Rectificatie: Video Nasties have gone fishin but will be back!

Met verdriet en pijn in mijn hart constateerde ik donderdag dat Video Nasties niet meer onder ons is. Zoals eerder dit jaar Jakobínarína plotseling aankondigde ermee te stoppen kwam ook deze boodschap compleet uit de lucht vallen.

Niets blijkt echter minder waar, de heren hebben zich afgesloten van de buitenwereld om een album op te nemen en zijn dus gelukkig gewoon nog onder ons.

"we haven't split up, we've gone into hiding (a
studio in london) to record our album, so you can still
look forward to hearing it and seeing us next time we play
in amsterdam, which we hope will be very soon."

Vita brevis est, longa ars


Video Nasties - London Calling 2007

Karl Blau EP




Read more

The Return of A Northern Soul

In 1989 besluit de achttienjarige Richard Paul Ashcroft om samen met zijn studiegenoten Nick McCabe (gitaar), Simon Jones (bas) en Peter Salisbury (drum) de band Verve op te richten. Met The Beatles en Pink Floyd als grote voorbeelden brengen ze in 1992 hun eerste zelfgetitelde EP op Hut Recordings uit. Het is het begin van een band die leeft voor muziek en de nauw verwante levensstijl.

Het eerste officiële studioalbum A Storm in Heaven wordt een jaar later in 1993 uitgebracht en raast als een wervelwind door het underground circuit. In tegenstelling tot latere albums van The Verve ligt de nadruk voornamelijk op het uitzonderlijke gitaarspel van Nick McCabe, zoals opener Star Sail waar de teksten van Richard Ashcroft geheel in dienst zijn van de muziek. De tweede single van het album Slide Away, met zeer herkenbare gitaarlijnen en verve gevoel, levert de band een retourtje Chicago, Illinois op. Hier treden ze op tijdens het beroemde Lollapalooza festival, de zomertour die hier op volgt zorgt er ongewenst voor dat Slide Away een iets te toepasselijke titel wordt. Richard Ashcroft laat zich meeslepen door de verleiding van sex, drugs and rock and roll en valt na een overdosis Ecstasy neer met uitdrogingsverschijnselen. Deze negatieve publiciteit doet Jazz Label Verve er toe besluiten juridische stappen te ondernemen tegen Verve. Waardoor de band gedwongen wordt om in het vervolg als The Verve door het leven te gaan.

Onder deze nieuwe naam wordt in 1995 tweede album A Northern Soul uitgebracht. Opener A New Decade illustreert de nieuwe start “A New Decade, the radio plays the sounds we made and everything seems to feel just right coming through your lonely mind”. De gitaarsolo’s van Nick zijn nog steeds aanwezig maar met zijn zang en teksten neemt Richard Ashcroft duidelijk een prominentere rol in. Absolute schoonheid wordt afgeleverd in de vorm van On Your Own en History (losjes gebaseerd op London van dichter William Blake). Met dit album staat de band in het epicentrum van de door britpop gedomineerde mid jaren negentig. Richard Ashcroft raakt bevriend met de broertjes Gallagher en krijgt zelfs een eervolle vermelding op (What’s the Story)Morning Glory?. Wie het cd-boekje er op naslaat zal zien dat Cast No Shadows opgedragen wordt aan “the genius that is Richard Ashcroft”.

Ondanks het succes van A Northern Soul duurt het tot 1997 dat The Verve definitief uit de schaduw van Oasis stapt. Met Urban Hymns wordt de wens van Richard Ashcroft definitief ingewilligd om meer nadruk op ballads te leggen. Het album is van pure wereldklasse en nummers als The Drugs Don’t Work, Lucky Man, Sonnet, Space and Time en Bitter Sweet Symphony zorgen voor laaiend enthousiaste recensies. Vooral het laatste nummer Bitter Sweet Symphony wordt een wereldhit. Ironisch genoeg heeft de band voor dit nummer nooit een cent aan royalty’s ontvangen. In het nummer wordt een sample gebruikt uit het in 1965 uitgebrachte nummer The Last Time van The Rolling Stones. Tijdens wederom een slepende juridische procedure werd de platenmaatschappij van The Stones 100% van de royalty’s toegekend en kregen Mick Jagger en Keith Richards partieel auteursrecht op het nummer. Met tegenzin van The Verve zorgde laatstgenoemde er tevens voor dat dit nummer o.a. werd misbruikt in reclames van Nike.

Na een wereldtournee borrelde oude spanningen tussen Richard Ashcroft en NickMcCabe, die in 1996 al eerder tijdelijk de band verliet, opnieuw op. Hierdoor besloot de band uit elkaar te gaan en ieder een eigen route te kiezen. Richard Ascroft begint in 2000 aan zijn succesvolle solocarrière waarop hij geheel zijn eigen koers kon varen. Vooral op Alone With Everybody en Human Conditions wordt bij vlagen het niveau van Urban Hymns en A Northern Soul gehaalt.

Na ondermeer reünies van Pink Floyd, The Who en Sex Pistols volgt ook The Verve, iets meer dan tien jaar na Urban Hymns, de trend van de hervorming. Reden voor de terugkeer van de studievrienden “for the joy of music”. Eind vorig jaar gaven ze de eerste concerten in ondermeer Glasgow en London. Na de aankomende zomertour, waarin ze ook Pinkpop aan zullen doen, duikt de band de studio in om het langverwachte vervolg op Urban Hymns op te nemen.

Met plezier en genoegen kan ik concluderen dat The Captain of Rock terug is op zijn oude zo geliefde schip en dat voor mij een grote wens in vervulling laat gaan.

Live: 31 mei, Pinkpop
Link: theverve.tv
Bitter Sweet Symphony videoclip

Read more

Het leven na Breukelen (Special)

BROOKLYN SPECIAL

Het is allemaal begonnen met ons Nederlanders in 1646. De Hollanders zaten daar voor de West-Indische Compagnie en stichtten hun eigen Breuckelen, als verbastering van het Nederlandse Breukelen, onwetend dat ruim 360 jaar later hun Breuckelen ongelooflijk hip zou worden onder de naam Brooklyn. Heel erg slim waren de Hollanders toen om het huidige New York te ruilen voor Suriname, maar dat is allemaal achteraf praten…

Op dit moment is Brooklyn een broeiplek van talent. Bands als Yeasayer, MGMT, Beirut, Frankpollis en Vampire Weekend zijn woonachtig in het New Yorkse stadsdeel. Het leuke is dat veel artiesten uit Brooklyn toch een heel ‘eigen geluid’ hebben, ook al klinkt dat misschien erg cliché. Engelse bandjes spelen toch vaak hun voorbeelden na terwijl alle bovengenoemde bands een hele lijst invloeden verwerken met een eigen sausje er overheen waardoor je vaak een excentriek geluid krijgt. Het is niet alleen de muziek die opvalt, ook de personen erachter zijn vaak erg ‘apart’. Het lijkt een beetje alsof we terug zijn in het jaar ’67 met die nieuwkomers uit Brooklyn.

Het is een soort van ‘hippie-lifestyle’ op het eerste gezicht: veel beharing, veel India, veel psychedelica, veel Afrika. Dat hoor je dan ook weer terug in de muziek: Afrikaanse (wereld)invloeden bij Vampire Weekend, zoals ook hun stadsgenoten Talking Heads daar de meesters in waren. Bij MGMT krijg je een soort Bowie-glamrock in een pyschedelische dip als uitkomst. Beirut laat zijn wereldmuziek invloeden weer op een hele andere manier horen door Oostblokmuziek te vermengen met Westerse muziek. Allemaal zijn ze in ieder geval erg ‘groen’ en herontdekken ze de wereld en de muziek die daarbij hoort.

Dus: trek je India jurken maar weer aan, laat je haren groeien, laat je baard staan, laat je snor staan, knip je spijkerbroek een beetje stuk en ga dan met je waterpijpje in het park rondhangen. Bij Yeasayer hebben ze dat allemaal al gedaan. Het is ongetwijfeld één van de meest psychedelische en hipste bands van het moment. Eind vorig jaar verscheen hun debuut All Hour Cymbals, spirituele wereldmuziek met veel Afrikaanse samenzang en psychedelische waanzin. Kortom, het album klinkt groots. Live schijnen ze ook sensationeel te zijn, hoewel veel psychedelische geluidjes uit de computer blijken te komen. Yeasayer gaat het nog ver schoppen als we de critici moeten geloven. Het album werd al op deze manier beschreven: “Als Brian Wilson de beschikking had over de computer in 1966, dan zou Pet Sounds zo geklonken hebben.”, en misschien klopt dat nog ook.

Dan heb je nog de twee hippe jongens van MGMT: Andrew Vanwyngaarden en Ben Goldwasser zijn niet helemaal onterecht uitgegroeid tot de nieuwe hype van dit jaar. De twee jongens die elkaar ontmoetten op de Wesleyan universiteit in 2002 zijn in korte tijd de Amerikaanse hitlijsten ingeklommen en uitgegroeid naar een band van hoog niveau. Hand in hand met Kevin Barnes, de frontman van Of Montreal, deden zij een kleine Amerikaanse tour aan en werden opgemerkt door grote namen als David Letterman en Jools Holland. Inmiddels hebben ze hun eigen Europese tour achter de rug zitten en spelen ze in het voorprogramma van Yeasayer. Oracular Spectacular ligt sinds kort in de schappen en dit album is een aanstekelijke dansbare verrassing. Live zijn deze twee jongemannen met hun band echter een hele andere ervaring: de discobeats worden live omgezet naar een intense prog rock ervaring.

Ook een andere New Yorkse band, Frankpollis, begint op te komen. Ironisch gezien is de drummer van Frankpollis, Jackson Pollis, misschien wel honderd keer zo bekend als zijn band zelf (die nauwelijks 4000 MySpace vrienden heeft). Deze kid is Brooklyns meest bekende socialite en loopt gearmd met mensen als Lightspeed Champion, The Paddingtons en Agyness Deyn over Broadway. Het is een kwestie van tijd voordat Frankpollis even bekend zal worden als de drummer en net zo vaak als hij in online blogs zal verschijnen. Ze zitten nu in de studio en ik kan je verzekeren dat dit de stilte voor de storm is. Ze bevinden zich op het moment in de Rust Belt Studios waar ze hun Acid Rain muziek perfect tot recht kunnen laten doen komen in samenwerking met Bob Ebeling, onder meer bekend door zijn werk met Rufus Wainwright en Dead Meadow. Een EP is al verschenen enige tijd geleden, genaamd Frankpollis EP. Als support van The Virgins stonden ze vorig jaar in een uitverkochte Mercury Lounge en doen ze in april een tour door Japan. Verder is het bij zonne-energie festivalletjes in New York gebleven, maar deze tijd zijn ze bijna voorbij.

Beirut richt zich meer op de Europese muziek: Zach Condon maakte op jonge leeftijd lo-fi muziek onder de naam The Real People, waarvan zijn eerste meesterwerkje de titel The Joys of Losing Weight had. Op zestienjarige leeftijd had deze charmante jongeman nog eens twee andere doo-wop albums onder zijn naam staan, en vluchtte hij kort daarna van school om Europa te gaan verkennen. Hier werd hij betoverd door Balkanmuziek en kwam in aanraking met grote namen als Goran Bregović. Hij besloot niet terug te gaan naar zijn ouders in Santa Fé maar bij zijn oudere broer in Brooklyn onder te duiken waar hij verschillende instrumenten oppikte en betoverende liedjes schreef. Dit was de geboorte van Beirut. Inmiddels heeft Zach Condon twee albums en drie EPs uitgebracht en een wereldwijde fanbase opgebouwd.

Dan heb je nog de hype van de laatste paar maanden, Vampire Weekend. Deze hype zal vast niemand ontgaan zijn. En terecht! Vampire Weekend bestaat uit 4 studentikoze jongemannen die punkpop met wereldinvloeden maken. Als je Yeasayer moeilijk te beluisteren vindt dan is Vampire Weekend waarschijnlijk meer iets voor jou. De muziek is een kruising tussen Talking Heads (in hun latere tijd) en The Police. Meng dat met wat wereld- en klassieke invloeden en je hebt een erg hippe band. Het debuut van Vampire Weekend is makkelijk behapbaar, lekker speels en zeer pakkend terwijl de muzikale invloeden van een hoop kanten komen.

Brooklyn laat weer van zich horen, dat moge duidelijk zijn. Vorig jaar is in de zomer al een festival gehouden, waar (bijna) alleen bandjes uit Brooklyn optraden op een grasveld, tussen de mensen. De Roosevelt Island BBQ werd georganiseerd voor New Yorkers, met een voorliefde voor psychedelische muziek en de hippiecultuur. Een band die daar vorig jaar nog heeft ‘gezeten’ is Vampire Weekend.

Hopelijk gaat de muzikale ontwikkeling in Brooklyn nog veel verder en mogen we nog veel genieten van bandjes als Yeasayer, Beirut, MGMT, Vampire Weekend en Frankpollis. Het is in ieder geval prachtig om te zien en te horen dat er weer grenzen verlegd worden in de muziek en dat ze in Brooklyn niet vies zijn van een beetje psychedelica en wereldmuziek.

Links:
Yeasayer - All Hour Cymbals
MGMT - Oracular Spectacular
Beirut - Lon Gisland (EP)
Frankpollis - EP + Demo's
Vampire Weekend - Vampire Weekend

Door: Joep en Ima

Read more