens gaan luisteren naar nummers op MySpace. Mr. Understanding, Knots, Come On Feet en Bright Lights klonken heel leuk dus de mail was gauw verstuurd en de volgende dag kreeg ik bericht dat ik had ‘gewonnen’.

Het optreden zelf kan ik niet anders typeren dan één groot (kinder)feestje, tot de slingers aan toe. De vijf jongemannen uit Reading genieten vanaf het moment dat ze het podium opkomen tot en met het moment dat ze het podium na de toegift weer verlaten en het publiek geniet zo mogelijk nog meer. In no time is het optreden voorbij, de nummers zijn langs geraasd zonder een moment van verslapping. Licht verteerbaar, puntig, vrolijk, snel, ritmisch, dansbaar. Of zoals ze zelf zeggen: "Pete and The Pirates blend of smooth edged punk and pop produces music which is sweet, raw, joyous, melancholic, raucous and tender." Na afloop praat ik nog een half uur met gitarist Peter en drummer Jonny en maak ik ze duidelijk dat ze vooral naar de volgende editie van London Calling moeten komen.

Een week later wordt hun naam bevestigd en wordt het tijd om maar eens op zoek te gaan naar wat meer muziek. Ik kom uit bij debuut EP Get Even, geheel onverwacht is dit een beetje een suffig plaatje dat totaal niet doet vermoeden hoe het er live aan toe gaat. Alleen Toe, een heel mooi ingetogen nummer dat aan het eind explodeert, laat een glimp zien van wat PatP in zijn mars heeft.
Tweede EP Wait Stop Begin begint met het bekende Come On Feet, maar doet mijn hart maar weinig sneller kloppen dan Get Even terwijl vier van de zeven nummers ook live werden gespeeld. Ook nieuwe single She Doesn’t Belong To Me klinkt wat mat.

Dan het debuutalbum Little Death. Wanneer krijg ik weer dat gevoel van het optreden? Waar blijven die vrolijke deuntjes? Wanneer begint het feestje? Eigenlijk nooit. Het is een hele leuke, goede plaat, de vier eerdergenoemde nummers blijven in je kop zitten en Bright Lights is een heerlijke afsluiter, maar lang niet alle nummers worden met deze hoeveelheid energie gespeeld.
En dat is het precies het verschil. In de rustigere nummers zitten weldegelijk behoorlijk opzwepende melodieën maar deze worden tijdens het optreden wel met dezelfde energie gespeeld. De bas dreunt een stuk lekkerder door in je buik, de drum knalt harder en de gitaren zijn een pak scherper.

Voor het laatste nummer van de set in Utrecht werd het publiek gevraagd of dit nummer fast of slow gespeeld moest worden. Fast klonk het volmondig. Maar eigenlijk was deze vraag overbodig. Pete and the Pirates is live op z’n sterkst en verrast je door in hoogste versnelling de leukste liedjes te spelen. Een feestje was het in Utrecht en een feestje gaat het worden in Amsterdam. Vergeet je slingers niet mee te nemen.

Live: 26 april in Paradiso
Link: YouTube en MySpace
Foto: Steve Gullick

Read more

Motel Mozaïque (Mixtape)

Dit weekend gaat Motel Mozaïque weer van start. Zoals elk jaar verstrekt de organisatie in samenwerking met Plato een gratis sampler. Degenen die de sampler mis hebben gelopen hoeven niet te treuren want hier onder is deze te downloaden danwel direct te beluisteren via de 3voor12 luisterpaal. Voor de studenten onder ons zijn er zaterdagmiddag gratis optredens van o.a. Jamie Lidell, Shout Out Louds en Black Lips. Helaas hebben Mystery Jets afgezegd, het optreden op London Calling gaat wel nog gewoon door.

1. Goldfrapp - Little Bird
2. Holy Fuck - Royal Gregory
3. Tim Vanhamel - Until I Find You
4. The Do - On My Shoulders
5. Jamie Lidell - Figured Me Out (LA George Mix)
6. The Black Lips - O Katrina!
7. The Gutter Twins - Idle Hands
8. Efterklang - Caravan
9. M83 - Kim & Jessie
10. Midnight Juggernauts - Road To Recovery
11. Alela Diane - Tired Feet
12. Thinguma*jigSaw (Awakeinwhitechapel) Pt. 1 - Redlightcockflight
13. DeVotchKa - Transliterator
14. A Fine Frenzy - Almost Lover
15. Jana Hunter - Vultures

Luister
Motel Mozaïque
Read more

Brain Thrust Mastery brought with Love and Squalor (Concertrecensie)

Gezien: We Are Scientists, Tivoli de Helling 03-04-2008

We Are Scientists veroverde eind 2005 de bovenzaal van Paradiso met hun charme en "rock music of the thoughtful, sometimes epic, often loud, vaguely danceable, implicitly humanist variety". Sindsdien heeft de zegetocht zich voortgezet en volgden optredens in o.a. Ekko, HMH (als voorprogramma van The Kaiser Chiefs) en de Melkweg. Met het nieuwe album Brain Thrust Mastery is We Are Scientists deze maand weer terug in Nederland. Dit album is een stuk minder scherp dan debuut With Love and Squalor. Nummers als Let's See It, Chick Lit en After Hours zijn aardig maar nog altijd een klasse minder dan elk willekeurig nummer op With Love and Squalor. Met het verlies van drummer Michael Tapper en een matig tweede album is het de vraag of We Are Scientists nog steeds weet te overtuigen

Na een in en in triest voorprogramma, verzorgd door 925s, is het meer dan tijd voor We Are Scientists. Keith en Chris stralen van plezier terwijl ze samen met twee tijdelijke bandleden onder luid gegil worden onthaald (Keith schijnt populair te zijn bij zowel het vrouwelijke als mannelijke front). Door te openen met klassieker Nobody Move, Nobody Get Hurt weten ze het publiek meer dan in te pakken. Nadat het publiek tijdens drie oude nummers is opgewarmd is de tijd rijp voor het eerste nieuwe nummer Impatience. Waar dit nummer op plaat aan energie ontbreekt, sluit het live naadloos aan in de lijn van het oude werk. Het tempo wordt naar factor elf verhoogd maar ook Keith is ongeremd en klinkt vele malen agressiever. Het zijn niet alleen deze elementen die een concert van We Are Scientists authentiek maken, vooral de korte anekdotes en woordenwisselingen tussen Keith en Chris zorgen voor een wetenschappelijke ervaring. Nadat Keith zijn bier heeft omgestoten volgt de onvermijdelijke opmerking van Chris over Keith's incontinentie. Maar zonder er nog al te veel woorden aan te besteden wordt Let's See It ingezet, terwijl Keith wetenschap en liefde samenvoegt "If physics dictates means you're going away, just when the pressure's on, alright, Science will just have to surrender to fate, cause I won't let you down, all right" staat het publiek hem bij tijdens meer dan verleidelijke refrein "Oh oh oh, oh oh oh, Oh oh oh, oh oh oh".

De interactie tussen publiek en band verzwakt geen moment, terwijl nieuwe nummers grotendeels worden meegezongen zorgen oude hits keer op keer voor een opgetogen pit. It's a Hit sluit de eerste helft van de avond af en zorgt voor een orkaan van energie die aanvoelt als het legendarische gevecht tussen Mohammed Ali en Joe Frazier. Na een korte adempauze komt de band nog eenmaal terug "dont worry we didn't leave the building just yet". Het is de eer aan The Great Escape om de avond in stijl af te sluiten. Ondanks dat de kracht van het optreden nog steeds in het oudere werk ligt zorgen de nieuwe nummers voor een frisse aanvulling.

i are scientists and i always will be.



Read more

What's Up (Mixtape)

Mixtape is onze nieuwe rubriek waarin we wekelijks een mixtape aanbieden met elke keer een nieuw thema/ onderwerp. De maand april is net begonnen en staat vol gepland met concerten en festivals. Om je alvast in de stemming te brengen hebben we een selectie gemaakt van bands die op zullen treden. Bands die op London Calling zullen spelen zijn niet opgenomen in de mixtape, daar komt later deze maand een aparte mixtape voor.

De mixtape is hier te beluisteren:

Does It Offend You, Yeah? - We Are Rockstars // 6 april, Paradiso
The Kooks - See The Sun // 14 april, Melkweg
We Are Scientists - After Hours // 28 april, Melkweg
The Rifles - Talking // 8 april, Patronaat / 9 april, Vera / 10 april, Doornroosje / 11 april, Tivoli
Adam Green - Morning After Midnight // 18 april, Melkweg
The Long Blondes - Giddy Stratospheress // 23 april, Melkweg
Mystery Jets - Half In Love With Elizabeth //12 april, Motel Mozaïque / 26 april, London Calling
Black Lips - O Katrina // 12 april, Motel Mozaïque
Be Your Own Pet - The Kelly Affair // 11 april, Motel Mozaïque
Guillemots - Get Over It // 11 april, Motel Mozaïque
Foals - Cassius // 11 april, Paradiso/ 12 april, Motel Mozaïque
dEUS - The Architect // 11april, Motel Mozaïque

Door: Tom

Read more

Ms. Nash en het Grote Publiek (Concertrecensie)

Gezien: Kate Nash, Paradiso 2-4-2008

Waar Mystery Jets vooral quasi-verdwaasde blikken oogst en de (vele, vele, VELE) meisjes doet giechelen (‘dat haar’, ‘hihi, hij loopt op krukken’), mag Kate Nash het doen met een uitzinnige menigte. De sirene die het optreden van Mystery Jets inluidde blijkt niks te zijn vergeleken met de talrijke gilbrigades. Kate Nash is het guitige hoofd op dat zwarte vierkant: zo moet het althans voor de mensen middenvoor zijn geweest. De keuze om een massief zwarte piano midden op het podium te zetten is niet bepaald de meest publieksvriendelijke keuze.

Het is het welbekende verhaal: Kate Nash brak haar been en kreeg een gitaar. Even later had ze liedjes, werd opgepikt door Lilly Allen, stond op London Calling en toen een album: MTV, TMF en alle andere kanalen waarmee je een groot publiek kan bereiken vielen eroverheen. Dat grote publiek is gelukt, want Paradiso is wijd en breed uitverkocht.

Bijna elk nummer wordt in tweede of derde versnelling gespeeld. Hoewel dit het optreden meer vaart geeft en de nummers dansbaarder doet lijken, lijkt het ook alsof Ms. Nash haast heeft. Toch is het knap om op die manier ruim langer dan een uur te spelen. Na een drietal nummers verruilt ze de piano voor een akoestische gitaar. En eindelijk, een beetje rust, alhoewel de teksten wel in surround-sound mijn oren bereiken. Woord voor woord zingen de 16-jarige fans met de tekst mee. Met de rust is het verder ook gedaan als Kate zich in een nieuw nummer ontpopt tot een ware ‘riot-grrrl’: "You don’t have to suck dick, to succeed" schreeuwt ze al hupsend over het podium in haar frivole jurkje. Playmobile-meisjes zijn ook stoer.
Hoewel de band haar prima begeleidt, kijken we toch naar ‘Kate Nash and band’. De bandleden doen het niet voorkomen alsof ze zoveel plezier hebben in het spelen van deze muziek. Misschien gaan de nummers daarom wel zo snel. Het zou erg interessant zijn Ms. Nash een keer solo te kunnen zien. Dat zou veel intiemer, persoonlijker en wellicht ook rustiger zijn dan dit optreden. Maar ‘het grote publiek’ zal hier vast ook tevreden mee zijn geweest.

Door: Yoram

Read more

Mixtape is onze nieuwe rubriek waarin we wekelijks een mixtape aanbieden met elke keer een nieuw thema/ onderwerp. Deze keer gaat het over bands die deze maand in Nederland zullen optreden. Bands die op London Calling zullen spelen zijn niet opgenomen in de mixtape, daar komt later deze maand een aparte mixtape voor.

De mixtape is hier te beluisteren: http://22grandblog.muxtape.com/

Hier nog verdere informatie over de bands:
Does It Offend You, Yeah? / 6 april, Paradiso /
The Kooks / 14 april, Melkweg /
We Are Scientists / 28 april, Melkweg /
The Rifles / 8 april, Patronaat / 9 april, Vera / 10 april, Doornroosje / 11 april, Tivoli /
Adam Green / 18 april, Melkweg /
The Long Blondes / 23 april, Melkweg /
Mystery Jets /12 april, Motel Mozaïque /
Black Lips / 12 april, Motel Mozaïque /
Be Your Own Pet / 11 april, Motel Mozaïque /
Guillemots/ 11 april, Motel Mozaïque/
Foals / 11 april, Paradiso/ 12 april, Motel Mozaïque /
dEUS / 11april, Motel Mozaïque /

Read more

Girls Like Mystery (Concertrecensie)

gezien: Mystery Jets, Paradiso 2-4-2008

Sommige dingen in het leven zijn onverklaarbaar, zo ook het feit dat Mystery Jets in het voorprogramma van Kate Nash staan. Voordat Kate Nash überhaupt een gitaar had aangeraakt hadden Mystery Jets al één van de beste albums van de eenentwintigste eeuw uitgebracht, te weten debuut album Making Dens. Nu, twee jaar later, heeft Kate Nash met haar mierzoete liedjes de harten van menig tienermeisje gestolen en is de muziek van Mystery Jets nog steeds niet doorgebroken in Nederland. Met het tweede studioalbum Twenty One kan het niet anders dan dat de Thames beat eindelijk voor die dijkdoorbrak gaat zorgen. De progrock invloeden zijn iets naar de achtergrond gedreven en hebben plaats gemaakt voor prachtige popnummers.

Vanavond begint de dijk al haar eerste scheuren te vertonen. Terwijl sirenes op de achtergrond loeien, lopen de bandleden het podium op om vervolgens een orgasme van geluid te produceren. De mini Kate Nashjes staan perplex terwijl de Mystery Jets fans uit hun dak gaan op de onmiskenbare intro van Hideaway, opener van Twenty One. Ondanks dat Mystery Dad Henry niet meer meetourt straalt de band meer ervaring uit dan ooit tevoren. Tijdens de opeenvolgende nummers Young Love en Half in Love with Elizabeth speelt de band vol energie en elan over de schoonheid en onberekenbaarheid die liefde met zich meebrengt. De bandleden vullen elkaar buitengewoon sterk aan waardoor de nummers nog meer aan kracht winnen dan op LP. Mooiste nummer van het album en ook van vanavond is Flakes, "this song is one I never thought that I'd play, but if you want me gone there are kinder ways to say, so long than spitting in my face". De woorden en muziek spreken voor zich en zorgen voor een onmiskenbaar gevoel, kippenvel.

Naarmate de set vordert komt het einde helaas snel in zicht na Hand Me Down volgt al de afsluiter Behind The Bunhouse. Het nummer wordt mysterieus en rustig opgebouwd om vervolgens te ontknopen in een bombastisch refrein. Nog één laatste maal genieten, maar nadat de laatste noot is gespeeld verlaat ik snel de grote zaal. Ondanks het publiek en het ontbreken van oude nummers was dit concert er één om nooit te vergeten. De mensen die het gemist hebben kunnen deze maand al op herkansing tijdens Motel Mozaïque en London Calling.
Read more

David Bowie - Aladdin Sane (Worn Out 12")

Uit de lijst van klassiekers beginnen we met één van de beste glamrockalbums uit de geschiedenis. David Bowie creëerde Aladdin Sane in 1973, toen nog onder alter-ego Ziggy Stardust. Ziggy, die in 1972 op aarde landde, moest een buitenaardse rockzanger voorstellen. David Bowie leefde zich helemaal in het karakter in en zo wérd David Bowie ook echt Ziggy Stardust. Aladdin Sane is het vervolg op het alom bejubelde The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars en staat daardoor (onterecht) in de schaduw van dat album. Toch waren dit hoogtijdagen voor de koning van de Glamrock…

De naam van het album slaat op een personage uit de ruimte. Alladin Sane zou je dan ook eigelijk moeten lezen als ‘A Lad Insane’. De LP staat boordevol prachtige (glam)rocksongs met af en toe wat waanzin waardoor het album soms een ietwat psychedelisch karakter krijgt. Dit is direct terug te horen in opener Watch that Man, een snel glamrocknummer met sterke gitaarrifs, mooi pianospel (denk aan de vlugge vingers van Rock ’n Roll held Little Richard of onze eigen Herman Brood) en een saxofoon die het afmaakt. De titelsong, Aladdin Sane (1913-1938-197?), bevat iets meer mafheid en een erg vreemd maar mooi pianostuk. Dit nummer valt wel erg op tussen de andere nummers (in positieve zin) en is misschien wel het beste nummer van het album. Vervolgens komen de bekendere songs van Bowie; Drive-In Saturday (recent nog gebruikt in de film Control), Panic In Detroit en Cracked Actor. Alledrie erg catchy met een typisch Ziggy Stardust geluid.

Het album eindigt met de Rolling Stones cover Let’s Spend The Night Together. Daar tovert David Bowie de ‘60s bluesrock’ van de Rolling Stones om in een snel en aanstekelijk glamrocknummer met de prachtige pianostukken die je het hele album hebben achtervolgd. Een mooie afsluiter, ook al vinden sommige mensen dat je niet aan liedjes van de Rolling Stones of The Beatles zou mogen komen. Ik zou zeggen: als je het op de manier van ‘Ziggy Stardust’ doet, laat het dan maar toe! Dit album diende als bron van inspiratie voor veel artiesten. Zo was Ian Curtis groot fan van Aladdin Sane, maar ook in de huidige muziekstroming is de invloed van Ziggy terug te horen, onder andere in de muziek van de jonge band MGMT. Aladdin Sane is van grote waarde geweest voor de popmuziek en zal dat hopelijk altijd blijven.

Door: Joep

Read more

Lightspeed: May the force be with you (Concertrecensie)

gezien: Lightspeed Champion, Paradiso 31-3-2008

Devonte Hynes begon zijn muzikale carrière in Test Icicles, na een jaar van uitverkochte zalen (waaronder een onvergetelijk optreden op London Calling #2 2005) en een fantastisch album For Screening Purposes Only hield de band op te bestaan. Sam E Danger schijnt volgens laatste berichten rond te zwerven in New York en Raary Deci-Hells speelt in RAT:ATT:AGG/WRISTS. Devmetal is er aanzienlijk beter uitgekomen en startte, na een kort avontuur in Lightspeed Heat, soloproject Lightspeed Champion. De muziek van Lightspeed Champion is een wereld van verschil met de indie-harcore van Test Icicles. Het in januari van dit jaar uitgekomen debuut album Falling off the Lavender Bridge staat vol met wonderschone melancholische nummers. Terugkerende thema's zijn verloren liefde, racisme en depressie. Ondanks de zwaarmoedige thema's doen de rijk gearrangeerde nummers warmtevol en hoopgevend aan.

Vanavond staat Dev voor de derde keer in korte tijd in Amsterdam, in november 2007 nog solo voor een select gezelschap in de Desmet studio's en begin dit jaar samen met o.a. Good Shoes op Riot in de Melkweg. Nu in de goed gevulde bovenzaal van Paradiso waar, naast het publiek, ook de camera's van Fabchannel de aandacht op Dev en zijn band richten. Na een typische en zeer vermakelijke monoloog wordt het nieuwe nummer Happy Birthday ingezet. Opvallend is dat de akoestische gitaar live veelal plaats moeten maken voor haar elektrische broertje. Dit is een zeer goede afwisseling, de nummers krijgen hierdoor een extra dimensie en Dev gaat compleet op in zijn gitaarspel. Galaxy of the Lost zorgt al vroeg in de set voor één van de hoogtepunten van de avond, "lick my open wounds and add some ice, and choke on my sick vice" wordt enthousiast meegezongen. Maar het is vooral de bijna epische viool die het nummer zo sterk maakt.

Alvorens Everyone I Know is Listening to Crunk in te zetten verklaard Dev dat Hip-Hop de enige muziekvorm is die nog echt puur en oprecht is gebleven. Hiermee doet hij zijn eigen muziek aanzienlijk te kort. Dit bewijst hij niet alleen tijdens Crunk maar voornamelijk in het nieuwe nummer Marlene, "This is a song which you should dance to, i've also sent it to my record label boss earlier today, hope he likes it.. well i guess he will, i like it". Na de eerste paar noten, waarin de gitaar een hoofdrol speelt, geeft mijn lichaam zich over aan de muziek. Superlatieven schieten mij te kort om mijn waardering over dit nummer uit te spreken. Als de rest van de nummers op het nieuwe album ook maar half zo goed zijn dan hoeft Dev zich totaal geen zorgen te maken over een moeilijk tweede album. Na Tell me What it's Worth, Madame van Damme (nieuw nummer over prostituees) en Devil Tricks For A Bitch wordt het laatste nummer aangekondigd. Vol overgave zet de band The Imperial March in en wordt het publiek in extase gebracht. Na drie minuten van intens genieten loopt de Imperial March over in Midnight Surprise. De band speelt dermate enthousiast dat de stoppen letterlijk doorslaan, dit is echter geen reden om te stoppen met spelen, na meer dan tien minuten komt het concert toch tot een einde.

Met zo'n einde is het onbeleefd om nog om een encore te vragen, maar ongevraagd komt Lightspeed Champion nog eenmaal terug. Na All To Shit sluit Dev af met vaste cover van The Strokes Heart In A Cage. Waar hij bij de vorige twee concerten nog vermeldde dat dit nummer zijn 'safety song' is, laat hij de muziek nu voor zich spreken. The Force was vanavond met ons en hopelijk komt deze snel weer terug.


Read more

Let's Wrestle Let's Fucking Wrestle (London Calling)

Nadat we vorige week al Johnny Foreigner en Late of the Pier uitlichtten staat deze week het Noord-Londense drietal (trend?) Let's Wrestle centraal.

Let's Wrestle is sinds de release van hun 7" single debuut Song for Abba Tribute Record, op Marquis Cha Cha (bracht ons eerder al Bromheads Jacket en We Start Fires), een bescheiden fenoom geworden. Het trio uit Noord-Londen heeft een klakkelose 'I can't be arsed' attitude over zich heen hangen. Zanger Wesley Patrick Gonzalez (WPG) klinkt als een astmathische Eddie Argos in een houdgreep van Hulk Hogan terwijl de drums op de achtergrond als proper duct tape fungeren om te voorkomen dat de valse bass van Mike Lightning uit elkaar valt. Het zijn deze ingrediënten waar de meeste indie bandjes hun hele loopbaan naar zoeken, Let's Wrestle werd ermee geboren.

Reden te meer voor Stolen Recordings om het trio toe te voegen aan hun stal van succesformules, waar Pete and the Pirates (staan ook op LC) en Artefacts for Space Travel eveneens onderdeel van zijn. De vorige maand uitgekomen EP In Loving Memory Of bruist van frisse genialiteit. Opener en uit november 2007 afkomstige single I Won't Lie To You bevat, naast het kenmerkende rammelende geluid, de typische lyrics van WPG "the duvet’s on fire, so is your hair, but darling that’s the way it is”. De teksten lopen als een rode draad door de EP en vormen de basis van de succes formule die Let's Wrestle heet. Tijdens Song for Man with Pica Syndrome, die met een heerlijke baslijn en scherende giraten opent, vertelt WPG hoe hij in 1971 zijn ouders ongerust maakte "I ate three toothpicks, a goldfish and a child’s candle-making kit that belonged to my sister". De London Calling gangers zullen zich nergens ongerust over hoeven te maken als ze zich maar aan de volgende regels houden:

Get yer crack pipe out baby and let's start a fight
Get yer high heels on and let's dance all night
Get your t-shirt off and get in the mud
Get on yer knees and pray for mercy

Let's wrestle let's fucking wrestle

Live: zaterdag 26 april 2008, Paradiso
MySpace: Let's Wreslte
Download: EP + demos
Read more

Laura Marling werkt betoverend (Concertrecensie)

Gezien: Laura Marling, Paradiso 25-03-2008

Ondanks haar jonge leeftijd - net achttien jaar - heeft Laura Marling al een repertoire aan nummers opgebouwd waar menig artiest jaloers op kan zijn. Al na haar tweede optreden werd ze opgepikt door Jamie T die haar persoonlijk meevroeg op zijn tour. Vervolgens trad ze toe tot de Way Out West familie waarna haar carrière in een stroomversnelling raakte. Inmiddels heeft ze meegezongen met The Rakes op Suspicious Eyes en de nieuwe single van Mystery Jets Young Love, ook is ze actief in Noah and the Whale. Deze laatste band speelde vorig jaar nog op de (mislukte) zondag van London Calling, toen was Laura Marling helaas niet aanwezig. De muziek van Noah and the Whale en Laura Marling kent veel raakvlakken waarbij de alternative country van Ryan Adams als voornaamste bron van inspiratie fungeert. Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist frontman Charlie Fink het pas verschenen debuut Alas I Cannot Swim produceerde.

Vanavond is het niet Charlie Fink, maar Marcus Mumford die Laura Marling vergezelt. Eerst solo als (onaangekondigde) support. Die rol vervult hij bijzonder goed, met zijn charisma, akoestische gitaar maar voornamelijk met zijn stem weet hij de zaal tijdens drie nummers meer dan in te pakken. Zijn stem en speelstijl doen mij denken aan Damien Rice die zo'n kleine 5 jaar terug ook, even bescheiden en charmant op ditzelfde podium stond. De gespeelde nummers zijn een voorproefje van de in mei te verschijnen EP van zijn band Mumford and Sons. Als het op plaat net zo sterk is als live dan is dit zeker een artiest om in de gaten te houden.
Terwijl Marcus zijn gitaar neerlegt loopt Laura, met nieuw kapsel en vaal houthakkersshirt, het podium op. De opener Shine creëert een, voor Nederlandse begrippen, muisstille zaal. Ze staart dromerig voor zich uit en zingt de nummers vol overgave. Bij het tweede nummer Cross Your Fingers betreedt Marcus andermaal het podium om Laura door de rest van de set te begeleiden. Hierbij beperkt hij zich niet tot drums en accordeon, vanmiddag is de Intertoys nog even snel leeggekocht en komen onder andere glockenspiel en ukulele tevoorschijn. De chemie tussen Laura en Marcus komt bij de samenzang het mooiste naar voren, tijdens Ghosts, een nummer welke verhaalt over de problemen die gepaard gaan bij het verwerken van oude geliefden, verzorgt hij de prachtige tweede stem. Uit de thematiek en de prachtige verhalende lijn van de nummers blijkt dat Laura haar leeftijd ver vooruit is. De uitverkochte bovenzaal is hiervan op de hoogte en ziet een optreden van een ongeslepen diamant die snel grootste vormen aan zal nemen.

Na krap acht nummers sluit Laura af met 'not so hidden track' Alas I Cannot Swim. Onder luid applaus verlaten Laura en Marcus vervolgens het podium om kort daarna nog eenmaal terug te komen voor Kimya Dawson cover 5 Years, die Laura al lachende en vol plezier uitspeelt. Meer nummers komen er vanavond niet meer, persoonlijke favorieten als Captain and the Hourglas, London Town en Tap At My Window blijven helaas onbespeeld. Toch overheerst een gevoel van geluk en voldoening, die binnenkort op Fabchannel herleefd kan worden.



Read more