22 Grand Blog

KLANGLATON!

2009-05-18T03:09:00.000-07:00

There are few bands that stick with you the same way young love does. The Rakes is one of those bands I could regard as being one of my first girlfriends. Nearly five years after hearing Strasbourg for the first time and three albums later I found myself at the very same place where they promoted their first single Strasbourg, ergo Rough Trade East London. Even though I wasn't there the last time I have listened to the live recording, which featured as a b-side on the 22 Grand Job 7", over and over again, on 33 as well as on 45 rpm. The set at Rough Trade in March 09 was an ultimate mix of old and new songs which took me on an amazing journey down rakes memory lane. From dancing together and not realising the shit till you're in it as you're running through debris with helicopters circling up above. To the ever prominent light from your girlfriends Open MacBook after waking up with a terrible hangover before going to a lousy 22 grand job. Whereas you would much rather be in Berlin where the bars have no closing time or at a fashionista party in Strasbourg where you can happily conclude that the world is a mess but at least your hair is perfect. The latter is never the case for me, especially not after a Rakes gig. My urge to freak out at gigs may seem a little retarded to people who don't know me, but makes perfect sense to me. [warning here comes horrible analogy] You could compare a guitar riff or amazing rhythm section to Harry Potter's relation with Lord Voldemort. Whenever Voldemort creeps into Harry's mind it is near impossible for Harry to resist his presence, hence, resulting in chaos, fear and anger. This also applies to the way I react to music, especially when its blasting through speakers in a cramped venue whilst bathing in sweat.

After the Rough Trade gig Klang! has become an even more regular visitor to my iTunes playlist. Tracks like You're In It, Shackleton, The Reason, 1989 and The Light From Your Mac (with shit hot bass line) combine the instant hit post-punk potential of Capture/Release with the sharp, witty and detailed lyrics of Ten New Messages. Like many (great) artist have done in the past (personal favourite being Bowie) The Rakes moved to Berlin to record Klang!. Besides being influenced by the Berlin lifestyle they have added a piano to their arsenal to add an ever fresher sound, as can be heard on Muller's Ratchet. Although The Rakes always managed to create a fresh sound on their records. The live shows on the other hand remained a different story. They either nailed it or failed it. For some strange reason the vocals always seemed to be overpowered by the guitars and drums, taking away most of the Rakes charm. However, After witnessing them live at Rough Trade as well as at Koko a few weeks ago, I am more than glad to conclude that they have completely redeemed themselves. Where other bands from their generation are failing to live up to expectations The Rakes are proving that they are still in it and have no fear of smelling the shit.

The Rakes
STRASBOURG

This Love is Fucking Right!

2009-05-16T06:31:00.000-07:00

Over the last couple of months the self-titled debut album of The Pains of Being Pure at Heart has received a fair amount of critical acclaim. I, for one, have been enjoying this record ever since its release early January. The record is passionate, fragile but above all heart-warming from start to finish. Nevertheless I always wondered if they would be able to come across just as affectionate in their live shows. Before headlining at the Windmill tonight they played an instore at Rough Trade this afternoon. As the crowd gathered I couldn’t help but notice the irony in the fact that the (brilliant) Vaselines re-issue cd was scattering through the store. Is it just me or has twee definitely revived? I’m not complaining, as spring is the perfect time of year to blow the dust off your Talulah Gosh, Shop Asssistents, Vaselines and Pastels records, bands that the POBPAH can be linked to. Even though the band is clearly influenced by the late 80s sound they have seemed to found the right balance, hence, creating a distinct and wonderful sound.

From the advent of the set my attention is drawn to the genuine joy the band seems to obtain from playing. Opener, Doing All the Things, which featured on their EP, is followed up by This Love Is Fucking Right. Powered by hooky guitar riffs and upbeat drums the song sets the tone for what is to become a great afternoon. Latest single Young Adult Friction is welcomed with an enthusiasm that is rarely present at London gigs. As landmark song Come Saturday refers to the formation of the band when they had yet to find a drummer “a wasted summer with no drummer, we're gonna stay in”. Stay Alive is equally great and captures the harmonious vocals and sweet keyboards that leave you restless for love. After playing new song 103 the set is rounded up by Everything With You, leaving me with a tremendous feeling of satisfaction.

The Pains of Being Pure at Heart has removed all my prior doubts about their live capabilities and left me with the knowledge that I will experience their album with even more pleasure from now on. Make sure you catch them at a small venue before it's too late:

2009 Tour Dates
5/16 - London, UK - Brixton Windmill
5/17 - Leicester, UK - The Musician
5/18 - Wrexham, UK - Central Station
5/19 - York, UK - The Duchess - tickets
5/20 - Glasgow, UK - Nice and Sleazy
5/21 - Leeds, UK - Cockpit - tickets
5/22 - Manchester, UK - Chorlton Irish Centre
5/23 - Bristol, UK - Dot to Dot Festival
5/24 - Nottingham, UK - Dot to Dot Festival
5/25 - Antwerp, Belgium - Trix - tickets
5/26 - Paris, France - Batofar - tickets
5/27 - Toulouse, France - Le Cri De La Moutte
5/28 - Montpellier, France - Rock Store
5/29 - Barcelona, Spain - Primavera Festival
5/31 - Ravenna, Italy - Hana Bi
6/01 - Milan, Italy - La Casa 139
6/02 - St Gallen, Switzerland - Palace
6/03 - Munich, Germany - 59 to 1
6/04 - Koln, Germany - Luxor
6/05 - Berlin, Germany - NBI Club
6/06 - Hamburg, Germany - Knust
6/07 - Utrecht, Holland - Ekko
6/08 - Amsterdam, Holland - Paradiso
6/09 - London, UK - Madame Jojos - Whiteheat
6/10 - London, UK - Cargo - Sold Out
6/11 - Oxford, UK - Jericho Tavern
6/12 - Cambridge, UK - Soul Tree
6/13 - Southampton, UK - Joiners Arms
6/14 - UK Isle of Wight Festival - Big Top Stage
6/18 - New York, NY - Cake Shop w/ Crystal Stilts

7/04 - Denmark - Roskilde Festival
7/05 - France - Eurokeennes Festival
7/10 - New York, NY - South Street Seaport
7/18 - Chicago, IL - Union Park - Pitchfork Music Festival
7/20 - Los Angeles, CA - The Echo % (All Ages) %
7/21 - San Francisco, CA - Rickshaw Stop (All Ages) %
7/23 - Portland, OR - Backspace (All Ages) %
7/24 - Vancouver, BC - Biltmore Cabaret (19+) %
7/25 - Seattle, WA - Capitol Hill Block Party

The Pains of Being Pure at Heart

On All Fours

2009-05-15T08:59:00.000-07:00

My first introduction to the Video Nasties goes back to early 2007. By chance I stumbled on a link to the infamous Southern Demo's and immediately fell in love. What struck me the most was the fresh yet fierce and direct sound of the band. Mainly due to the prominent sound of Jørgenson powered keyboards and instant hit-potential lyrics “I used to sing in the shower / I couldn’t get any louder” or “since I turned twenty my life’s become a Video Nasty”. However, strangely enough these songs remained largely undetected by radio frequencies. Hence, by the time I saw them live for the first time (late 2007) their sound had been driven into a more garage/punk orientated direction, hence, the Karl Blau EP. Despite my initial love for their more poppy sound, songs like Karl Blau and Devil seemed like exactly the right songs at the right time. Their show at the London Calling festival lacked most of the original Southern Demo's, but surprised me with some mind-blowing ‘new’ material such as Hearts & Bones and TV. Nevertheless it was one of their oldest songs that made this gig unforgettable. The grand 7 plus minute Teenage Celebration erupted from the speakers and infected the crowd with its epic brilliance like swine flu in a congested 6 p.m. central line tube.

After a six-month hiatus, in which I thought they had drowned, they returned with the release of the even darker sounding Albatross EP. Proving that their sound had again progressed gradually creating a more and more distinct own sound. Title-track Albatross is a short ferocious yet melodic song that is best experienced in a small sweaty live venue with amps turned up all the way to eleven. The last seconds of the song burst into an extravaganza of sound in which one cannot but freak out like a kid with ADHD on a trampoline. The b-side Heart and Bones is a little less vicious and expresses a more mellow side of the band. The low and mysterious vocals combined with delicate organ-like keys and elegant yet powerful guitar riff make this to be one of my favourite Video Nasties songs to date. The two other songs Break and Man took me a little longer to fully comprehend, however, after repeated listens they make perfect sense. Break and Man flow along the same heart broken line as Hearts and Bones, rounding up yet another flawless EP.

After at least two years of eager anticipation I was psyched to read, in January of this year, that the debut album On All Fours was recorded, mastered and ready for release in April. Unlike a few years ago, when one would go to record stores on release dates and spend the entire afternoon listening to new releases and discussing them with other people in the store, albums are now bound to leak on the net months in advance. This takes away most of the charm, but is the listener to blame? I’ve yet to find a person who waits two months to unwrap a present after receiving it.. In the end the music remains the same. The opener of On All Fours, HNB, an 'updated' Hearts and Bones, doesn’t mess around and launches the album straight into sixth gear. Other than the title the song sounds completely different from Hearts and Bones. The song is enhanced by shredding vocals, prominent drums and an amazing guitar riff that brings the song to a close. The latest single Jellybean unrolls into an anthem that should be played at every decent party. Old Flowers, which slightly reminds me of Break, flows perfectly into the closing chords of Jellybean. It is especially due to James Churcher’s vocals that this songs stands out, they’re mysterious and powerful but at the same time not afraid to encompass fear and emotion. From Old Flowers onwards the album switches into a slightly lower gear, unlike a lot of bands, Video Nasties manage to blend upbeat and slower rhythm sections without failing to hold the listeners attention. It is this diversity in sound that makes the band stand out. Due to the different layers in each song the songs on On All Fours should be regarded as sophisticated garage-rock songs that act like silent assassins, which will bound to catch you humming along without realising what has hit you. Conversation Dies manages to grasp the full potential of all the instruments, as the song slowly builds up the tension with haunting keys and gradually speeds up with ecstatic bass, drums and guitars.

Halfway through the record turns it up a notch with the opening chords of Albatross and the relentless sound of Stay Home creating a tension and urge to solo bedroom pogo, which I can barely resist. It’s the opening chords of Rolling that calm me down and send a genuine shiver down my spine. At the outset Rolling might seem like a straightforward love song, however it iss its less-is-more-attitude that makes this song stand out. The honest chords and direct vocals create an unadulterated feeling that would make this song the excellent pre-summer single. "maybe you have foundnd somebody new/ Well maybe I have too" Kaiser continues were Stay Home left off and is the perfect build up song to what remains Video Nasties’ most dynamic and epic song, Teenage Celebration. Through a filter of shredding distortion Teen Celebration launches into layers of reverberation, aggression, emotion and sheer genius that leaves you restless and evidently on all fours after 480 seconds.

In my mind Teenage Celebration was always the perfect closing song to the album, as well as it is to the live sets, however, the addition of Colours Bleed proves me wrong. The short and delicate song once again states the great diversity in vocals that only leaves you desperate to hit the repeat-all button as soon as it finishes. With eleven songs clocking in around 42 minutes I must conclude that On All Fours is one of the most solid and honest albums released this year. With a debut album and fully independent label in their hands it should only be a matter of time before Video Nasties conquer even more hearts and bones nationwide.

Video Nasties

Video Nasties - On All Fours

1. HNB
2. Jellybean
3. Old Flowers
4. Dead Again
5. Conversation Dies
6. Albatross
7. Stay Home
8. Rolling
9. Kaiser
10. Teenage Celebration
11. Colours Bleed
Buy

I AM NOT A DJ

2009-03-19T05:19:00.000-07:00

Gregg Gillis has taken sampling to the next level and transformed it into a new art form that is GIRL TALK. Forget the cheesy MTV mash-ups, yeah sure mixing up Gwen Stefani with Britney Spears is fun, but who could be arsed listening to it more than once? I guess this is what former biomedical engineer Greg Gillis thought as well. Instead of just mixing two tracks, he loops samples creating a dense sound that airs SEX. Who ever thought that mixing up Pixes, Blur, 50 Cent, Sir-Mix-A-Lot, Lil Wayne, Jay-Z, Elton John, Elvis Costello, Mariah Carey, The Verve, Outkast, Eminem and Neutral Milk Hotel would turn into something great?

His performance at Scala last night exceeded all expectations. Kicking off with Pimp C lyrics "Sweet jones, by bitch a choosey lover, never fuck without a rubber /never in the sheets, like it on top of the cover" which made people dance around like their shoes didn't fit. I guess the best way to describe it (from a European point of view) is by comparing it to an American High School party with all the right ingredients, awesome tunes, hawt girls and drunk people. If that doesn't make sense just check out these clips:

Anyone who wonders how he gets away with sampling all these artists without paying for the copyright should watch Good Copy / Bad Copy.

I Fought A Crocodile For You

2009-03-17T06:53:00.000-07:00

Once every so often you come across a band that forces you to keep your finger glued to the repeat button, Miami trio Jacuzzi Boys is one of those bands. Even though they have been rocking out since early 2007 they have only just blinked up on my radar. I know band names can be deceiving but don't worry this is not a boy band, these guys produce a distorted garage yet psychedelic 60s sound with some Miami, Florida sunshine flavour.

Their third 7" I fought a crocodile has a slightly more straight on garage/surf approach than their previous 7 inches Florida is Dying (2007) and Hozac (2008) and is probably best described as a foxy mix between King Khan and Black Lips. As the needle hits the groove first track I Fought a Crocodile sets off with whistling birds, creating the image of a Miami swamp. These whistles soon vanish and are replaced by a joyful drum roll leading up to the catchty chorus "i fought a crocodile for you, yes I did" which is brought in such a cocky and confident manner that you will be bound to catch yourself singing along in no time. The track Blowin' Kisses is evidently as catchy and filled with distorted flower pop, yet I can't help but hear the reference to Pavement's Two Sates opening "we want two steaks" in the chorus. As the 7" is just over five minutes I can only hope that their next release will be a proper debut album.

Download and enjoy previous 7 inches here.

POST-NOTHING

2009-03-10T13:55:00.000-07:00

Although it's not even spring, Japandroids have already produced the perfect summer anthem with their new song "Young Hearts Spark Fire". It's a perfect balance between catchy shouts, dirty garage rock guitars and upbeat drums, which I like to call JAPUNK. However, the thought of waiting until the end of April for the rest of the album is a quite depressing prospect. Last.fm helped me get over this terrible thought and is previewing the album.

Preview the album on last.fm or download Young Hearts Spark Fire single on Pitchfork.

Please note that these songs are 128 kbs and are a mere preview (except for Young Hearts Spark Fire 256 kbs), everyone should go out and by the album once it hits the shelves late April.

BROMST

2009-03-08T14:14:00.000-07:00

I know it's only March but I doubt anyone will produce an album as good as Dan Deacon's Bromst. The follow up to 2007's Spiderman of the Ring surpasses the boundaries of musical genius and is the most perfectly crafted and dense album I have heard for a long time. If you decide to listen to it please take your time as sticking it on as mere background music would be an insult to the work that has gone into crafting Bromst. To fully grasp the experience view the Pitchfork.tv special:

TRY and BUY

I went to the patisserie they are always very happy to see me!

2009-03-03T06:18:00.000-08:00

I totally forgot about my overwhelming love for Eddie Argos' humor and the nightmares I have had about his corpulent physique, until last week when I randomly decided to turn on Bang Bang Rock and Roll. Bang Bang Rock and Roll is the most wonderful fuck you album to all the wannabe pretentious bands around and the perfect illustration that the best music is crafted with basic ingredients, such as: the will to perform on top of the pops, shit hot guitar riffs, upbeat drums, ex-girlfriends and fantastic lyrics.

Now it is my great pleasure to tell you that Eddie Argos is back in town. Not as a Glam Chop or Vangaboy but with Art Brut. Art Brut are set to release their third album Art Brut Vs. Satan somewhere next month and I am happy to say that the two new songs are sounding as good as ever. Alcoholics Unanimous deals with getting drunk and the inevitable hangover, served with the classic Art Brut guitars and lyrics, "last night we tried to warn him! It took me ages to get dressed this morning". Just Desserts is possibly even more catchy and sexplains why I have had nightmares about Argos' physique "whenever i get hurt, i skip dinner have a big dessert / I went to the patisserie they are always very happy to see me!"

DOWNLOAD

Those who sleep with electric guitars

2009-03-02T12:06:00.000-08:00

No words can ever describe the genius that is Pavement, therefore I would like to cut to the chase and force you to download this album.

Crooked Rain, Crooked Rain

1. "Silence Kid" – 3:01 (aka "Silence Kit" due to a misprint on the cover)
2. "Elevate Me Later" – 2:51 (aka "Ell Ess Two")
3. "Stop Breathin'" – 4:28
4. "Cut Your Hair" – 3:07
5. "Newark Wilder" – 3:53
6. "Unfair" – 2:33
7. "Gold Soundz" – 2:41
8. "5-4=Unity" – 2:09
9. "Range Life" – 4:54
10. "Heaven Is a Truck" – 2:30
11. "Hit the Plane Down" – 3:36 (Spiral Stairs)
12. "Fillmore Jive" – 6:38

TRY and BUY

Where's the woolen sweater you mentioned in the letter?

2009-02-23T01:23:00.000-08:00

Clap Your Hands Say Yeah have recently announced their public hiatus, although they are still together it will probably take a while before they will release some new blistering material. However, I for one will never forget CYHSY whatever may happen to them in the future. Their self-titled debut album is one of my all time favourite records and deserves all the credit it got over the last few years. The energy, wide variety of sounds, DIY attitude, tongue-in-the-cheek lyrics and squealing vocals, make this is album a must listen for everyone who claims to be remotely interested in music.

"they are child stars, child stars, child stars"

Clap Your Hands Say Yeah - Clap Your Hands Say Yeah

1. "Clap Your Hands!" – 1:48
2. "Let the Cool Goddess Rust Away" – 3:24
3. "Over and Over Again (Lost and Found)" – 3:09
4. "Sunshine and Clouds (And Everything Proud)" – 1:02
5. "Details of the War" – 3:30
6. "The Skin of My Yellow Country Teeth" – 5:43 (Ounsworth, Lee Sargent, Guertin, Tyler Sargent, Greengalgh)
7. "Is This Love?" – 3:11
8. "Heavy Metal" – 4:01
9. "Blue Turning Gray" – 1:17 (Tyler Sargent)
10. "In This Home on Ice" – 3:58
11. "Gimmie Some Salt" – 3:03
12. "Upon This Tidal Wave of Young Blood" – 4:34

TRY and BUY

YOUR LIFE IS OVER

2009-02-14T05:22:00.000-08:00

Some 421 odd years after Shakespeare wrote one of his bloodiest tragedies Titus Andronicus a band formed in Glenn Rock, New Jersey went on to take this tragedy to a whole new level. After recording a self released, titled and recorded EP in 2005 Titus Andronicus went on to release their debut The Airing Of Grievances last year which shaped their breakthrough. The album is filled with hate as they proclaim there is no room for hope or future, as eventually we are all going to die. However, don’t be put off by this, perhaps, pessimistic but realistic view on life. This record is filled with the most startling hooks, tears and screams you have heard for a long time and I have yet to mention the exceptionally illustrious lyrics.

Anyone who has ever had an ex lover, will indisputably be able to relate with the pain and hatred that is portrayed in opening track Fear And Loathing In Mahwah, NJ, “You took a heart with so much room for love and filled it with hatred and rage.. until there was nothing left but for it to shrivel up and die.” The song parts with the illustration and reality of loathe “Now the way we hold each other so tight, would look more like a noose if held up to the light because we betray each other in dreams every night.” Arguably the most instant hit on the album is the self titled Titus Andronicus, with the repetitive chorus it is bound to dispatch a rush of adrenaline through your blood if the rest of the record hasn’t already send you straight to the intensive care department of a Riverside hospital. We might be beautiful but, as Los Campesinos! have mentioned before me, eventually we are doomed. “There'll be no more cigarettes / No more having sex / No more drinking until you fall on the floor / No more indie rock / Just a ticking clock / You have no time for that anymore / You better watch where you run your mouth / Because you know what they'll say to you, they'll say …..YOUR LIFE IS OVER”

I feel the urge to quote and dissect all the songs on the album as it is filled with the most sharp and honest lyrics that screech through the terror of garage rock sound, isn’t that what we all want? I know for a fact that Titus Andronicus share my opinion in Arms Against Atrophy “… please don't whisper sweet nothings in my ear when the sound of shredding vocal chords is what I want to hear”. I will stop spoiling the rest of the as I know from first hand, the best way to explore this album is on your own.

TITUS ANDRONICUS – THE AIRING OF GRIEVANCES

1. "Fear and Loathing in Mahwah, NJ" – 5:56
2. "My Time Outside the Womb" – 2:55
3. "Joset of Nazareth's Blues" – 2:30
4. "Arms Against Atrophy" – 5:16
5. "Upon Viewing Brueghel's Landscape with the Fall of Icarus" – 4:25
6. "Titus Andronicus" – 3:13
7. "No Future" – 7:39
8. "No Future Part Two: The Days After No Future" – 6:54
9. "Albert Camus" – 6:25

TRY AND BUY

PONYTAIL SHARE THE BODY ELECTRIC

2009-02-12T15:43:00.000-08:00

seen live: Gentle Friendly, Future Island and Ponytail @ 100 Club, 12 February 2009

Tonight's gig at 100 Club started as duo Gentle Friendly stepped up to play a short, two song, but very powerful set. This is yet another band that instantly grabs you by the balls and doesn't let go until you have shown your appreciation for their loud muscular rock powerhouse (bless yourself if you don't have balls). As the stage was cleared Baltimore's trio Future Island stepped up to surprise the shit out of the audience (not literally as that would have been very messy, obviously). Anyone who's familiar with the Office will know what I mean when I say that the front man Sam looks like David Brent, if he would have had a successful music career that is. It is probably Sam's amazing voice that clearly distinguishes him from David Brent. Furthermore Sam dances around the stage like an OD'ing Grizzly Bear, while bursting out his lyrics to the beat of über catchy electro tunes and bassline. If that doesn't get you moving you should go see a doctor.

The memory of these two bands would, however, soon be faded as the Baltimore quartet that is Ponytail hit the crowed with their art-house punk noise sound. I know that sounds vague so here are a few pointers, think of colours, energy, screams, wasabi powered drums, trebly guitars and forget about any bass. If that still doesn't work for you just listen to their music. Last years album Ice Cream Spiritual contains all these flavours and it's this album that dominated the setlist. The pony ride started of with 7 souls, blasting authentic primal chants into the audience in a manner only vocalist Molly Sigel can get away with. As the screams of Beg Waves screeched through the monitors the pony ride gained speed and evidently turned into a crazy horse ride at the first notes of Late for School.

To spice up the Ice Cream the new track Honey Touches was played, the song is largely in line with their previous work and merely another great new flavour to their pallet. The touch of honey hit the right spot and was followed by the only 'old' song on their setlist Bermuda Traingle which struck the audience like a Kamehameha blow to the chest. Sky Drool's "oew baby oew" and Die Allman Bruder raged past before the night was ended by crowd favourite and single Celebrate the Body Electric (It Came From an Angel).

"AWAYWEGONOW-AWAYWEGONOW-AWAYWEGONOW"

If you missed out on this gig you'll get a chance to redeem yourself on March 10 when Ponytail play at Lexington or on March 3 when Future Island will unleash hell at Old Blue Last.

Setlist:
7 Souls
Beg Waves
Late for school
Honey Touches
Bermuda Triangle
Sky Drool
Die Allman Bruder
Celebrate

PONYTAIL
FUTURE ISLANDS
GENTLE FRIENDLY

22 Grand Love: I Love You Creedence

2009-02-08T11:20:00.000-08:00

To spice up this blog a bit, I will be posting personal favourites at the start of every week with the title 22 Grand Love. The albums will mainly be random albums I love but have neglected for far too long. I won't do proper reviews on them as I feel you should make up your own mind. I will, however, give a short introduction to the artist and album. Please feel free to grasp the opportunity to comment on your own personal favourites, suggestions are more than welcome.

The first album I'll be posting is 2006 Etiquette by Casiotone for the Painfully Alone. CFTPA is a solo project by Chicago based Owen Ashworth. His first three albums were cassette-recorded gems which enhance a minimalistic approach, charged by his battery-powered casio and witty character-study lyrics. Etiquette only partly sticks to this formula as it gives us a more diverse and dynamic variety of sounds. However, the sentimental lyrics, portraying every day situations, are ever so present. Creating an album that grasps you from start to finish, as you get pulled into the world and observations of Owen Ashworth.
"This September I'll be 26 years old and El's the only one besides my dad who's ever said I love you Creedence"

Casiotone for the Painfully Alone - Etiquette (2006)

01 Etiquette I.D.
02 New Year's Kiss
03 Young Shields
04 I Love Creedence
05 Nashville Parthenon
06 Scattered Pearls
07 Happy Mother's Day
08 Holly Hobby (version)
09 Cold White Christmas
10 Bobby Malone Moves Home
11 Don't They Have Payphones Wherever You Were Last Night
12 Love Connection

Recommended tracks: New Years Kiss, I Love You Creedence and Cold White Christmas

Try here
Buy here

After recently releasing a collection of b-sides, covers and rare live recordings Advance Base Battery Life, CFTPA will release the proper follow up to Etiquette in April named VS. CHILDREN.

CRYSTAL ANTLERS TEAR DOWN BOWLING LANES

2009-02-06T01:59:00.000-08:00

seen live: Three Trapped Tigers and Crystal Antlers @ Bloomsbury Bowling Lanes, 5 February 2009

Tonight, the slightly unconventional venue, Bloomsbury Bowling Lanes, is home to the one of the most anticipated bands of 2009, Crystal Antlers. Yet another amazing band to hail from Southern California. With the release of their astonishing debut EP, produced by Mars Volta's Ikey Owens, Crystal Antlers went from sweeping chimneys to raping venues with their eclectic sound. Perhaps best described as psych-garage, combining punk, noise, blues, swirling guitars and psych into ground braking compositions.

Before kicking-off Three Trapped Tigers acted as main support act. Where the two other bands had earlier desperately failed to impress, Three Trapped Tigers proved to be very talented. By mixing Lighting Bolt like drums with synths and dynamic keyboards they create a sound that is not only striking but unmistakeably mind-blowing. When given the chance do not miss out on this band, as you most assuredly will be blown away.

With just one EP Crystal Antlers blasted through their songs, generating strike upon strike. What else would you expect from a band that has given us songs like A Thousand Eyes, Until The Sun Dies (Part 2), Vexation and Arcturus. After playing one new track the band left us with Parting Song for the Torn Sky. The sweeping bass intro is the start of what is to be a ten minute orgasm, as penetrating guitars meet with tearing drums and a screaming organ finished off by percussionist Sexual Chocolate (yeah, I know that's hot).

Fuck it dude, this is about as good as music gets, sheer EPIC.

CRYSTAL ANTLERS
THREE TRAPPED TIGERS

VIDEO NASTIES UNLEASH HELLVETICA

2009-01-28T06:51:00.000-08:00

Seen live: Video Nasties, Swanton Bombs, Threatmantics @ Cargo, 28 January 2009

After disappearing from the limelight last year, Video Nasties have returned from a lengthy fishing trip with the release of their second mind blowing EP Albatross. To inaugurate the release of this EP they’re touring through the U.K. this month, accompanied by Threatmantics and Swanton Bombs.

The Hellvetica tour stopped in London’s Cargo last night. With rotating head liners throughout the tour, it was Threatmantics turn to kick-off the night. The Welsh trio, who have recently signed to Domino, managed to get the blood flowing at high speed with their unique style combining folk, Welsh lyrics and pure rock. East London/Essex duo Swanton Bombs, yes another band with an unquestionable love for wrestling, continued on this leg. One only has to listen to Shock to know this band has all the potential of hitting the charts, intertwining edgy riffs with heaps of energy and catchy lyrics. That music is in fact a matter of nature and not nurture was once again proved when Dominic’s brother Eugene McGuinness got on stage to finish of the set in a fashionable manner.

However, with all due respect, there was always only going to be one head liner at tonight’s gig, Video Nasties, being arguably the best band to have hailed from London in the last couple of years. The much-anticipated release of their debut album On All Fours in April, will surely wake up the ones who have yet to be grasped by their intense and astounding collection of songs. Over the last few years they have, to some extent, changed their sound from the highly catchy Southern Demos (Plus One/Jorgensons Horn, Flickers, Riot Gear etc.) to a more ferocious and dark sound on the Karl Blau EP.

The band set off with one of their new tracks Stay Home, which ignited a forceful and yet pleasant feeling through my back spine. Stay Home was processed by another new song Jellybean, the song is guided by a scorching guitar riff, combined with powerful drums and mysterious vocals, another success number in the making. Devil and Karl Blau continued to flourish the set, serving two shots of pure adrenaline through the veins. However, while the band was clearly giving every drop of sweat to their home audience, I can’t help but state that the audience reacted far too sedate. Anyone who can recall the historical concert (I for one) at Paradiso in 2007 knows how an audience can turn a gig up to eleven. Nevertheless single Albatross, with Dominque McGuiness on guitar “to make it even more hardcore”, turned out to be plain proof of the sheer genius that is Video Nasties.

After playing two more new tracks HNB (no to be mistaken with Hearts and Bones) and Old Flower the set was brought to an epic close by one of their oldest and still one of their strongest songs to date, Teenage Celebration. From the first chords the song takes you on a seven minute trip that no class A drug will ever be able to re-enact. To finally explode into a unbelievable climax, leaving the audience in awes once again.

ALBATROSS

Setlist

Stay Home
Jellybean
Devil
Karl Blau
Conversation Dies
Kaiser
Albatross
HNB
Old Flowers
Teenage Celebration

VIDEO NASTIES: MYSPACE / .NET
THREATMANTICS: MYSPACE
SWANTON BOMBS: MYSPACE

WHITE LIES BOUND TO GAIN A LIFE

2009-01-21T05:14:00.000-08:00

Seen: White Lies, 20 January 2009 @ HMV Oxford Street

Last year we mentioned that White Lies had a sparkling bright future ahead of them. After playing various festivals around the world it was just a matter of time before the album To Lose My Life. Unlike their bright future the album is filled with dark songs mainly inspired by death. The demo’s of the three main songs we discussed last year Death, From the Stars and Unfinished Business are still excellent and haven’t left their soul at the studio’s editing board. New single To Lose My Life is bound to sing around in your head forever, as the chorus “Let’s grow old together and die at the same time” is ultimately catchy. Harry McVeigh’s voice is distinctive but above all breathtaking. The songs on to Lose My Life are characterised by slick keyboards and synths as well as edgy guitar and bass lines flowing into a sublime album.

The release of To Lose My Life was celebrated with an instore at Oxford Street’s HMV. At the outset the plastic scenery was never going to do justice to the intimate feel of the music. Nonetheless White Lies managed to create a personal atmosphere and clearly enjoyed every second of the long anticipated release. The set kicked off with Unfinished Business, which was followed by To Lose My Life, EST, A Place To Hide, The Price of Love and finished with arguably their best song to date Death.

WHITE LIES: listen

TONIGHT: FRANZ FERDINAND AT ROUGH TRADE

2009-01-21T04:59:00.001-08:00

Seen: Franz Ferdinand, 19 January 2009 @ Rough Trade

It has been a good three years since the release of Franz Ferdinand’s second album You could have it so much better with Franz Ferdinand (2005). Nevertheless their worldwide fame has been merely increasing over the years. Arguably obtaining the status of one the biggest bands the 21st century has produced to this day. As part of the promotion for their long awaited third album Tonight: Franz Ferdinand they are playing a series of intimate secret gigs across London town this week. Kicking off at a secret wristband only instore at Rough Trade last night.

The 250 lucky lucky fans were treated to an exclusive preview of the bands new album. Unlike the previous albums Tonight is a concept album, which refers to The Odyssey and James Joyce’s Ulysses as is most striking in Franz’s new single Ulysses. Besides the theme the most obvious element in which Tonight, to a certain extent, differs from previous work is the overall sound. In essence the album is filled with pop songs but these songs have got a more experimental twist to them as was ever so clear during their performance.

Tonight’s set commences with two classic Franz Ferdinandesque tracks both Send Him Away and No You Girls are straight on pop tunes with a rather catchy chorus combined with highly danceable rhythm sections. Live Alone is filled with bleep synths but as the song progresses they’re pushed to the background by a über catchy chorus “ “wherever you are, whoever is there, you know I’ll be here, whishing I could be there”.

Halfway during the set Bite Hard starts slow but soon goes into another up-tempo synth filled tune “we ride together, we die together”, with the scorching guitar solo at the 2:22 minute mark, turn it into another great tune. Single Ulysses gets the crowd chanting, the already instant hit, chorus “laa-lalalalaaa, Uylesses, I’ve found a new way”. Turn It On rolls into a lovely drum beat and razor guitar riff, turning it into another flat out wonderful song.

The set concludes with What She Came For, which starts of with a very classic Franz feel “I’ve got a question for you… Where do you see yourself in five minutes time?” As the song strides along the inevitable explosion comes at the end of the song when it turns into a full on punk tune, with explosive drums and squeaking guitars.

No, this is not the Franz we knew 3 years ago, this is better. They’ve found a healthy balance between their pop feel and their drive for more experimental songs. At moments when you feel the songs are turning into slightly cheesy pop songs the bands surprises and steps in at the right moment to turn songs around into proper tunes. Where other big bands such as Coldplay and Kaiser Chiefs have failed to achieve the standard of their debut album, Franz Ferdinand has come back with a more than decent third album which will most surely please first minute, last minute as well as new (cavemen?) fans.

HISTORIA

2009-01-21T04:27:00.000-08:00

Seen: Cajun Dance Party, Good Shoes, Loverman, 15 January 2009 @ Astoria 2

In its thirty year history Astoria has become one of London’s most prominent venues. Hosting the worlds biggest bands from U2 and Nirvana to upcoming bands in its smaller sister venue Astoria 2. However over the last couple of years plans to construct a railway station, which connects the centre of London to the east and west, have put Astoria’s future in uncertain hands. Sadly the ultimate decision to tear down Astoria has since been made.

To celebrate the last night at Astoria a final gig was organised on 15 January. Besides various DJ sets from the likes of Lightspeed Champion, Mystery Jets, Frederick Blood Royale and many others Loverman had the honour to kick off what would be one of the last gigs at Astoria ever. Their dark hardcore punk music sounds promising to say the least. Whilst the drums fracture your skull, the emphatic screams fix to your throat like pieces of broken glass. The vigorous ergo energetic performance by the front man got a fair share of the crowd going berserk, all the signs of an amazing night, that had yet to be fully unrolled.

The hype machine that is Cajun Dance Party released their first full-length release “The Colourful Life” on major label XL Recordings. With another release planned for 2009 everything seems to go well for these teenagers. However, their live performances, although well prepared, lack the natural energy and enthusiasm you would expect from such a promising band. The unnecessary dramatic and pitiful approach by front man Daniel Blumberg plainly doesn’t work. Neither does the total lack of unity within the band’s style (jumpers, leather jackets, dresses, make up, boots, sneakers, beards etc.) add to their arsenal of wise before their years pop songs. To some these factors might come across as utterly irrelevant, however, these are the predominant factors that distinguish the average drama high school performance from a proper gig.

London’s Good Shoes had the privilege to play the last gig in Astoria’s bright history. Unlike the middle of the road performance by Cajun Dance Party Good Shoes were bound to end the night with a cracker from the advent of their set in the tiny bar overlooking the main stage. Front man Rhys words “If you vandalise it, it isn't going to matter because it is going to be fucking knocked down anyway.” were wisely followed by the crowd as Good Shoes kicked off with old favourite Photos. The eloquent mixture of old and new songs made me eager for the much-anticipated follow up to debut album Think Before You Speak. By ending the set with crowd favourite Morden resulting in a total mayhem of limbs, guitars, glasses and sweat Astoria was given its the last worthy push.

CAJUN DANCE PARTY: listen
GOOD SHOES: listen
LOVERMAN: listen

FIRE FIRE

2009-01-14T08:47:00.001-08:00

Na zeker een jaar radiostilte, kwam begin deze week het bericht dat Jamie T druk bezig is met het afronden van zijn tweede studio album. Als teaser heeft hij ons de nieuwe single FIRE FIRE gegeven. In tegen stelling tot Panic Prevention (2007), lijkt Jamie T met Fire Fire een meer hardcore punk richting ingeslagen te zijn. Het nummer klinkt veelbelovend en zal voor de meeste fans als een complete verrassing komen.

Download: Jamie T - Fire Fire

2008 - 1989

2008-12-24T09:22:00.000-08:00

Na een bewogen jaar die enthousiast begon is de aandacht voor 22 Grand Blog na de te lange zomerstop helaas verzwakt. Met meer tijd, ruimte, energie en wilskracht zullen in 2009 de reviews weer terugkeren. Dit keer niet vanuit Amsterdam maar vanuit Londen. Als voorproefje is hier het nieuwste nummer van de naamgever van deze blog.

The Rakes - 1989

Het nummer is de eerste single van het op 23 maart te verschijnen derde studio album van The Rakes, die de titel "Klang" voert.

01. You'e In It
02. That's the Reasons
03. The Loneliness Of the Outdoor Smoker
04. Bitchin' In the Kitchen
05. The Woes Of the Working Woman
06. 1989
07. Shackelton
08. Light From Your Mac
09. Mullet's Rachet
10. The Final Hill
11. Never Get Married

I have nipples, could you milk me?

2008-09-05T11:38:00.000-07:00

Na een lange zomerstop is het de bedoeling dat de blog weer wat leven krijgt. Zoals reeds bekend staat de najaarseditie van London Calling gepland van woensdag 12 tot en met zaterdag 15 november. Het hele LC-concept is de afgelopen jaren meerdere malen gemolken met onder meer faliekant mislukte optredens in OT301 en een extra zondag editie. Deze mislukte pogingen heeft de organisatie er echter niet van weerhouden om, ondanks het zeer matige aanbod bandjes, twee warm up dagen toe te voegen aan de aankomende editie. Waarschijnlijk onder mom van "You can milk just about anything with nipples.".

Gelukkig blijft het een festival met sfeer en zijn er tot nu toe al enkele zeer veelbelovende bandjes bevestigd waaronder Cajun Dance Party, Bombay Bicycle Club, Glasvegas, White Lies en Wild Beasts. Daarnaast gaat het gerucht dat Bromheads Jacket (ter promotie van het tweede album)voor de derde keer op LC zullen spelen. Maar het is vooral de toevoeging van Bombay Bicycle Club die een lang gekoesterde wens eindelijk in vervulling laat komen. De vorig jaar verschenen The Boy I Used To Be Ep barstte van potentie en met de laatste single Evening / Morning is deze lijn meer dan doorgezet. Luister en oordel zelf.

Download:
The Boy I Used To Be EP
Evening / Morning single

Myspace:

Bombay Bicycle Club
Cajun Dance Party
Glasvegas
White Lies
Wild Beasts

Death Cab Will Possess Your Heart

2008-07-11T10:12:00.000-07:00

Gezien: Death Cab For Cutie, 10 juli 2008, Melkweg

Death Cab For Cutie heeft zich sinds de overstap van Barsuk naar Atlantic Records ontpopt als ware grootmacht in de muziekwereld. Met de nieuwe plaat Narrow Stairs stapt de band weer wat verder weg van de popinslag die Plans kende, met de meer dan acht minuten durende single I Will Possess Your Heart bewijst de band dat ze nog steeds zelf de touwtjes in handen heeft. Vraag is of ze vanavond net zo kunnen overtuigen als de vorige keer in Paradiso.

Nadat Styrofoam de zaal heeft opgewarmd betreed Death Cab for Cutie, na een afwezigheid van twee jaar, The Max. Al lijkt Ben Gibbard op het eerste gezicht te zijn vervangen door een kruising tussen Roger Federer en Wolverine. De charismatische nerd is vervangen door een bad ass rocker, of toch niet? Tijdens opener Bixby Canyon Bridge blijkt dat naast zijn uiterlijk niets veranderd is, zijn fascinerende meeslepende stem is ongewijzigd en ook zijn klungelige bewegingen zijn gelukkig nog immer aanwezig. Na de opener grijpt de band terug naar ouder werk, helaas wordt hierbij ook meteen duidelijk wat voor publiek er vanavond op Death Cab afgekomen is. Waar The New Year bij de meeste nog wel herkenbaar in de oren klinkt gaat het bij Why You'd Want To Live Here mis. Terwijl Ben vol passie zijn gal spuwt over L.A. "Is this the city of angels or demons?" begint het publiek al halverwege het nummer te klappen, dit terwijl het beste gedeelte nog moet komen.. Het vrolijke Crooked Teeth afkomstig van Plans vindt duidelijk meer bijval, toch vreemd want kwalitatief gezien is dat toch één van de mindere nummers uit het Death Cab repertoire.

Aan kwaliteit ontbreekt het zeker niet tijdens het episch uitgevoerde I Will Posssess Your Heart de bombastische baslijn heeft de zaal in haar greep en wordt ondersteund door de herhalende vocalen van Ben. Naast de andere nieuwe nummers als Cath... en Grapevine Fires klinkt de band het beste op de momenten dat ze teruggrijpt naar ouder werk. Elke noot van A Movie Script Ending werkt betoverend, terwijl de beschrijvende stijl van Title Track "talking how the group had begun to splinter and I could taste your lipstick on the filter..." en het fantastisch uitgevoerde We Laugh Indoors een onmiskenbaar gevoel van geluk en nostalgie naar boven brengen.

Met het aanstekelijke refrein van The Sound of Settling "papaaa papaaaaaa" opgevolgd door het opzwepende ritme van Marching Bands of Manhattan wordt na ruim anderhalf uur de eerste helft afgesloten. De encore die volgt wordt in stijl geopend met Your Bruise afkomstig van debuutalbum Something About Airplanes. Als opeenvolgend Title and Registration en 405 langskomen en de avond op wonderschone wijze wordt afgesloten met Transatlanticism kan niet anders geconcludeerd worden dan dat Death Cab ons vanavond bijzonder verwend heeft.

Ondanks een perfect uitgevoerde setlist, met een prima afwisseling tussen nieuw en oud werk zullen veel mensen misschien toch wat teleurgesteld naar huis gegaan zijn. De oorzaak hiervoor zal m.i. bij die mensen zelf gezocht moeten worden, want aan de band lag het vanavond zeker niet. Als je als publiek Live Here, Movie Script Ending, 405, Company Calls, We Laugh Indoors en klassieker Your Bruise niet kan waarderen dan moet je beter je huiswerk doen of gewoon thuis blijven. Rest mij nog de aantekening dat The Max ook niet sfeer verhogend werkt, volgende keer gewoon weer in Paradiso en met bril.

Rectificatie: Video Nasties have gone fishin but will be back!

2008-06-26T05:08:00.000-07:00

Met verdriet en pijn in mijn hart constateerde ik donderdag dat Video Nasties niet meer onder ons is. Zoals eerder dit jaar Jakobínarína plotseling aankondigde ermee te stoppen kwam ook deze boodschap compleet uit de lucht vallen.

Niets blijkt echter minder waar, de heren hebben zich afgesloten van de buitenwereld om een album op te nemen en zijn dus gelukkig gewoon nog onder ons.

"we haven't split up, we've gone into hiding (a
studio in london) to record our album, so you can still
look forward to hearing it and seeing us next time we play
in amsterdam, which we hope will be very soon."

Vita brevis est, longa ars

Video Nasties - London Calling 2007

Karl Blau EP

Apply Some Pressure Not Missiles

2008-06-21T01:32:00.000-07:00

Gezien: Maxïmo Park, 20 juni 2008, Doornroosje

Ter voorbereiding op hun optreden tijdens het Hurricane festival speelt Maxïmo Park vanavond een intieme warm up gig in Doornroosje. Een concertzaal die te midden van de nieuwbouwwoningen als een doorn in 't oog eruit springt. Sinds het in 2005 verschenen debuutalbum A Certain Trigger is Maxïmo Park niet meer weg te denken uit 't festival en clubcircuit. Mede doordat frontman Paul Smith (inclusief bolhoed) met zijn onuitputtelijke bron aan energie elk optreden onvergetelijk weet te maken. Vorig jaar bewees de band tijdens hun optreden in de Melkweg dat ook de nummers van tweede album Our Earthly Pleasures, die op plaat soms wat veilig en eentonig klinken, live moeiteloos omgezet kunnen worden in instant hits. De kleine venue, het broeierige weer en het aankomende derde album lijken bij voorbaat dan ook de perfecte ingrediënten voor een avond Maxïmo Park.

Met Girls Who Play Guitars is het de inzet om knallend van start te gaan, dit lukt echter maar deels. Doordat het geluid bijzonder zacht staat lijkt het even op een mini-playbackshow, de vurige bewegingen van Paul sluiten niet aan met de muziek en de gitaar ontbeert aan kracht. Wellicht toch niet zo gunstig een concertzaal midden in een woonwijk? Gewoon niet te lang bij stil staan en mee gaan met de flow is het devies. Met Graffiti wordt de valse start direct goed gemaakt "I'll do Graffiti if you sing to me in French, what are we doing here if romance isn't dead?" galmt, ondersteund door het publiek, door de hele zaal. De energie die hiervoor leek te ontbreken wordt door de inzet van band en publiek meer dan goed gemaakt. Our Velocity met herkenbare orchel, laat zien dat het de single een jaar na zijn release nog steeds even snel en scherp is. Paul beweegt zich als een bezetene over het podium en is vanavond de blikvanger, hij geeft 200% en ontvangt minstens zoveel terug van het publiek.

Het eerste nieuwe nummer dat vanavond voorbij komt is "Tanned" en gaat volgens Paul over geluk, op het eerste gehoor lijkt het vooral in lijn te liggen met Our Earthly Pleasures. Het nummer is niet onaardig maar klinkt iets te omslachtig en 'volwassen', ook het publiek lijkt niet direct overtuigd. Maar uit de hele setlist blijkt dat Maxïmo Park genadeloos goed aanvoelt hoe ze een publiek in moeten pakken. Oude en nieuwere nummers volgen elkaar perfect en ook de nodige rustpunten halen de snelheid niet uit het optreden. Na een uitstekende uitvoering van uitblinker en vaste waarde Limassol, kondigd Paul aan dat wij nog een laatste keer als Guinea Pig worden gebruikt om vervolgens het tweede nieuwe Questioning in te zetten. Enige lichtpuntje in het langdradige nummer is de gitaarsolo van Duncan. Met The Unshockable wordt deze kleine misstap kort daarna meer dan goed gemaakt "Have we become The Unshockable or have we become The Saddened? Activity is absent, things are looking scarce!". Door direct daarna Going Missing in te zetten wordt het publiek geen moment rust gegund en wordt de set op stijlvollewijze afgesloten.

Het publiek schreeuwt nog één laatste maal voor haar gladiatoren "Maxïmo, Maxïmo, Maxïmo!" als de band terug komt om vol gas de encore te spelen. Nadat de band heeft voorgelezen uit Russian Literature en Books From Boxes volgt het moment waarop het hele publiek heeft gewacht. Apply Some Presure maakt met haar fantastische gitaarsolo, heerlijke drums en het herhalende refrein "What happens when you lose everything? You just start again, you start all over again" ook van deze avond een onvergtelijke.

Herhaling: 10 augustus 2008, Paradiso

Is There An Emergency?

2008-06-17T00:55:00.000-07:00

Gezien: The Pigeon Detetives, Melkweg, 12-06-8

Na het aardige maar niet geweldige voorprogramma Go Back To The Zoo is het de beurt aan The Pigeon Detectives. Iets meer dan een jaar terug zag ik deze band in Ekko de kleine zaal zonder ventilatie zorgde voor een zweterige mensenmassa en bovenal een geweldige sfeer. Zonder te aarzelen wisten ze toen vanaf het eerste moment het dak eraf te spelen. Nu ruim een jaar later spelen ze in de grote zaal van de Melkweg. Mijn grootste twijfel op de heenweg naar Amsterdam is of ze ook in deze zaal overtuigen en nog steeds de barrière tussen publiek en artiest kunnen opheffen.

Rond half tien lopen de vijf heren met veel lichtgeflikker rustig het podium op en zetten in met nieuwe single This is an Emergency. Geen moment wordt er geaarzeld door het publiek die gelijk een pit begint, hiermee is de toon voor de rest van het concert gezet. Zanger Matt Bowman lijkt met de zaal mee te groeien, zijn microfoon draait als een windmolen met windkracht tien door de lucht, zijn sprongen bereiken een record hoogte en de sprintjes over de monitoren doen denken aan een Olympische estafette hordelopen. Voor elk nummer van het nieuwe album, waarvan ze er in totaal acht van spelen, vraagt Matt om gegil om zo de nieuwe nummers in te luiden. Zou hij zelf wel doorhebben dat de nieuwe nummers live in het niet vallen in vergelijking tot de knallende nummers van het eerste album? Afgezien van de live wat tegenvallende nieuwe nummers zit het muzikaal wel dik in orde, de nummers worden strak en geroutineerd gespeeld.

Tijdens het negentiende en tevens laatste nummer springt Matt het publiek in en slaat bij terugkomst op het podium de microfoon standaards met een enorme klap van het podium af. Onder een boze blik van een Melkweg medewerker lopen de heren vervolgens tevreden het podium af. Al mijn twijfels over of The Max niet te groot is voor The Pigeon Detectives blijken ongegrond. The Pigeon Detectives zijn niet bang voor hun succes en gaan gewoon net zo blij en hard door als ze ooit deden toen ze nog in de kleinere zalen speelden. Een vergelijking met stadsgenoten The Kaiser Chiefs kan daarom ook niet uitblijven, of ze even groot worden zal de tijd ons moeten leren.

De setlist:

This Is An Emergency
I Found Out
You Know I Love You
Stop Or Go
I'm Not Gonna Take This
Keep On Your Dress
Don't Know How To Say Goodbye
Nothing To Do With You
Romantic Type
Better Not Look My Way
Can't Control Myself
Say It Like You Mean It
Caught In Your Trap
Everybody Wants Me
Take Her Back
I'm A Liar
You Don't Need It
Wait For Me
I'm Not Sorry

Voor iedereen die ze gemist heeft of ze nog een keer wil zien, 15 augustus staan ze op Lowlands en waarschijnlijk volgt er rond september een langere Europese tour.

Hanging around in a one horse town

2008-06-16T01:53:00.001-07:00

Festival: The Music in My Head, 14 juni 2008

Het tweedaagse Haagse festival The Music In My Head viert dit jaar haar laatste verjaardag. Vanwege stijgende kosten en het gebrek aan subsidie hebben de organisatoren besloten dat er geen toekomst meer is. Toch zijn kosten noch moeite bespaard om het festival op een waardige manier af te sluiten. Op vrijdag opende Stephen Malkmus and the Jicks (ex Pavement) het festival waarna de dag in stijl werd afgesloten door een intiem concert van Sinead O’Connor. Maar nothing compares to zaterdag waarop ondermeer The Charlatans, Supergrass, Hit Me TV, Fanfarlo, Tokyo Police Club en The Futureheads acte de présence geven. Helaas is het programma dusdanig ongelukkig gepland dat liefhebbers van bovenstaande bands keuzes moeten maken. Wordt het de grote of toch de kleine fabriekshal?

Bij binnenkomst leiden de sfeervolle en warme nummers van Fanfarlo mij direct naar de kleine zaal. Het in Londen gestationeerde Zweedse zestal weet zonder moeite de zaal in betovering te brengen met haar folk invloeden die stuk voor stuk worden verpakt in prachtige popnummers. Deze meer dan waardige opwarmer is een voorbode dat de keuze voor de kleine zaal een juiste zal zijn.

Terwijl de zaal langzaam volstroomt bereidt Tokyo Police Club zich voor om critici finaal de mond te snoeren. Na de weergaloze EP A Lesson in Crime stonden de vier heren uit Toronto vorig jaar februari al in de bovenzaal van Paradiso. Ondanks de zenuwen wisten ze toen in een krap halfuur de hele zaal in verroering te brengen. Het dit jaar verschenen debuutalbum Elephant Shell ontving echter matige recensies. Het album zou de scherpe en pakkende elementen van A Lesson In Crime missen, maar is deze kritiek gegrond?

Opener van vanavond Graves wordt direct een fractie harder en sneller ingezet dan op LP en weet daardoor het publiek onmiddellijk op te zwepen. Klassieker Box afkomstig van mini EP Smith (verscheen eerder ook als b-kantje op Nature The Experiment), weet met haar aanstekelijke synthesizerloopje het ijs definitief te breken. Toetsenist Graham Wright a.k.a. McLovin speelt alsof zijn leven ervan afhangt en geeft het nummer daardoor extra energie. Mede doordat oude en nieuwe nummers elkaar naadloos aanvullen en het repertoire van Tokyo Police Club louter nummers kent die rond de tweeminuten grens zwerven verzwakt de set bijna nergens. Dat Elephant Shell een meer dan waardige opvolger van A Lesson A Crime is bewijzen Sixties Remake, Juno en Your English is Good, de nummers knallen in moordend tempo door de zaal en worden met evenveel energie door het publiek teruggevuurd. Het als semi bonus track verschenen Cut Cut Paste fungeert als brug tussen de eerste en tweede helft van de set. Een eerste helft die voornamelijk rust op nieuw materiaal en een tweede set waarin de vertrouwde EP bijna in haar geheel gespeeld wordt.

De karakteristieke baslijn van Shoulders & Arms is het startschot van een laatste reeks hoogtepunten waar het publiek als een blender met kortsluiting op reageert. De bijna klassieke openingszin van Cheer It On wordt woord voor woord luidkeels mee geschreeuwd “Operator get me the President of the world this is an emergency!” evenals het aanstekelijke refrein dat daarop volgt “When you’re standing near, Tokyo Police Club! When you're standing next to me, Tokyo Police Club!”. Ook het “GO!” van Nature The Experiment wordt met evenzoveel enthousiasme ontvangen.

Na zestien nummers wordt het optreden met Be Good glansrijk afgesloten en laat de band zien dat ze in een jaar tijd enorm gegroeid is. De heren zijn op elkaar ingespeeld waarbij David Monks zich van een verlegen schooljongetje heeft ontpopt tot een ware frontman die de spotlight opdurft te zoeken. Tokyo Police Club heeft mijn stem en waarschijnlijk die van vele anderen vanavond definitief voor zich gewonnen.

Nadat het publiek meer dan opgewarmd is krijgen The Futureheads de taak om de avond, en daarmee het festival voorgoed af te sluiten, een taak die haar op het lichaam lijkt geschreven. Na een zwak tweede album keerde de band dit jaar terug met het in eigenbeheer uitgebrachte This Is Not The World. De plaat is nog steeds niet zo sterk als haar debuut maar staat strak van de energie en no nonse rock. Tijdens het Eurosonic festival eerder dit jaar werden de bezoekers alvast getrakteerd op een voorproefje van de nieuwe Futureheads.

Vaste opener Decent Days And Nights knalt meer dan vier jaar na dato nog steeds harder dan ooit “If the least you can do is show some restraint then the most you can do is get carried away / But you look confused and you don’t know what to do”. Het publiek in het Paard lijkt duidelijk wel te weten wat ze moeten doen, compleet losgaan. Walking Backwards is het eerste nieuwe nummer dat langskomt, met de opzwepende drums, snelle gitaren en een aanstekelijk refrein “Walking backwards with nothing to say / Walking backwards backwards to get it out of the way” zijn dit The Futureheads die we graag horen.

Dat de band afscheid heeft genomen van News and Tributes bleek al uit het hernieuwde geluid maar ook in de setlist is er, naast Skip To The End, geen plaats meer voor de melancholische rustpunten. Snel, vurig en hard zijn vanavond de kernwoorden. Nieuwe single Radio Heart voldoet aan al deze eisen en bewijst wederom dat The Futureheads nog lang niet zijn afgeschreven. De band straalt en speelt als herboren, dit komt voornamelijk tot uitdrukking in de chemie tussen Barry en Ross. Nadat Area de zaal heeft omgetoverd in een arena wordt het publiek verzocht mee te zingen met het refrein van Everything’s Changing Today. Met het “Aaah Aaaaah Aaah Aaaaah” heeft de band alvast een waardige opvolger voor de “Ooh Ooh’s” van Hounds of Love gevonden, die kort daarna volgen.

Opvallend is dat de basis van de setlist van The Futureheads de afgelopen jaren nauwelijks is veranderd. De set wordt netjes opgebouwd met vaste waarde als Decent Days and Nights en Meantime en afgesloten met krakers Hounds of Love, Carnival Kids en Man Ray. Vanavond is de indeling niet anders maar lijkt ervan een automatischepiloot allerminst sprake. Carnival Kids zorgt voor de eerste crowdsurfers en tijdens Man Ray kan het extatische publiek niet meer van elkaar afblijven “Touch yourself, Touch yourself, Touch each other, black and white!”

Als de band het podium verlaat knaagt er onder het publiek een neurotisch verlangen naar een encore. Dit verlangen wordt gelukkig vrijwel direct ingewilligd als de band terugkomt om He Knows te spelen ‘The authorities weren’t pleased when they couldn’t bring her home, it was just a matter of time!”. Met Piece of Crap sluiten The Futureheads een onverstelbaar strak en weergaloos optreden af en zorgen ze ervoor dat The Music In My Head nog langer dan vanavond zal doorklinken.

Born Ruffians gaan kleurrijke toekomst tegemoet

2008-06-11T08:49:00.000-07:00

Gezien: Born Ruffians, Paradiso, 10-6-2008

Sinds vorig jaar lijkt de bron voor vernieuwende indie een geografische verschuiving gemaakt te hebben van de Britse eilanden naar Noord-Amerika. Of bestond deze bron niet altijd al en werd zij deze eeuw tot nu toe overschaduwd door het geweld van post-Libertines hypes? Één ding is in ieder geval zeker Born Ruffians zijn onderdeel van een vreselijk getalenteerde lichting Noord-Amerikaanse bands. Naast talent typeert deze lichting zich door het grensverleggende karakter van de muziek.

Born Ruffians werd geboren nadat frontman Luke LaLonde, bassist Mitch DeRossier en drummer Steven Hamelin elkaar op de middelbare school tegen het lijf liepen. Met de in 2006 verschenen EP geven ze de wereld een eerste voorproefje van hun kunnen. De zes nummers tellende EP weet een enorme hoeveelheid energie op te wekken en dwingt daardoor de luisteraar alle kanten van de kamer op te springen. Sinds 2006 heeft de band zich steeds verder ontwikkeld met als kers op de taart de recent verschenen LP Red, Yellow & Blue. De vrolijke klinkende nummers die getypeerd en gedragen worden door de karakteristieke stem en teksten van LaLonde zorgen ervoor dat het album ongetwijfeld hoog in de eindejaarlijstjes terug te vinden zal zijn.

Vanavond spelen de Canadezen voor het eerst in Amsterdam in de bovenzaal van Paradiso, het podium bij uitstek voor opkomende bands. De herrie van het "intieme" concert van bad boy rockers Kane galmt nog door de poptempel als de drie jonge heren het podium betreden. Het kleine aantal mensen in de zaal is zich ervan bewust dat zij vanavond wel eens een optreden kunnen gaan zien van een band die binnenkort grote vormen aan kan nemen. Terwijl de gitaren gestemd worden klinken de openingsklanken van titeltrack Red, Yellow & Blue door de zaal "If I started my own country / For the flag, what colours would I use? / Such a myriad to choose from / I would pick red, yellow & blue". Het is niet verwonderlijk dat LaLonde drie primaire kleuren uitkiest, in wezen staan ze synoniem voor Born Ruffians. Ondanks de basiselementen; gitaar, bas en drum, weet de band deze dusdanig te mengen dat er een nieuwe vurige, scherpe en bovenal aanstekelijke kleur ontstaat.

De harmoniserende stem van LaLonde doet denken aan die van Alec Ounsworth (Clap Your Hands Say Yeah) en schiet vanuit zijn tenen de zaal door. Niet alleen bij de up-tempo nummers weet de band te boeien. Ook tijdens rustigere nummers overtuigt de band van begin tot eind. Badonkadonkey en Foxes Mate For Life worden perfect uitgevoerd. Het pakkende In A Mirror is een waar pareltje muzikaal en tekstueel gezien "You sure look pretty / I wish I had a song for you / So they were wasted in 002" waarin het gevoel van 'verliefd' worden en de spanning die daarmee gepaard gaat prachtig wordt beschreven.

De afwisselende set bereikt haar hoogtepunt tegen het einde als I Need A Life wordt ingezet en het publiek voor het eerst meegaat in de energie van de band. Het aanstekelijke refrein "The sun is shining but we stay inside / Oh but we go out at night" wordt met hartelust meegezongen. De respons van het publiek lijkt de band een extra stimulans te geven en bereikt haar climax als afsluiter en single Hummingbird gespeeld wordt. De hysterische drums in combinatie met een losgeslagen bassist ontknopen in een laatste slot zin "Fly away little humminbird!", om vervolgens onder een daverend applaus het podium te verlaten.

Het applaus en het en de waardering van het publiek wordt kort daarna beloond. Born Ruffians keert nog een laatste keer terug om Knife een cover van New Yorkse band Grizzly Bear te spelen. Door het enthousiasme en de tempowisselingen waarmee het gespeeld wordt zou het nummer moeiteloos in het repertoire van Born Ruffians passen. Het is dan ook een meer dan waardige afsluiter van een uitstekend concert waar de potentie van afdruipt.

White Lies has got a hold on me (Prospect)

2008-05-27T10:09:00.000-07:00

September vorig jaar kondigde Fear of Flying definitief aan de vliegangst niet te kunnen overmeesteren. Een grote verrassing nu het getalenteerde Londense trio de sensatie van The Great Escape 2007 was en daarnaast succesvolle voorprogramma's verzorgde voor ondermeer Jamie T, The Maccabees en Jack Peñate. Fear of Flying kenmerkte zich door up-tempo dansbare 80s popnummers en leek met producer Stephen Street (produceerde eerder werk van The Smiths en Blur) goud in handen te hebben. Nummers als Three is a Crowd en Forget Me Nots zijn perfecte popnummers maar blijken pas een schijn te zijn van de potentie die in de bandleden schuilt.

Met het einde van Fear of Flying wordt namelijk direct de geboorte van White Lies aangekondigd. De link leidt naar een kale myspace met daarop enkel de nummers Death en Unfinished Business. Het plotselinge einde van Fear Of Flying is even zo verrassend als de nieuwe weg die de band is ingeslagen. Het vrolijke onbevangen karakter van Fear Of Flying is van de hand gedaan, White Lies klinkt mysterieus met een donkere ondertoon. In Death lijkt de vliegangst voor even overwonnen te zijn "I love the feeling when we lift off, watching the world so small below" zijn de opende woorden. De spanningsboog wordt vervolgens opgebouwd met rustige drums en orgelachtige keyboard klanken. Terwijl het nummer vordert worden de snerpende gitaren ingezet en slaan besef en angst genadeloos terug "relax! yes i am trying, but this fear has got a hold on me, yes this fear has got a hold on me". De vijfminuten razen voorbij en zijn even meeslepend als pakkend, de zinsnede "this fear has got a hold on me" is na het luisteren onmogelijk uit je hoofd te krijgen.

De debuut single Unfinished Business die vorige maand uitkwam op eigen label Chess Club Records gaat over een gepleegde moord "you've got blood on your hands and I know it's mine" en ligt qua geluid en thematiek in lijn met Death. Ondanks het zwaarmoedige karakter van de nummers klinkt op de achtergrond toch steeds een popgevoel, het zelfde gevoel dat Fear of Flying zo sterk maakte. Hierbij doet de zang van McVeigh op momenten denken aan die van Julian Cope (The Teardrop Explodes) en zijn ook invloeden als Joy Division en Echo and the Bunnyman terug te horen in het geluid van de band. De kracht van White Lies schuilt echter in het feit dat de ze deze invloeden weet te bundellen in nummers die een eigen karakter dragen, waardoor van een zoveelste Joy Division kopie geen sprake is.

Ook de muziekindustrie heeft niet stilgezeten waardoor er zelfs een kleine hype om de band is ontstaan. Met als gevolg dat tijdens het eerste optreden ondermeer grootheden als Morrissey en Nick Cave aanwezig waren. Inmiddels is White Lies te gast geweest bij Jools Holland en zal de band deze zomer alle grote festivals aandoen waaronder Lollapalooza, Haldern en Lowlands. De band heeft toegezegd haar tijd te nemen voor het debuutalbum die gepland staat voor 2009, een release waar ik me bijzonder erg op verheug.

Live: 14 augustus 2008, Lowlands Festival
Myspace: myspace.com/whitelies
Download: Fear of Flying en White Lies demo's
Unfinished Business video:

NO AGE, NO SHIT

2008-05-23T13:23:00.000-07:00

Gezien: No Age, Paradiso, 23-5-2008

Het in L.A. gevestigde No Age is ontstaan uit de overblijfselen van de band Wives. Nadat de bassist de band verlaat besluiten Dean Spunt (drums en vocalen) en Randy Randall (gitaar) om voortaan als No Age door het leven te gaan, vernoemt naar verzamel cd uit 1987 waar o.a. nummers van Black Flag, Henry Kaiser en Blind Idiot God op prijzen. Het vorig jaar uitgebrachte Weirdo Rippers, een verzameling van vijf 7" EP's, kon rekenen op lovende kritieken. Begin deze maand verscheen het vervolg Nouns, de plaat ligt in lijn met Weirdo Rippers maar achter de lagen van distortion, noise en punk zitten nu ook nog eens prachtige popnummers verstopt. Het is onverstelbaar dat het duo zoveel geluid kan produceren met daarin evenzoveel verschillende lagen. No Age moet live gezien worden om geloofd te worden.

Vanavond doet de kans zich voor, onorthodox vroeg betreed de band om 19:00 uur het podium in de bovenzaal van Paradiso. Een halfvolle zaal kijkt vol verwachting toe terwijl de band een eerste orkaan van geluid stapsgewijs opbouwt. De stempel is gedrukt, hard, scherp en met een vreselijk hoog tempo worden de eerste nummers van Nouns de zaal ingestuurd. Waar de band alles geeft lijkt het voor het publiek nog iets te vroeg te zijn om zich mee te laten slepen. De aankondiging van Cappo brengt hier verandering in. "It's our duty to feel overwhelmed and reminiscing so it's so" klinkt de stem van Dean terwijl de decibelmeter ver tot in het rood oploopt en de eerste pit zich begint te creëren.

Dean en Randy hebben zich na alle concerten van een duo tot een eenheid gevormd die vreselijk sterk speelt. De kracht zit hem hierbij vooral in de nummers en opbouw van de setlist, géén moment zakt het optreden in of verzwakt de aandacht. Doordat No Age stuk voor stuk eigenzinnige nummers heeft slaat de eentonigheid nergens in blijft de spanningsboog zich opbouwen. Nummers als Sleeper Hold, Teen Creeps (met zeer aanstekelijke gitaarlijn), Eraser en Brain Burner worden afgewisseld met meer instrumentale nummers als Impossible Bouquet, en Keechie (waarbij Randy midden in het publiek begint te spelen) . Het optreden behoudt hierdoor continuïteit en flow, zonder een noot te veel of te weinig te spelen.

Met Everybody's Down, afkomstig van Weirdo Rippers, sluit de band een fantastisch optreden af. Dean komt voor even achter zijn drums vandaan en laat zich enkel begeleiden door het gitaarspel van Ryan. Tegen het einde van het nummer beklimt Randy de amps en neemt Dean weer plaats achter de drums. Met een laatste uitbarsting van energie tot gevolg waarbij ook het publiek explodeerd.

Met No Age is een nieuw tijdperk van DIY bands geboren die hopelijk een lang leven is beschoren.

Blake has got a new fanbase

2008-05-20T17:17:00.000-07:00

Gezien: Vampire Weekend, Melkweg Oude Zaal, 20-05-2008

Na het optreden in de bovenzaal van Paradiso eind vorig jaar heeft Vampire Weekend zich vastgebeten in de Nederlandse muziekscene. Waren het eerst de bloggers en indiekids die zich lieten grijpen, inmiddels zijn ook 3FM en MTV met single A-Punk aan de haal gegaan. Dit succes is de band van harte gegund, vrees ontstond echter dat de band, door het succes, van de sfeervolle Oude Zaal naar fabriekshal The Max zou worden "gepromoveerd". De Melkweg heeft er een handje van om te kiezen voor geld boven sfeer, zoals recentelijk het geval was bij The Wombats en Kate Nash.

Vampire Weekend wordt gelukkig (nog) niet aan dit rijtje toegevoegd, vanavond staan de New Yorkers zoals het hoort in een stampvolle Oude Zaal. Voor de heren het podium betreden is het de eer aan het Zwitserse trio The Strivers of, zoals ze het zelf uitspreken, Zee Streiffers. Het is voor een supportact altijd lastig om een vreemd publiek van je muziek te overtuigen, zo ook vanavond. De set begint aardig met nummers die klinken als een leuke combinatie tussen The Strokes en Jet. Naarmate de set vordert verslapt de aandacht echter, de nummers missen simpelweg een eigen karakter. Dit heeft tot gevolg dat de concentratie bij het publiek afzwakt en het onderwerp verplaatst naar de hamvraag: lijkt de zanger op Dinand van Kane of toch op Ricky van The Kaiser Chiefs? Deze discussie komt gelukkig snel ten einde als de band het podium verlaat en het wachten is op Vampire Weekend.

Een eigen karakter is iets waar het bij Vampire Weekend zeker niet aan ontbreekt. Samen met andere stadgenoten als White Rabbits en Yeasayer zorgen ze voor een frisse wind in het "indie" genre. Wellicht komt dit door hun academische achtergrond, toch ben ik geneigd te oordelen dat het de stad New York is die als grootste inspiratiebron fungeert. De stad is een mengelmoes van culturen en deze zijn naadloos terug te vinden in de muziek. De invloed van Ierse immigranten komt terug in M79 maar het zijn voornamelijk de Afrikaanse invloeden die het geluid typeren. Zoals eerder Talking Heads dergelijke invloeden gebruikten springt nu Vampire Weekend handig om met deze exotische ritmesecties. Dynamische vrolijke gitaarlijnen en bombastische drums aangevuld met de typerende stem van Ezra Koenig maken het plaatje compleet.

Opener van vanavond en tevens album opener is Mansard Roof, het nummer wordt door een gedeelte van het publiek enthousiast ontvangen maar de andere helft kijkt nog rustig het mansard dak uit de boom. Na enkele nummers volgt de busrit op de M79, deze lijkt eindelijk een reactie op te wekken bij het publiek. Terwijl de bus zijn eindstation bereikt volgt al snel de herkenbare intro van Boston. Met het über pakkende refrein in het vooruitzicht is het feest officieel geopend. "I've held dreams of Boston all of my life, chinatown between the sound of the night, but if you leave I just dont think I could take it, take it! take it! take it!". De eerste echte pit is een feit en de band voelt aan dat het publiek opgewarmd is. "If you want to dance this next song will be very suitable", deelt Ezra het publiek mee. Zonder blikken of blozen wordt vervolgens hitsingle A-Punk ingezet. Het publiek leeft zich uit als ware het een punkconcert waar net iets te veel verdovende middelen zijn genuttigd. Het refrein met het herkenbare "HEY HEY HEY" "HEY HEY HEY" geeft het Ramones-gevoel en zorgt voor een optimale sfeer.

Dat de band niet alleen maar hoeft te teren op het succes van A-Punk blijkt uit het vervolg van het concert. Tijdens One (Blake's Got A New Face) verzoekt Ezra het publiek om mee te zingen en de tweede vocalen te verzorgen. Aan dit (overbodige) verzoek wordt luidkeels gehoorgegeven. "Blake's got a new face" scandeert het publiek te pas en te onpas. Tijdens opeenvolgende nummers The Kids Don't Stand A Chance en Oxford Comma weet de band de aandacht moeiteloos vast te houden. Geen moment zakt de set in, dit is ook te danken aan het plezier waarmee de band speelt en waarop het geniet van de sfeer. Terwijl de band "Amsterdam" bedankt verlaten ze het podium na krap veertig minuten. Gelukkig hebben ze met Walcott nog één laatste troef achter de hand. Nadat de band, na enkele minuten, terug op het podium is wordt Walcott aangekondigd en zes versnellingen hoger ingezet, het publiek voelt het aan, nog een laatste maal los en dan met een gerust gevoel naar huis.

Vampire Weekend heeft na vanavond de slagader definitief opengebeten met het onvermijdelijke gevolg dat de festivalgangers komende zomer zondermeer getrakteerd zullen worden op een serie heerlijke optredens.

The Return of A Northern Soul

2008-05-18T09:50:00.000-07:00

In 1989 besluit de achttienjarige Richard Paul Ashcroft om samen met zijn studiegenoten Nick McCabe (gitaar), Simon Jones (bas) en Peter Salisbury (drum) de band Verve op te richten. Met The Beatles en Pink Floyd als grote voorbeelden brengen ze in 1992 hun eerste zelfgetitelde EP op Hut Recordings uit. Het is het begin van een band die leeft voor muziek en de nauw verwante levensstijl.

Het eerste officiële studioalbum A Storm in Heaven wordt een jaar later in 1993 uitgebracht en raast als een wervelwind door het underground circuit. In tegenstelling tot latere albums van The Verve ligt de nadruk voornamelijk op het uitzonderlijke gitaarspel van Nick McCabe, zoals opener Star Sail waar de teksten van Richard Ashcroft geheel in dienst zijn van de muziek. De tweede single van het album Slide Away, met zeer herkenbare gitaarlijnen en verve gevoel, levert de band een retourtje Chicago, Illinois op. Hier treden ze op tijdens het beroemde Lollapalooza festival, de zomertour die hier op volgt zorgt er ongewenst voor dat Slide Away een iets te toepasselijke titel wordt. Richard Ashcroft laat zich meeslepen door de verleiding van sex, drugs and rock and roll en valt na een overdosis Ecstasy neer met uitdrogingsverschijnselen. Deze negatieve publiciteit doet Jazz Label Verve er toe besluiten juridische stappen te ondernemen tegen Verve. Waardoor de band gedwongen wordt om in het vervolg als The Verve door het leven te gaan.

Onder deze nieuwe naam wordt in 1995 tweede album A Northern Soul uitgebracht. Opener A New Decade illustreert de nieuwe start “A New Decade, the radio plays the sounds we made and everything seems to feel just right coming through your lonely mind”. De gitaarsolo’s van Nick zijn nog steeds aanwezig maar met zijn zang en teksten neemt Richard Ashcroft duidelijk een prominentere rol in. Absolute schoonheid wordt afgeleverd in de vorm van On Your Own en History (losjes gebaseerd op London van dichter William Blake). Met dit album staat de band in het epicentrum van de door britpop gedomineerde mid jaren negentig. Richard Ashcroft raakt bevriend met de broertjes Gallagher en krijgt zelfs een eervolle vermelding op (What’s the Story)Morning Glory?. Wie het cd-boekje er op naslaat zal zien dat Cast No Shadows opgedragen wordt aan “the genius that is Richard Ashcroft”.

Ondanks het succes van A Northern Soul duurt het tot 1997 dat The Verve definitief uit de schaduw van Oasis stapt. Met Urban Hymns wordt de wens van Richard Ashcroft definitief ingewilligd om meer nadruk op ballads te leggen. Het album is van pure wereldklasse en nummers als The Drugs Don’t Work, Lucky Man, Sonnet, Space and Time en Bitter Sweet Symphony zorgen voor laaiend enthousiaste recensies. Vooral het laatste nummer Bitter Sweet Symphony wordt een wereldhit. Ironisch genoeg heeft de band voor dit nummer nooit een cent aan royalty’s ontvangen. In het nummer wordt een sample gebruikt uit het in 1965 uitgebrachte nummer The Last Time van The Rolling Stones. Tijdens wederom een slepende juridische procedure werd de platenmaatschappij van The Stones 100% van de royalty’s toegekend en kregen Mick Jagger en Keith Richards partieel auteursrecht op het nummer. Met tegenzin van The Verve zorgde laatstgenoemde er tevens voor dat dit nummer o.a. werd misbruikt in reclames van Nike.

Na een wereldtournee borrelde oude spanningen tussen Richard Ashcroft en NickMcCabe, die in 1996 al eerder tijdelijk de band verliet, opnieuw op. Hierdoor besloot de band uit elkaar te gaan en ieder een eigen route te kiezen. Richard Ascroft begint in 2000 aan zijn succesvolle solocarrière waarop hij geheel zijn eigen koers kon varen. Vooral op Alone With Everybody en Human Conditions wordt bij vlagen het niveau van Urban Hymns en A Northern Soul gehaalt.

Na ondermeer reünies van Pink Floyd, The Who en Sex Pistols volgt ook The Verve, iets meer dan tien jaar na Urban Hymns, de trend van de hervorming. Reden voor de terugkeer van de studievrienden “for the joy of music”. Eind vorig jaar gaven ze de eerste concerten in ondermeer Glasgow en London. Na de aankomende zomertour, waarin ze ook Pinkpop aan zullen doen, duikt de band de studio in om het langverwachte vervolg op Urban Hymns op te nemen.

Met plezier en genoegen kan ik concluderen dat The Captain of Rock terug is op zijn oude zo geliefde schip en dat voor mij een grote wens in vervulling laat gaan.

Live: 31 mei, Pinkpop
Link: theverve.tv
Bitter Sweet Symphony videoclip

The Beginning of Walking Backwards? (CD recensie)

2008-05-16T13:02:00.002-07:00

Het zijn roerige tijden geweest als in november van het vorige jaar op de site van The Futureheads gratis het nummer Broke Up The Time kan worden gedownload. Zo’n anderhalf jaar na de release van het tweede album lijkt dit de normaalste zaak van de wereld. Gewoon een voorproefje op de nieuwe plaat. Maar niets is minder waar. In anderhalf jaar tijd hebben de vier Sunderlanders een wagonlading kritiek over zich heen gekregen, zijn ze gedumpt door hun platenmaatschappij, hebben ze op het punt gestaan de gitaren aan de wilgen te hangen en hebben ze een eigen label opgericht. En dan moet je nog een nieuw album gaan opnemen…

Het gelijknamige postpunky-debuut The Futureheads (juli 2004) was een kwestie van hollen en stilstaan. Je ging tijdens degelijke dagen en nachten van A naar B op een robot en ondertussen naar de garage voor een aalmoes. En dat allemaal in iets meer dan 13 en een halve minuut. Snelle, hoekige gitaren, originele melodieën en meerstemmige zangpartijen verpakt in nummers van twee minuten. De plaat was all over the place. Het bleek niet haalbaar om dat op tweede album News And Tributes te evenaren of zelfs te verbeteren. De onbevangenheid was eraf, er moest een volwassen album komen met teksten die ergens over gingen. En paar aardige nummers ten spijt was de plaat in alles minder dan de eerste: slomer, langdradiger, eentoniger en lang niet zo pakkend. Nummers als Return of the Beserker waren zelfs totaal onverklaarbaar. Gevolg was dat de band gedropt werd door platenmaatschappij 679 Recordings, maar een eigen label Nul Records bracht uitkomst. Met alles in eigen handen en zonder gezeik van major labels kon samen met producer Martin ‘Youth’ Glover (Primal Scream, The Verve) in Andalusië This Is Not The World worden opgenomen. Doel was vooral om weer terug te gaan naar de punk rock, meer in lijn met het debuutalbum.

En hoe kan je de plaat dan beter openen met een nummer dat The Beginning of the Twist heet? De eerste single, en oh wat klinkt ie heerlijk. "It's time to wake up, it's time to change. Let's get it started, I feel like there's so much to rearrange." De ommekeer lijkt daar. Nog niet de genialiteit van het debuut maar een betere opener had de plaat zich niet kunnen wensen.
Vervolg Walking Backwards doet qua titel het ergste vermoeden maar knalt er gelijk vol in. Tegen het eind slaat echter de eentonigheid toe. Bijna vier minuten is echt teveel voor The Futureheads. Het nummer doet z'n naam eer aan.
Ondanks een veelbelovende straatsessie (check de links) kan ook tweede single Radio Heart me niet pakken. Ik mis de muzikaliteit waardoor ik in 2004 werd gegrepen. Titelsong This Is Not The World doet het al niet veel beter. Het wat vollere rockgeluid is, net als op News And Tributes, wederom omarmd en verveelt al gauw. Het lijkt wel alsof alle nummers hetzelfde beginnen. Zware gitaren en harde drums die je steil achterover blazen. De originaliteit is ver te zoeken. Het refrein is helemaal bedroevend en maakt van dit nummer een dieptepunt. Het is een kwestie van hard rammen en kijken waar je komt. Dit is het moment waarop ik bij elk willekeurig ander bandje iets anders zou gaan doen maar omdat het The Futureheads zijn luister ik stug door.

Eindelijk! Eindelijk venijnige gitaren in Sale Of The Century maar ook dit nummer kan m'n aandacht niet vasthouden. Net als bij de andere nummers andermaal hele droge drums. Alle nummers gaan op het zelfde, saaie tempo. In het refrein gaat het volume weer op standje blaas-de-ramen-eruit, het begint dodelijk saai en eentonig te worden. Het is net alsof je naar hetzelfde nummer luistert, keer op keer. Ondanks de vele energie die in de nummers zit word ik er alleen maar slomer van.
Een rustige intro bij Work Is Never Done, wow. Maar na 10 seconde is de rust alweer verstoord. Waar tot nu toe Barry alle leadvocalen voor zijn rekening heeft genomen, is het nu Ross die zingt. Het is een welkome afwisseling maar heeft niet het gewenste resultaat.
Broke Up The Time was als eerste download nog een heerlijk nummer maar nu trek ik em niet. Het nummer bleek (achteraf) een voorbode te zijn van hoe het hele album zou zijn. Dit is absoluut het beste 'harde' nummer maar na zeven nummers van deze aard te hebben gehoord is het leuke er wel vanaf. Zonder de typerende Futureheadssound is de band een 13-in-een-dozijn rockbandje.
Everything’s Changing Today opent met een lekkere drum en eindelijk hoor ik een snerpende gitaarlijn. Het volume mag weer wat omhoog. "We're going out tonight." Vooral het off-beat "Ah-Ah" blijft hangen. Beter laat dan nooit. De intro van Sleet is zelfs pakkend. En zowaar is daar de eerste melodie waarop bewogen kan worden. Het is natuurlijk te laat om de plaat nog te redden maar dit is het beste wat This Is Not The World te bieden heeft. "It's getting late but we're still on our feet. Let's stay awake so I can hear you speak. Let's go to bed but let's not go to sleep." Dit is het nummer dat ik tijdens de mooie dagen het meest heb gedraaid en ik word er echt blij van. De simpele teksten keren ook weer terug.
Geheel in stijl sluit See What You Want To See het geheel af. Het gaat een beetje verder op het blije van de twee voorgaande nummers maar met de refreintjes is het treurig gesteld.

Het is bekend dat platen van The Futureheads altijd wat tijd kosten, tijd die ik ruimschoots genomen heb want begin april had ik er al stevige discussies over. Toch zegt het genoeg dat dit stuk er nu pas is na ongeveer 20 luisterbeurten. Deze plaat is vooral heel moeilijk; de ene keer vind je het niks en de andere keer zit je lekker mee te deinen op alle nummers.
Maar ik kan echt tot geen andere conclusie komen dan dat dit album een hele zware tegenvaller is. Alles is sneller en harder dan op News And Tributes en lang niet zo geniaal als op The Futureheads. Nummers die met een harde opening en dito hard refrein dodelijk saai worden na verloop van tijd. Het heeft ook met de lengte van de nummers te maken. Als van alle nummers minstens een minuut was afgehaald, had het een stuk beter geklonken. Op deze manier wordt het te eentonig en blijft niks hangen, van de catchy songs die we gewend zijn is niets terug te vinden en de belofte dat teruggekeerd wordt naar de sound van het debuut wordt ook niet nagekomen. Toch zal er voor de liefhebbers van de wat ongecompliceerdere rock genoeg te genieten zijn.

Maar ondanks dat ik denk dat de nummers van This Is Not The World het live misschien wel heel goed gaan doen, kan ik de vraag 'The Beginning of Walking Backwards?' niet anders beantwoorden dan met: Walking Backwards.

4,5/10 - release op 26 mei
Live: 25 mei in Leadmill (Sheffield)
14 juni op The Music In My Head in Paard van Troje
Links: The Beginning of the Twist (street gig)
Radio Heart (street gig)

Death Cab For Cutie - Narrow Stairs

2008-05-16T13:02:00.001-07:00

Ben Gibbard en Chris Walla hebben zich het afgelopen decennium met Death Cab for Cutie ontpopt als pioniers van D.C. indie. Sinds debuut album Something About Airplanes in 1997 leverde de band keer op keer prachtige albums af. De nummers hebben een meeslepende werking die je afsluiten van de hectische buitenwereld. De kracht zit voornamelijk in de unieke singer-songwriter kwaliteiten van Ben Gibbard die op zijn sterkst is wanneer hij verhaalt over (verloren) liefde, een terugkerend thema in het repertoire.

Drie jaar na Plans, het eerste album op majorlabel Atlantic, is Narrow Stairs een feit. Waar Plans bombastisch opent in New York met Marching Bands of Manhattan, brengt Ben ons ditmaal naar de afgelegen westkust van Amerika. “I descended a dusty gravel ridge beneath the Bixby Canyon Bridge until I eventually arrived at the place where your soul had died.” zijn de eerste regels uit opener Bixby Canyon Bridge. Na een rustige opbouw komen halverwege de gevoelens van moedeloosheid en frustratie los, drums en gitaren worden feller bespeeld en versterken het gevoel die het beste worden verwoord in de afsluitende regels “then it started getting dark, I truged back to where the car was parked, no closer to any kind of truth as I assume was the case with you”. Het album is een stuk donkerder en meer experimenteel. Dit komt tevens naar voren in single I Will Possess Your Heart, het acht minuten en vijfendertig seconde durende nummer wordt opgebouwd en voortgezet door een rustgevende piano en harmonieuze bas.

Maar niet alle nummers zijn even zwaarmoedig aangekleed, No Sunlight wordt met zoveel positieve energie gespeeld dat, ondanks de titel, de zon toch begint te schijnen. Één van de sterkste en wellicht meest authentieke DCFC nummers is Cath…. De gitaren geven het oude Death Cab gevoel ten tijden van Photo Album, terwijl Ben zingt over een onfortuinlijke knappe jonge vrouw die bij haar man niet de liefde krijgt die ze verdient.

Ook in Grapevine Fires wordt met ouder materiaal geflirt “bought some wine and some paper cups”, de sfeer is alleen anders dan die in Champange From A Paper Cup. Terwijl er een verwoestende brand heerst, vindt Ben vrede in de situatie “And the news reports on the radio said it was getting worse as the ocean air fanned the flames. But i couldn't think of anywhere i would have rather been to watch it all burn away, to burn away.”

In Your New Twin Sized Bed en Pity and Fear wordt de sfeer die als rode draad door het album loopt vastgehouden. Afsluiter van het album is het ingetogen The Ice Is Getting Thinner, live met enkel Ben achter piano zal dit nummer zo mogelijk nog mooier zijn; “We're not the same dear and it seems to me, there's nowhere we can go with nothing underneath, then it saddens me to say what we both knew was true, that the ice was getting thinner under me and you”.

Voor nieuwkomers van Death Cab for Cutie is dit zeker niet de meest toegankelijke plaat, daarvoor verwijs ik graag naar The Photo Album en Transatlanticism. De liefhebbers die reikhalzend uit hebben gekeken naar het zesde album zullen daarentegen niet teleurgesteld zijn. Ondanks de iets donkerdere sfeer en geluid is het onmiskenbare Death Cab gevoel meer dan aanwezig. Het vergt een paar luisterbeurten maar dan ontdek je ook op Narrow Stairs prachtige nummers die je nog uren luisterplezier zullen brengen.

Live: 10 juli, Melkweg
8/10 - release 13 mei
Death Cab For Cutie.com - MySpace

God Save The Queen - London Calling Queens Day

2008-05-05T11:12:00.000-07:00

Terwijl Amsterdam traditiegetrouw volloopt met dronken randdebielen vindt er in Paradiso het London Calling Queens Day festival plaats. In tegenstelling tot voorgaande jaren is er ditmaal geen buitenpodium, een verademing voor de muziekliefhebber die zich zo kan uitleven voor een kleinschalige anarchie in Amsterdam.

De editie begint al vroeg (4 uur) met The Stutters. De deels uit Nederland afkomstige band maakt simpel gezegd indie. Dit is voor mij typisch zo’n bandje waar ik niet lyrisch van wordt maar dat ik ook niet slecht vind. De heren lijken er in ieder geval echt plezier in te hebben wat het al fijner maakt om naar te kijken. De bas is erg creatief verwerkt, bij veel indie bands is deze moeilijk te horen maar hier is hij prominent aanwezig. Helaas is het geluid van de gitaar van de zanger wat slecht afgesteld wat zorgt voor een chaotische massa van geluid. Waarom de zanger links van het podium staat (vanuit het publiek gezien) blijft daarnaast voor mij een raadsel. Wordt dit net zo revolutionair als toen The Beatles hun drummer in het midden zetten? Ik denk het niet. Dus volgende keer gewoon die zanger in het midden zetten.

De tweede band van het festival is Silvery. In de hoop dat het een grap is blijf ik drie nummers staan, wachtend op de clou. Die kwam helaas niet.

Peggy Sue and the Pirates zijn twee dames die naar eigen zeggen antisoul maken. Ze begeleiden zichzelf met allerlei instrumenten waaronder een akoestische gitaar. De dames proberen vooral niet sexy te lijken met hun grote truien en mutsen (plus vintage Jurassic Park T-shirt). In het begin ben ik redelijk onder de indruk van de mooie zang en het creatieve gebruik van veel verschillende instrumenten maar na ongeveer drie nummers wordt het toch echt te eentonig: zelfde zang, zelfde gitaarspel. Kortom: leuk voor even maar zonder variatie blijft dit niet hangen.

Met drie matige acts achter de kiezen en een London Calling OOR cd die tot treurnis toe op repeat staat is de volgende tekst toch wel heel toepasselijk "the same record for the 16th time, exact same set you did the last time round, doesn't bother me we're in harmony". Kortom de sfeer is goed, nu de muziek nog. Dit lijkt meer dan goed te komen want om 19:00 uur staan Cheeky Cheeky and the Nosebleeds klaar om het feestje officieel te openen. De Cheeky’s maken vrolijke, straight forward, edgy nummers en werden eerder al door ons getipt als prospect voor 2008. Met opener Before We Sleep is er geen sprake van een trage start. De hooks knallen om de oren en de eerste pit van het festival is een feit. Deze energie weet de band vast te houden maar niet uit te bouwen, halverwege de set wordt Give Me Your Hand ingezet en schakelt de band definitief op naar de zesde versnelling. Oude demo’s als Fascinating en Grown Quite Fond of You vliegen om de oren en zorgen ervoor dat ook het publiek zich eindelijk helemaal laat gaan. De hele set is logisch opgebouwd en leeft eigenlijk vooral toe naar debuutsingle Slow Kids. Bij de opener besluiten twee uitzinnige fans om te crowdsurfen en vervolgens de videoclip van Slow Kids om het podium dunnetjes na te spelen (waarna een berg aanhangers volgt). Waarschijnlijk in november tijdens de reguliere editie op herhaling, zo niet dan hebben we in ieder geval de beelden van fabchannel nog.

Bettie Serveert is een van de twee Nederlandse bands van vandaag. Zo voelt de band zich echter niet. Ze genieten meer bekendheid in Amerika en voelen zich blijkbaar zo op hun plaats tussen alle Engelsen van vanavond dat ook zij zich in het Engels aankondigen. Na kort overleg besluiten ze toch in het Nederlands verder te gaan. Dit optreden zal echter niet veel bijdragen aan een grotere bekendheid in Nederland. Een band die het goed doet in Amerika zet je toch niet in Nederland op een Britpop-festival? Maar gelukkig zijn zij niet dubbel geprogrammeerd met een Britse band in de grote zaal. Want bij Scram C Baby (de andere Nederlandse band) kwam dus écht niemand kijken.

Eind 2005 was ¡Forward, Russia! uit Leeds één van de hoogtepunten van London Calling, de kenmerkende T-shirts en genummerde songtitels zorgde voor een onuitwisbare indruk. Maar het is toch voornamelijk de muziek die zo vreselijk herkenbaar is. Het krachtige samenspel tussen gitaar en drums gecombineerd met de emotievolle drijvende zang maken ¡Forward, Russia! een unieke act in het spectrum aan Britse bands. Dat ze naast het maken van muziek ook een goed gehoor voor andere bands hebben blijkt uit ’t feit dat gitarist Whiskas er een succesvolle label ‘Dance To The Radio’ op nahoudt, bekend van o.a. iLiKETRAiNS en The Pigeon Detectives. Met een nieuw album (Life Processes) op zak zijn ze klaar om vanavond weer een onvergetelijke indruk achter te laten. Tijdens opener Thirteen barsten de fans uit hun skinny jeans. Dit is pure rock waardoor je je moet laten meeslepen. Enige probleem? Je moet de nummers, vanwege hun verschillende hooks, wel kennen om je mee te laten slepen. Dit levert een grappig gezicht op, een selecte groep fans die uitbarsten van energie en de neutrale toeschouwer die steeds drie stappen achterloopt. Frontman Tom staat geen moment stil en brengt de boodschap met zijn kenmerkende stem als apostel van Jezus aan zijn volgelingen. Voor de echte fans (waarvan ondergetekende deel uitmaakt) is het tot de laatste seconde van Spanish Triangles genieten. Voor de nieuwkomers van deze Russische politieke partij is er eigenlijk geen middenweg: ze zullen óf resoluut voor óf resoluut tegen stemmen. Degene ndie het gemist hebben kunnen het binnenkort op fabchannel terug kijken.

The Courteeners zijn de ‘grote-belofte-band’ van de avond. Naast een working class attitude heeft de band uit Manchester ook net dat vermogen om die leuke popliedjes te maken. Net als The Buzzcocks. Of denk aan een kruising tussen Arctic Monkeys en Razorlight. Eigenlijk is het ook de meest Queensday-fähige band van de avond: de liedjes zijn niet te moeilijk, de teksten zijn niet te moeilijk, de band oogt sympathiek en het rockt lekker weg. Geen onzin, gewoon spelen. Het publiek neemt graag gebruik van deze kans om even makkelijk uit hun dak te gaan op nummers als Acrylic of Cavorting. Het debuutalbum St. Jude staat vol met dergelijke degelijke Britpopnummers, en met een beetje extra media-aandacht zou deze band het deze zomer ook erg goed kunnen doen in Nederland.

Nu Ipso Facto vorig weekend naliet om zich te manifesteren als New Wave sensatie is het vanavond de beurt aan Hatcham Social om dit recht te zetten. Met hun autistische c.q. ingetogen voorkomen weten ze van meet of aan de juiste sfeer te creëren. De nummers zijn dynamisch en zitten vreselijk goed in elkaar. Met dominante bas, heldere drums en zeer aangename zang is elk nummer een genot om naar te luisteren. Eigenlijk zou ik er niet te veel woorden aan willen wijden en een ieder verzoeken om de nummers gewoon te luisteren. So So Happy Making en singles Til The Dawn en How Soon Was Then? (knipoog naar The Smiths) zijn stuk voor stuk briljant. Een fijne afwisseling en een belofte voor de toekomst.

Young Knives hebben een nieuw album! Eind 2006 speelde de band tijdens London Calling nog in de kleine zaal, maar voor deze (halve) editie zijn ze tot de Grote Zaal gepromoveerd. Waar The Courteeners nog wel eens een potje zouden kunnen breken bij het grotere (of in ieder geval bij ‘groter’) publiek hier, zal dat voor de jonge messen er niet zo snel inzitten. Het trio ziet eruit als een stel bibliothecarissen en hoewel ze hun tweed imago voor een deel verworpen lijken te hebben, zijn het nog steeds drie knullige, Britse knaapjes. En daar zijn ze zich ook terdege bewust van: ze zijn niet dun en ze zijn niet echt knap en dat komt ook in de teksten naar voren. Maar de muziek is supercool. Het is net als Britse humor (nog een ingrediënt van de band); je moet er van houden. En er zijn genoeg liefhebbers, Paradiso is vanavond hun verzamelplaats. En (The) Young Knives is een wereldband.

Door: Kevin, Tom en Yoram
Foto's: Doug

London Calling 2008 #1 zaterdag 26 april

2008-05-04T03:09:00.000-07:00

De mensen die de laatste jaren London Calling aandoen weten dat het festival een ware titanenstrijd is. Meer dan 20 bands in twee dagen in twee oververhitte zalen (airconditioning zou geen slechte investering zijn). De zaterdag is een dag waarop je rond 15:00 uur opstaat, een biertje opent om de kater voor te zijn, vervolgens noodles, een burger of een pizza naar binnen werkt en langzaam richting Paradiso gaat. Vanavond staan er met bands als Late of the Pier, Johnny Foreigner, Pete and the Pirates en Video Nasties erg mooie namen, maar kunnen ze het waarmaken?

Het was nog niet eerder voorgekomen dat ik al voor de eerste band van de avond naar Paradiso ging maar voor Let’s Wrestle had ik het graag over. De entree belooft weinig: een supernerveuze bassist en een zanger/gitarist die zo uit Life With Louie lijkt weggelopen, een houthakkersoverhemd aan om het plaatje volledig te maken. En dat is logisch: de muziek hakt erin. Als na een paar nummers I Won’t Lie To You is afgelopen hoor ik iemand achter me spijkers met koppen slaan: “Ik vind het nu al vetter dan gister.” Maar het wordt nog vetter: tijdens afsluiter Let’s Wrestle trekken twee onverlaten hun shirt uit en duiken naar de grond om een potje te worstelen, zonder olie, dat dan weer wel. And then the crowd goes…

Pete and the Pirates dan, één van de grotere acts van het festival. Na eerder dit jaar langs wat kleine zaaltjes te hebben getourd moest nu de grote zaal gaan genieten van de verfrissende, lichte liedjes van dit vijftal uit Reading. Het beloofde feestje blijft echter achterwege. Ik kan er moeilijk een vinger op leggen maar het leek alsof het geluid niet goed stond afgesteld. Neem de intro van Bright Lights, iets waar ik naar uitkeek, die hoort keihard te knallen maar zelfs op cd klinkt het beter. In potentie een hele leuke band, live kunnen alle stukjes op z’n plaats vallen maar dat gebeurde nu zeker niet.

Dat het op London Calling vooral de bovenzaalbandjes zijn die het moeten doen is algemeen bekend. Van tevoren zeg ik nog tegen mijn buurman: "Dit kan wel eens de grootste verrassing worden van het weekend." In de voorbereiding op Cage the Elephant kom je langs de video van de single In One Ear. De steunpilaren van de band zijn gelijk duidelijk: heerlijke nummers met een lekkere flow en een fenomenale frontman. Live komt hier nog een stukje bij en gaat er nog een stukje af. Het haar is inmiddels wat korter, een zonnebril en een extra snufje enthousiasme zijn toegevoegd aan dit Amerikaanse recept. Kentucky zal voortaan naast z’n gefrituurde kip ook bekend staan om een bandje. Toegegeven: op het basloopje uit Free Love na blijft er weinig hangen van de nummers maar wat maakt het uit. Het is springen, hossen en zweten. De zanger doet mee in de pit en eindigt crowdsurfend bij de bar. Rock ’n roll zoals het hoort, gaan met die banaan.

De tweede band die de grote zaal mag veroveren is Get Cape. Wear Cape. Fly. GCWCF draait eigenlijk om Sam Duckworth bijgestaan door een drummer en een laptop. En hier gaat hij dan ook net als The Ting Tings de mist in. Waar The Ting Tings de computer af en toe achterwege laten lijkt Sam Duckworth hem bijna bij elk nummer nodig te hebben. Een paar nummers is het leuk die extra blazers maar uiteindelijk begon ik me er aan te ergeren. Niet alleen ziet het er lullig uit maar het geeft ook enorme beperkingen. Zo kan hij totaal niet inspelen op het publiek doordat hij telkens vastzit aan die computer die al op play staat en dus elk nummer precies net zolang duurt als op het album. Hierdoor klonk de muziek erg eentonig in tegenstelling tot op plaat waar de nummers een stuk experimenteler en diverser klinken. Dit alles is erg jammer als je bedenkt dat hij goed kan zingen en bewonderenswaardig gitaar kan spelen. Dus: volgende keer gewoon die blazers meenemen en misschien af en toe een elektrische gitaar pakken voor de variatie.

Direct daarna in de kleine zaal gaat One Night Only van start. One Night Only maakt Indie-pop wat eigenlijk al vanaf de eerste minuut te merken is: de handjes gaan moeiteloos in de lucht en de zanger, die wel wat weg heeft van Luke Pitchard (The Kooks) met zijn hemd en haar, verleidt de tienermeisjes met al zijn charmes. In het begin lijkt het wat rommelig allemaal maar dat slaat om na het nummer He’s There die we eerder al konden horen op de London Calling OOR CD. Hebben we hier te maken met de nieuwe Kooks alleen dan met keyboard? Misschien, maar waarschijnlijk niet: veel nummers hebben wel de mooie opbouw en het goed meezingbare refreintje, maar toch pakt het niet helemaal.

Joe Lean and the Jing Jang Jong zet, zonder moeite, de ketting van matige acts voort na het geweldige begin van de zaterdagavond. Joe Lean stond al eerder met The Pippetes in de bovenzaal van Paradiso, toen nog verscholen achter een drumstel. Nu staat hij op het podium en dat mag iedereen weten. Met zijn vreselijk strakke broek gaat hij de strijd aan met Johnny Bordeel als meest walgelijke frontman. Zijn bandje de ting tang tong jing jang twan zan ray-ban twins kunnen het leed helaas ook niet verzachten. Gezegd moet worden dat de band met Lucio Starts Fires, I Ain’t Sure en In Competition best aardige popnummers in huis heeft. Doordat ze echter met zoveel pretentieus geneuzel gebracht worden kan je niet anders dan ze uitkotsen. "Too much of nothing is not enough" zeiden wijze dames ooit.

In de bovenzaal staan inmiddels een zevental Schotten van Broken Records klaar om kwaliteit te brengen. Het gaat bij deze heren niet om hippe skinny jeans maar om muziek, iets waarvoor ik gekomen ben vanavond. De muziek ligt totaal niet in lijn met wat de LC-gangers gemiddeld voorgeschoteld krijgen. De waardering is er echter niet minder om, de muziek zweet van invloeden die in lijn liggen met de melancholische muziek van Jeff Buckley, Nick Cave en Neutral Milk Hotel en weet hierdoor een speciale sfeer te creëeren. Ogen dicht en genieten, even waan ik me in een oase van rust. Heerlijke muziek, rijk aangekleed maar nergens over the top. Een fijne verrassing!

The Rascals zijn als gevolg van een zijproject van de zanger ook één van de bekendere bands die Paradiso aandoen. Maar zoals wel meer bands in de grote zaal niet alle verwachtingen kunnen waarmaken, doen ook The Rascals dat niet. Er wordt absoluut genoten door de mannen maar ondanks dat ze een andere sound hebben dan de meeste bands is het allemaal iets te eentonig. Bijna elk nummer wordt 15 seconde voor het eind onderbroken door een korte stilte om vervolgens weer opgepakt te worden. De effecten vliegen je om de oren maar pakken je nooit, een uitschieter is niet te vinden. Het is zelfs zo erg dat ik, wanneer wordt aangekondigd dat er nog één nummer gespeeld gaat worden en blijkt dat dit weer niet Suspicious Wit is, bijna de zaal uitloop. Tegenvallertje.

Een van de meest veelbelovende namen speelde deze keer in de kleine zaal: Late of the Pier, een beetje in het vaarwater van Klaxons maken zij New Rave, Indie en Electro. Nadat de keyboards eindelijk goed aangesloten zijn kunnen de vier heren uit Castle Donnington beginnen. Vanaf de eerste minuut knalt het en dat is ook aan het publiek te merken: er wordt wild gesprongen en robot moves from 1984 zijn weer hip. Halverwege de set zegt de zanger dat er wat rustiger aan moet worden gedaan, niemand geeft hier gehoor aan en tot het laatste nummer (Bathroom Gurgle) gaat iedereen uit zijn dak. Enige minpunt zijn de ondraaglijke zweetdampen. Naar mijn mening een van de beste optredens van de afgelopen London Calling!

Video Nasties was de band waar ik de vorige editie het meeste naar uitkeek. De hoge verwachtingen werden meer dan ingelost en een betere afsluiter van een festival kon ik me niet wensen. De kleine zaal werd kapot gespeeld en met dit optreden achter de rug waren ze verzekerd van een terugkeer naar Amsterdam. Ditmaal staan ze in de Grote Zaal, de muziek van Video Nasties is explosief, scherp en rauw: perfect voor de kleine zaal, te obscuur voor de grote (zo blijkt). De voorste rij met fans raakt in extase als ‘klassiekers’ Karl Blau en Devil ingezet worden (van de gelijknamige Karl Blau EP). De rest van het publiek lijkt het iets minder goed te begrijpen en staart stoïcijns voor zich uit. Ondanks een ijzersterke set waarin blijkt dat de band duidelijk gegroeid is qua stage performance weet de band niet weer het zelfde gevoel op te wekken. Daarvoor is de zaal te groot en een deel van het publiek te saai, hopelijk binnenkort solo in de bovenzaal gewoon weer als vanouds.

Johnny Foreigner werd eerder al getipt door ondergetekende op deze zelfde blog als the gig to see. Johnny Foreigner is geen soloartiest maar een trio uit Birmingham, geen folkmuziek maar pure punkrock die doet denken aan Sonic Youth in een samurai gevecht met Pavement. Debuut album Waited Up ‘til It Was Light lekte daags voor aanvang van het festival uit, een heerlijke amuse voor een koningsmaaltijd. De slopende werking van het festival begint zijn tol inmiddels te eisen maar een laatste adrenalinestoot schokt door mijn lichaam terwijl Johnny Foreigner het podium betreed. Vanaf begin tot eind speelt de band alsof er no tomorrow is, Champagne Girls, Sofacore, Cranes and Cranes and Cranes and Cranes (and Cranes) en Yes! You Talk To Fast worden met passie gebracht en ontvangen. Als blijkt dat de band op weg naar Paradiso hun paspoorts kwijt geraakt zijn waardoor ze het land niet meer uit kunnen, lijkt noch band noch publiek te treuren. Hopelijk vragen ze een Nederlands paspoort aan want ik weet niet of ik nog heel lang kan wachten op een vervolg optreden.

Als afsluiter is om kwart voor twee Friendly Fires geprogameerd, vorig jaar speelde zei ook al op dit festival alleen dan in de kleine zaal. Zelf beschrijven ze zich als PunkFunkRock, ik zou het liever electro-pop willen noemen, met veel percussie en herhalende refreintjes die maar niet uit je hoofd willen. De heren stralen een en al energie uit op het podium en lijken er ook erg van te genieten, net zoals het publiek dat er vrolijk op los danst. En zo werd Friendly Fires een mooie afsluiting van de avond, nog even genieten van de drie heren uit St Albans en het laatste zweet van je af dansen en dan vrolijk en met een goed gevoel naar huis!

Door: Camiel, Kevin en Tom

London Calling 2008 #1 vrijdag 25 april

2008-04-30T06:54:00.000-07:00

Sinds het mainstream succes van bands als Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en Arctic Monkeys wint het London Calling festival elke editie weer aan populariteit. Dit jaar ging het zelfs zo ver dat de passepartouts al uitverkocht waren met slechts een onofficiële bevestiging van Video Nasties (de uitschieter van de november 2007 editie samen met Blood Red Shoes).

Opener op de vrijdag is Florence and the Machine, oftewel Florence Welch en de muzikanten die tot haar beschikking staan. De muziek en haar prachtige doorleefde stem neigen veel naar ‘americana’ met een Engels accent, maar afgezien van een paar parels (Girl With One Eye) klinkt ze in sommige nummers als een nieuwe Kate Nash. En dat is wel het laatste waar we behoefte aan hebben. De overige tijd wordt ingevuld met covers (o.a. Beirut en Cold War Kids) en gekkigheid: vliegtuigjes gooien of iets anders debiels, want ja, het is nogal een vreemde tante. Maar aangezien ze nu nog geen fatsoenlijk half uur kan volmaken met eigen materiaal, kunnen we enkel raden of Florence zich zal ontpoppen tot een matig interessante Kate Nash-variant of dat ze het Britse antwoord op (laten we zeggen) Feist zal zijn?

De ene machine wordt opgevolgd door de ander, The Answering Machine, de band die pas kort voor aanvang van het festival bevestigd werd. Ondanks de leuke nummers, die overigens nergens echt vernieuwend klinken, weet de band de grote zaal niet te overtuigen. De spieren zijn nog te stijf en het eerste biertje moet nog gedronken worden. Erg jammer want met een losser publiek en wellicht een kleinere zaal had dit optreden ons veel meer kunnen brengen. Misschien wordt de band de volgende editie een herkansing gegund.

Exile Parade volgt en heeft in theorie goud in handen met producer Owen Morris (die eerder zijn taken voor The Verve en Oasis met verve uitvoerde). De facto ziet het plaatje er een stuk minder rooskleurig uit. De heren hebben zichzelf een rock imago aangemeten met hun strakke leren jasjes maar verder dan dat reikt de inspiratiebron niet… De zanger doet alsof ie Mick Jagger is maar vooral voor de gitarist moet je uitkijken; arrogant kijkt ie de zaal in, daarna toch nog maar even checken of ie het goede akkoord te pakken heeft om vervolgens weer heel wijs de zaal in te kijken. Er is niks mis met arrogantie maar zorg dan in ieder geval dat je een paar noten kan spelen en wat pakkende nummers hebt. Wat misplaatst, zelf z’n biertje krijgt ie niet op. Ober, mag ik een appelsap met een rietje voor deze jongen?!

De tweede band die in de grote zaal mag spelen is het instrumentale Baltic Fleet, ze maken krautrock die in de lijn ligt van Neu, Air en Daft Punk. Waar Daft Punk een fantastische stage performance heeft staan de heren van Baltic Fleet zielloos achter synthesizers, drumcomputers en drums. Het geluid staat slecht afgesteld en de zaal lijkt het meer als achtergrondmuziek te beschouwen, er wordt dan ook bijna niet gedanst wat toch wel zou moeten bij dit soort optredens. Aan de muziek ligt het niet, die is zeker in orde en bij vlagen zelfs erg goed maar de band staat eigenlijk gewoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plek. Het is al geen echte London Calling band en dan spelen voor een nog nuchter publiek… het was bij voorbaat al gedoemd te mislukken.

Terwijl de mystieke klanken van Baltic Fleet nog doorklinken wacht de stampvolle kleine zaal vol verwachting op de New Wave sensatie uit Londen Ipso Facto. Misschien beter bekend als de zusjes van The Horrors maar verder dan de kleding reikt die vergelijking niet. De muziek van Ipso Facto is stukken minder ruig en neigt veel meer naar de goth kant dan naar garage, hetgeen ook blijkt ook uit de houding van de dames. Vol zelfvertrouwen maar met enige terughoudendheid wordt de zaal ingekeken. De stijl en muziek van Ipso Facto zijn een frisse afwisseling op een festival dat doorgaans gedomineerd wordt door post-Libertines gitaarbandjes. Op basis van de demos en verhalen uit London waren mijn verwachting voor dit concert hooggespannen. Deze verwachtingen worden maar deels waargemaakt. Het optreden ontbeert overtuiging, meeslependheid en geloofwaardigheid. Weer een kwestie van verkeerde setting en dat zeg ik met pijn in mijn hart. Een band als Ipso Facto moet je in een duistere underground venue zien en niet in een zaal vol met mensen die verkleed zijn als respectievelijk superman, piraat en ridder (drie jaar geleden zou London Calling nog wel perfect geweest zijn). Daarnaast treft de band ook enige blaam, een vernieuwende baslijn hier en daar zou gaan onnodige luxe zijn. Erg jammer want dit optreden had heel mooi kunnen zijn.

De avond heeft tot nu toe nog weinig memorabels gebracht, taak dus aan Mystery Jets om de zaal plat te spelen (zoals in 2006). Eerder deze maand werden alle mini Kate Nashjes omver geblazen door het geluid en met een breder publiek en een extra lange time slot lijken alle ingrediënten aanwezig. Aan het begin van het optreden gaat het echter al direct mis als Blaine’s keyboard het laat afweten, de microfoon valt uit, de gitaren staan te hard, drums te zacht. Sabotage? Je zou het bijna gaan denken. Ondanks alle technische gebreken worden de nummers met evenveel energie en passie gebracht als eerder deze maand. Enige verschil is dat er ditmaal wel ruimte is voor oud werk, beste single van 2006 You Can’t Fool Me Dennis. Het is duidelijk dat de Mystery Jets de focuss hebben gelegd op Twenty One en hiermee hopen eindelijk ook op het vasteland door te breken. Met een goede geluidsman gaat dit zonder problemen lukken.

Met twee leuke singles op zak is het de vraag of de vijf broekies van The Metros uit Zuid-London de bovenzaal aankunnen. Maar als je dan een zanger hebt die af en toe zo scheel kijkt dat ie nog geen sigaret kan aansteken en met de constatering dat er goed geluisterd is naar The Clash en The Libertines (check Robbin’ Hood), kan er eigenlijk al niets meer fout gaan. Stralend van vertrouwen en met de haren alle kanten op zijn ze er klaar voor om de tent te laten exploderen. Geen bakken vol pedalen, gewoon een versterker, een gitaar en spelen maar. Dit is waar we voor gekomen zijn: echte, pure, rauwe muziek gecombineerd met een sterk staaltje entertainment die veel bandjes ontberen. The Metros is niet alleen een energiek gitaarbandje maar heeft ook een originele sound in huis. Veel punk en ska-invloeden smelten samen tot catchy songs. De bovenzaal gaat plat en de vloer trilt zoals alleen de vloer van de bovenzaal dat kan. Heerlijk!

Blood Red Shoes is de absolute hoofdact van dit weekend. Iedereen tipte ze, iedereen had het over ze, het kon eigenlijk alleen maar tegenvallen. Dat deed het niet maar het deed het ook wel. Aan Steven 'Jezus wat een beest' Ansell en Laura-Mary 'Jezus wat is ze leuk' Carter zal het niet liggen. ’s Middags nog bij de instore in Concerto werd vier nummers lang alles gegeven en ook ’s avonds gaat het los. Als het duo na bijna drie kwartier vriendelijk doch dringend wordt verzocht om het optreden af te ronden wordt nog één nummer gespeeld, tijd voor I Wish I Was Someone Better is er niet eens. Maar ik blijf een vieze smaak overhouden aan het optreden. London Calling was een paar jaar geleden nog een festival waar mensen naartoe gingen die echt van de muziek hielden. De muziek was waar het om draaide. Tegenwoordig gaat het er vooral om om gezien te worden. Alle clichés over de ‘scene’ zijn van toepassing: Allstars, skinny jeans, een hip shirtje en wat al nog meer, tot trendy brilletjes aan toe. Was dat maar het ergste. Voor het eerst heb ik me echt geërgerd aan het publiek. Acht keer stagediven tijdens één nummer is niet hip, dat is zielig, kleine kutkoters. De meesten komen godverdomme nog niet eens boven het podium uit. 1 meter 30 en dan houdt het op. Vieze, zweterige, ouwe mannen komen ook nog even hun pens showen op het podium en trieste figuren in Hawaii-rokjes doen hun dansje. Voor het eerst ben ik blij dat bouncers mensen van het podium trekken. Maar je mag het de band niet kwalijk nemen. Er wordt met een ongelooflijke energie gespeeld en je ziet de twee echt genieten. Laura verandert van een onschuldig meisje in een punkchick die zo hard op haar gitaar ramt dat ze moet oppassen dat ze er niet van gaat bloeden en Steven mept zo hard dat hij zijn snare naar de kloten slaat. Crowdsurfend verlaten ze de zaal. Wat een band!

Make Model heeft de ondankbare taak om na Blood Red Shoes op te treden, of juist de dankbare taak? Een band met charisma zou voort kunnen borduren op de opgewekte energie en dit in haar voordeel gebruiken. Make Model lijkt het al opgegeven te hebben voor ze beginnen met spelen. Het podium staat vol met artiesten maar allemaal missen ze uitstraling. Op zich geen punt als je maar sterk materiaal in huis hebt. Het arsenaal van Make Model is leuk, maar niet meer dan dat. De nummers slaan niet aan en missen overtuiging, het is allemaal iets te braaf. Bij single The LSB wordt dit gevoel even opgewekt maar verder dan drie dansende mensen en een kopje koffie gaat het vanavond niet.

Iets na middernacht spelen The Ting Tings in de grote zaal. The Ting Tings bestaan net als Blood Red Shoes uit een mannelijke drummer en een vrouwelijke gitarist. Ze maken indie-pop die af en toe een beetje naar electro neigt. Iedereen in de zaal doet eigenlijk waar die zin in heeft: sommige dansen, sommige springen, sommige pitten, sommige crowdsurfen. Het publiek is tevreden maar het lijkt allemaal net iets te gemaakt. Zo worden veel basloopjes uit de computer getoverd waardoor de charme er toch vanaf is. Kortom: leuk, maar niet geweldig

Dead Kids heeft duidelijk minder brave inspiratiebronnen dan The Ting Tings, de grote vraag voor het optreden was dan ook of er nog iets over zou blijven van de kleine zaal. Ze maken enorm energieke new-rave-punk, een soort van doorgeslagen Does It Offend You, Yeah? Maar voor de muziek hoef je eigenlijk niet naar Dead Kids te gaan: het is de show. Vanaf minuut 1 springt de zanger alle kanten op, randt een meisje half aan en crowdsurft alsof zijn leven er vanaf hangt. Aan het einde van het optreden is iedereen helemaal verbaasd van de explosie van energie die zich het afgelopen halfuur heeft voorgedaan. Om de muziek gaat het helemaal niet bij Dead Kids, het is de show!

Aan Get Shakes de eer om de vrijdag af te sluiten. Veel kan ik hier niet over zeggen want na 2 nummers ben ik afgehaakt. Helemaal ingebouwd door al hun apparatuur, een aantal synthesizer, drumpats en een Macbook, maken 2 twee broers voornamelijk electro. Het publiek was niet echt duidelijk naar de twee heren gericht waardoor ik denk dat velen het niet eens hadden gemerkt als er een CD was opgezet, weinig boeiends dus (tot de eerste 2 nummers).

Door: Camiel, Kevin, Tom en Yoram

Covers (Mixtape)

2008-04-19T12:16:00.000-07:00

Deze week is onze mixtape gevuld met covers en hun origineel. Enjoy!

Klik hier voor het eerste deel van de mixtape
The Beatles / The Libertines – Eight Days A Week
Gnarls Barkley / The Kooks – Crazy
The Beatles / Pete Doherty – She Loves You
David Bowie / The Last Shadow Puppets –In The Heat Of The Morning
Klaxons / Kaiser Chiefs – Golden Skans

Klik hier voor het tweede deel van de mixtape
The Strokes / Arctic Monkeys – Take It Or Leave It
Justice / Get Cape. Wear Cape. Fly – D.A.N.C.E.
The Libertines / Adam Green – What A Waster
Devo / Does It Offend You, Yeah? – Whip It

Barbara Lewis / Arctic Monkeys & The 747s – Baby I’m Yours

The Kooks streven naar perfectie (Concertrecensie)

2008-04-16T02:56:00.001-07:00

Gezien: The Kooks, Melkweg The Max 14-04-2008

Het is acht op de tien keer vaste prik bij concerten. Met de trein naar CS of Zuid en vanaf daar met de 1, 2 of 5 naar Leidse, soms nog even naar de Mac en vervolgens óf linksaf naar de Weteringschans óf rechtsaf naar de Lijnbaansgracht. Anders dan normaal is deze avond de blik naar het balkon van de Stadsschouwburg. Ik zou er meerdere moorden voor doen om zondag vanaf deze plek weer naar het balkon te mogen kijken. Vandaag gaan we weer eens rechtsaf naar de Melkweg, die voor dit concert binnen een handomdraai was uitverkocht. Het zou zaak worden voor de mannen uit Brighton om mij te overtuigen, dit had tweede plaat Konk allerminst kunnen doen en dus was ik vrij sceptisch van tevoren.

Maar negatieve gedachtes worden vanavond niet getolereerd, God straft meteen. Een genious mind moet vannacht een geniale ingeving gehad hebben om de fans in shifts van tien naar binnen te laten gaan. Nergens voor nodig en gevolg is dat het voorprogramma Get Cape. Wear Cape. Fly aan een grote groep mensen voorbij gaat. Bij de garderobe hoor ik trompetgeschal maar op het podium staat alleen Sam Duckworth met een gitaar, begeleid door een drummer. De trompetten komen uit zijn laptop. De twee nummers zijn te weinig voor een waardeoordeel maar we krijgen zaterdag 26 april een herkansing als deze singer-songwriter op London Calling staat.

Dan is het de beurt aan The Kooks. De muziek en de lichten gaan uit en terwijl vanuit de schemering vier contouren zichtbaar worden begint een ware lichtshow, ondersteund door lichten maatje XL van het type dat je bij de tandarts vindt. De band opent met See The World en de toon is gezet: vanavond gaat het los. Het is een kwestie van nog even snel ademhalen want het eerste rustmoment komt pas dik een halfuur verder. Ook eerste single van het nieuwe album Always Where I Need To Be kan rekenen op een springende massa.

Na vier nummers is het tijd voor het eerste (en enige?) verstaanbare praatje met het publiek. Of we de nieuwe plaat al hebben gehoord… natuurlijk hebben we dat! Luke en Hugh kijken elkaar aan alsof ze hun oren niet kunnen geloven, de release van Konk was immers ook vandaag. Welkom in 2008. Als vervolgens de inleidende gitaren van Sway klinken blijkt inderdaad dat de meerderheid van het publiek de nieuwe plaat al meerdere malen heeft beluisterd. Maar ieder nadeel hep ze voordeel en dus gaat de zaal voor de vijfde keer deze avond uit z’n dak.

Dit deel van de set is het absolute hoogtepunt. Met Time Awaits stijgt de band haast boven zichzelf uit. Dit nummer wordt verlengd tot het nog langer duurt dan op de plaat en de zware gitaren uit de intro doen de grond in hartje Amsterdam momenteel nog steeds naschudden. Hugh laat zien wat een briljante gitarist hij is.
Als Luke daarna voor het evenwicht in de set zijn akoestische gitaar pakt en je kent het nieuwe album en beetje dan hoop je op één bepaald nummer: het schitterende One Last Time. De overige bandleden springen halverwege in, (tijdelijke) bassist Dan leunt nonchalant tegen zijn kolossale versterker aan.

Dan gebeurt wat ik min of meer al voorzien had in mijn recensie van Konk. Do You Wanna is misschien wel het slechtste nummer van dit album maar wel een hele aanstekelijke. De handjes gaan in de lucht en klappen ritmisch mee, de tekst wordt luidkeels meegezongen. Het is officieel: dit concert is ijzersterk. Na Naive is het tijd om het tempo even wat omlaag te gooien. De periode dat het optreden wat inzakt duurt exact twee nummers en niet geheel toevallig betreft het hier nummers van de nieuwe plaat. Met drie nummers van Inside In/Inside Out wordt de set stijlvol afgesloten, iedereen is toe aan wat rust.

Voor de toegift komt Luke vijf minuten later alleen het podium op. Deze keer zonder de altijd stevig timmerende Paul en z’n andere bandgenoten. Hij doet waar hij goed in is: frontman-zijn. Seaside en Jackie Big Tits (“And Amsterdam, I never knew you so well”) worden akoestisch gespeeld. Dan is het is tijd voor Dan. Tot nu toe heeft hij quasi-ongeïnteresseerd voor zich uitgekeken maar bij Stormy Weather moet ook hij er aan geloven. Waar hij zich bij de meeste overige nummers kan beperken tot het spelen van grondtonen is de bas in dit nummer helemaal onmisbaar. Iets meer afwisseling op dit gebied kan op het derde album geen kwaad. De uitgelaten meute zal het een worst wezen. Sofa Song is de knallende afsluiter van vanavond en dan kan de rekening opgemaakt worden.

De tweede plaat mag dan niet denderend zijn, de nummers van Konk werden, een uitzondering daargelaten, met een grote dosis overtuiging gespeeld. De setlist spreekt echter voor zich: in dik 75 minuten worden elf oude en acht nieuwe nummers gespeeld, een logische verdeling in hun zoektocht naar een perfect optreden.
Veelzeggend was het moment waarop de band na een kort applaus door wilde gaan maar hier door technisch ongemak aan het drumstel van werd weerhouden. De koppies spraken boekdelen. Het siert ze.

Setlist:
See The World
Always Where I Need To Be
Eddie’s Gun
Ooh La
Sway
Time Awaits
One Last Time
Mr. Maker
I Want You
Do You Wanna
Naïve
Shine On
See The Sun
Matchbox
She Moves In Her Own Way
You Don’t Love Me

Seaside
Jackie Big Tits
Stormy Weather
Sofa Song

My little brother just discovered Rock and Roll (Prospect)

2008-04-14T12:37:00.001-07:00

Naarmate ik ouder word en de bands steeds jonger begin ik te twijfelen aan mijn keuze voor een huis-tuin-en-keuken-bestaan. Too old to Rock and Roll, too young to die? Dit adagium gaat in ieder geval niet op voor de jongetjes van Lo-Fi Culture Scene. Op elfjarige leeftijd ruilden Tom M., Angus, Callum, Tom H. en Jacob de legosteentjes in voor volwaardige instrumenten en sindsdien is Lo-Fi Culture Scene een feit.

Door hun jonge leeftijd is de muziek onbevangen en fris. Waar de verwachtingspatronen niet verder reiken dan lyrics in de lijn van “ABCDEF and G, that reminds me of when we were free”, verrast Lo-Fi Culture Scene. Ze klinken frisser dan The Strokes op This Is It? en puntiger dan Bloc Party ten tijde van Silent Alarm. Levende bewijs hiervan zijn nummers als Go Your Own Way en Meet Again. De brutaal tegen elkaar opspelende gitaren zijn perfect afgekeken van hun voorbeelden, toch klinkt er al een eigen herkenbaar Lo-Fi geluid door. Dit frisse geluid heeft er, met een beetje hulp van broer Jamie MacColl uit Bombay Bicycle Club, voor gezorgd dat ze zich hebben kunnen vestigen in de Noord-Londense scene. Dit heeft zijn vruchten afgeworpen want inmiddels speelden ze al in het voorprogramma van onder andere voorbeelden Bloc Party, Blood Red Shoes en Good Shoes. Na lovende kritieken van voornamelijk Artrocker kan niemand meer om de jongste next big thing heen.
Inmiddels hebben ze tijd gevonden om tijdens de tussenuurtjes de eerste single Abstract op te nemen onder label KIDS, waarvan de feestelijke release 30 juni zal zijn. De demoversie van het nummer klinkt veelbelovend, de hoekige gitaarlijnen uit Go Your Own Way worden voortgezet en komen halverwege het nummer samen met de drums als mentos met diet coke. Hopelijk weten ze de kwaliteiten van de nummers vast te houden en kunnen ze ons aan het einde van zomervakantie met een EP verrassen. Met zoveel potentie en talent lijkt een optreden als jongste band ooit op London Calling niet ver weg.

MySpace
Download

The Rifles have got Standards (Concertrecensie)

2008-04-13T23:49:00.000-07:00

Gezien: The Rifles, Tivoli 11-04-2008

Daar stond ik dan om tien voor negen in Tivoli te wachten op The Rifles. Eigenlijk had ik in Paradiso willen zijn om hippe dansmoves te maken op de muziek van Foals. Maar in een gekke bui had ik een kaartje gekocht voor The Rifles, verkeerde beslissing gemaakt?

De avond ging van start met de vijf local boys van de band Paper Tiger, ze maken een mix van indie, pop en folk. De heren spelen met veel plezier en weten met kleine grapjes het publiek goed op te warmen. Ongeveer 20 minuten later beklimmen The Rifles het podium. Zonder een woord te zeggen beginnen ze aan hun nieuwe single Talking. Het publiek lijkt overdonderd en reageert nog een beetje afwachtend. Bij het tweede nummer ontstaat er een rustige pit in het midden van de zaal maar het begint pas echt bij het achtste nummer, Peace & Quiet. Het enige nummer van vanavond waar de band de energie van het debuutalbum ook live weet te evenaren.

Tussen de nummers worden wat grapjes gemaakt. Zo wordt een rustig nummer aangekondigd om vervolgens She’s Got Standards in te zetten. Ook liet de band weten dat ze hun nieuwe album bijna af hadden en na de tour er de laatste hand aan zouden leggen (de waarschijnlijke release datum is 23 juni). De nieuwe nummers die gespeeld werden liggen in de lijn van de huidige The Rifles sound, niks nieuws dus. Vaak ook weer opgebouwd vanuit een paar akkoorden die door de zanger worden gespeeld waarover de tweede gitarist een deuntje of een solo speelt. Het enige nieuwe nummer dat me is bijgebleven is Romeo & Juliet, waarvan we al eerder een akoestische versie op hun MySpace konden horen.

Na 13 nummers verlaten ze het podium om na vijf minuten weer terug te komen en nog drie laatste nummers te spelen: Narrow Minded Social Club, het nieuwe nummer The Great Escape en Local Boy waarbij iedereen nog een laatste keer uit zijn dak gaat. Al met al een optreden die niet zo memorabel was als ik had gehoopt. De nummers werden erg strak gespeeld, er was contact met het publiek, er werd gesprongen, maar de oprechte energie ontbrak. Terwijl ze deze energie op plaat vrijwel continu weten te brengen was enige echte hoogtepunt Peace & Quiet. Ook na het optreden zijn de heren niet meer in voor een korte babbel, snel de tourbus is en de gordijntjes dicht.

Alles overziend was Foals waarschijnlijk een betere keuze geweest..

Door: Tom

Het feestje van Piet (London Calling)

2008-04-10T14:28:00.000-07:00

Toen ik 12 januari het kleine zaaltje van Ekko kwam uitgelopen was ik vrolijk en vooral verrast. Een week eerder had ik een nieuwsbrief van Ekko in m’n mailbox gekregen waarin stond dat ik door een mailtje terug te sturen twee kaartjes kon winnen voor het optreden van Pete and the Pirates in deze zaal. Ik had vaag een keer van dit bandje gehoord dus ben maar eens gaan luisteren naar nummers op MySpace. Mr. Understanding, Knots, Come On Feet en Bright Lights klonken heel leuk dus de mail was gauw verstuurd en de volgende dag kreeg ik bericht dat ik had ‘gewonnen’.

Het optreden zelf kan ik niet anders typeren dan één groot (kinder)feestje, tot de slingers aan toe. De vijf jongemannen uit Reading genieten vanaf het moment dat ze het podium opkomen tot en met het moment dat ze het podium na de toegift weer verlaten en het publiek geniet zo mogelijk nog meer. In no time is het optreden voorbij, de nummers zijn langs geraasd zonder een moment van verslapping. Licht verteerbaar, puntig, vrolijk, snel, ritmisch, dansbaar. Of zoals ze zelf zeggen: "Pete and The Pirates blend of smooth edged punk and pop produces music which is sweet, raw, joyous, melancholic, raucous and tender." Na afloop praat ik nog een half uur met gitarist Peter en drummer Jonny en maak ik ze duidelijk dat ze vooral naar de volgende editie van London Calling moeten komen.

Een week later wordt hun naam bevestigd en wordt het tijd om maar eens op zoek te gaan naar wat meer muziek. Ik kom uit bij debuut EP Get Even, geheel onverwacht is dit een beetje een suffig plaatje dat totaal niet doet vermoeden hoe het er live aan toe gaat. Alleen Toe, een heel mooi ingetogen nummer dat aan het eind explodeert, laat een glimp zien van wat PatP in zijn mars heeft.
Tweede EP Wait Stop Begin begint met het bekende Come On Feet, maar doet mijn hart maar weinig sneller kloppen dan Get Even terwijl vier van de zeven nummers ook live werden gespeeld. Ook nieuwe single She Doesn’t Belong To Me klinkt wat mat.

Dan het debuutalbum Little Death. Wanneer krijg ik weer dat gevoel van het optreden? Waar blijven die vrolijke deuntjes? Wanneer begint het feestje? Eigenlijk nooit. Het is een hele leuke, goede plaat, de vier eerdergenoemde nummers blijven in je kop zitten en Bright Lights is een heerlijke afsluiter, maar lang niet alle nummers worden met deze hoeveelheid energie gespeeld.
En dat is het precies het verschil. In de rustigere nummers zitten weldegelijk behoorlijk opzwepende melodieën maar deze worden tijdens het optreden wel met dezelfde energie gespeeld. De bas dreunt een stuk lekkerder door in je buik, de drum knalt harder en de gitaren zijn een pak scherper.

Voor het laatste nummer van de set in Utrecht werd het publiek gevraagd of dit nummer fast of slow gespeeld moest worden. Fast klonk het volmondig. Maar eigenlijk was deze vraag overbodig. Pete and the Pirates is live op z’n sterkst en verrast je door in hoogste versnelling de leukste liedjes te spelen. Een feestje was het in Utrecht en een feestje gaat het worden in Amsterdam. Vergeet je slingers niet mee te nemen.

Live: 26 april in Paradiso
Link: YouTube en MySpace
Foto: Steve Gullick

Motel Mozaïque (Mixtape)

2008-04-10T10:23:00.000-07:00

Dit weekend gaat Motel Mozaïque weer van start. Zoals elk jaar verstrekt de organisatie in samenwerking met Plato een gratis sampler. Degenen die de sampler mis hebben gelopen hoeven niet te treuren want hier onder is deze te downloaden danwel direct te beluisteren via de 3voor12 luisterpaal. Voor de studenten onder ons zijn er zaterdagmiddag gratis optredens van o.a. Jamie Lidell, Shout Out Louds en Black Lips. Helaas hebben Mystery Jets afgezegd, het optreden op London Calling gaat wel nog gewoon door.

1. Goldfrapp - Little Bird
2. Holy Fuck - Royal Gregory
3. Tim Vanhamel - Until I Find You
4. The Do - On My Shoulders
5. Jamie Lidell - Figured Me Out (LA George Mix)
6. The Black Lips - O Katrina!
7. The Gutter Twins - Idle Hands
8. Efterklang - Caravan
9. M83 - Kim & Jessie
10. Midnight Juggernauts - Road To Recovery
11. Alela Diane - Tired Feet
12. Thinguma*jigSaw (Awakeinwhitechapel) Pt. 1 - Redlightcockflight
13. DeVotchKa - Transliterator
14. A Fine Frenzy - Almost Lover
15. Jana Hunter - Vultures

Luister
Motel Mozaïque

Brain Thrust Mastery brought with Love and Squalor (Concertrecensie)

2008-04-04T07:43:00.000-07:00

Gezien: We Are Scientists, Tivoli de Helling 03-04-2008

We Are Scientists veroverde eind 2005 de bovenzaal van Paradiso met hun charme en "rock music of the thoughtful, sometimes epic, often loud, vaguely danceable, implicitly humanist variety". Sindsdien heeft de zegetocht zich voortgezet en volgden optredens in o.a. Ekko, HMH (als voorprogramma van The Kaiser Chiefs) en de Melkweg. Met het nieuwe album Brain Thrust Mastery is We Are Scientists deze maand weer terug in Nederland. Dit album is een stuk minder scherp dan debuut With Love and Squalor. Nummers als Let's See It, Chick Lit en After Hours zijn aardig maar nog altijd een klasse minder dan elk willekeurig nummer op With Love and Squalor. Met het verlies van drummer Michael Tapper en een matig tweede album is het de vraag of We Are Scientists nog steeds weet te overtuigen

Na een in en in triest voorprogramma, verzorgd door 925s, is het meer dan tijd voor We Are Scientists. Keith en Chris stralen van plezier terwijl ze samen met twee tijdelijke bandleden onder luid gegil worden onthaald (Keith schijnt populair te zijn bij zowel het vrouwelijke als mannelijke front). Door te openen met klassieker Nobody Move, Nobody Get Hurt weten ze het publiek meer dan in te pakken. Nadat het publiek tijdens drie oude nummers is opgewarmd is de tijd rijp voor het eerste nieuwe nummer Impatience. Waar dit nummer op plaat aan energie ontbreekt, sluit het live naadloos aan in de lijn van het oude werk. Het tempo wordt naar factor elf verhoogd maar ook Keith is ongeremd en klinkt vele malen agressiever. Het zijn niet alleen deze elementen die een concert van We Are Scientists authentiek maken, vooral de korte anekdotes en woordenwisselingen tussen Keith en Chris zorgen voor een wetenschappelijke ervaring. Nadat Keith zijn bier heeft omgestoten volgt de onvermijdelijke opmerking van Chris over Keith's incontinentie. Maar zonder er nog al te veel woorden aan te besteden wordt Let's See It ingezet, terwijl Keith wetenschap en liefde samenvoegt "If physics dictates means you're going away, just when the pressure's on, alright, Science will just have to surrender to fate, cause I won't let you down, all right" staat het publiek hem bij tijdens meer dan verleidelijke refrein "Oh oh oh, oh oh oh, Oh oh oh, oh oh oh".

De interactie tussen publiek en band verzwakt geen moment, terwijl nieuwe nummers grotendeels worden meegezongen zorgen oude hits keer op keer voor een opgetogen pit. It's a Hit sluit de eerste helft van de avond af en zorgt voor een orkaan van energie die aanvoelt als het legendarische gevecht tussen Mohammed Ali en Joe Frazier. Na een korte adempauze komt de band nog eenmaal terug "dont worry we didn't leave the building just yet". Het is de eer aan The Great Escape om de avond in stijl af te sluiten. Ondanks dat de kracht van het optreden nog steeds in het oudere werk ligt zorgen de nieuwe nummers voor een frisse aanvulling.

i are scientists and i always will be.

What's Up (Mixtape)

2008-04-03T15:47:00.000-07:00

Mixtape is onze nieuwe rubriek waarin we wekelijks een mixtape aanbieden met elke keer een nieuw thema/ onderwerp. De maand april is net begonnen en staat vol gepland met concerten en festivals. Om je alvast in de stemming te brengen hebben we een selectie gemaakt van bands die op zullen treden. Bands die op London Calling zullen spelen zijn niet opgenomen in de mixtape, daar komt later deze maand een aparte mixtape voor.

De mixtape is hier te beluisteren:

Does It Offend You, Yeah? - We Are Rockstars // 6 april, Paradiso
The Kooks - See The Sun // 14 april, Melkweg
We Are Scientists - After Hours // 28 april, Melkweg
The Rifles - Talking // 8 april, Patronaat / 9 april, Vera / 10 april, Doornroosje / 11 april, Tivoli
Adam Green - Morning After Midnight // 18 april, Melkweg
The Long Blondes - Giddy Stratospheress // 23 april, Melkweg
Mystery Jets - Half In Love With Elizabeth //12 april, Motel Mozaïque / 26 april, London Calling
Black Lips - O Katrina // 12 april, Motel Mozaïque
Be Your Own Pet - The Kelly Affair // 11 april, Motel Mozaïque
Guillemots - Get Over It // 11 april, Motel Mozaïque
Foals - Cassius // 11 april, Paradiso/ 12 april, Motel Mozaïque
dEUS - The Architect // 11april, Motel Mozaïque

Door: Tom

Ms. Nash en het Grote Publiek (Concertrecensie)

2008-04-03T15:41:00.000-07:00

Gezien: Kate Nash, Paradiso 2-4-2008

Waar Mystery Jets vooral quasi-verdwaasde blikken oogst en de (vele, vele, VELE) meisjes doet giechelen (‘dat haar’, ‘hihi, hij loopt op krukken’), mag Kate Nash het doen met een uitzinnige menigte. De sirene die het optreden van Mystery Jets inluidde blijkt niks te zijn vergeleken met de talrijke gilbrigades. Kate Nash is het guitige hoofd op dat zwarte vierkant: zo moet het althans voor de mensen middenvoor zijn geweest. De keuze om een massief zwarte piano midden op het podium te zetten is niet bepaald de meest publieksvriendelijke keuze.

Het is het welbekende verhaal: Kate Nash brak haar been en kreeg een gitaar. Even later had ze liedjes, werd opgepikt door Lilly Allen, stond op London Calling en toen een album: MTV, TMF en alle andere kanalen waarmee je een groot publiek kan bereiken vielen eroverheen. Dat grote publiek is gelukt, want Paradiso is wijd en breed uitverkocht.

Bijna elk nummer wordt in tweede of derde versnelling gespeeld. Hoewel dit het optreden meer vaart geeft en de nummers dansbaarder doet lijken, lijkt het ook alsof Ms. Nash haast heeft. Toch is het knap om op die manier ruim langer dan een uur te spelen. Na een drietal nummers verruilt ze de piano voor een akoestische gitaar. En eindelijk, een beetje rust, alhoewel de teksten wel in surround-sound mijn oren bereiken. Woord voor woord zingen de 16-jarige fans met de tekst mee. Met de rust is het verder ook gedaan als Kate zich in een nieuw nummer ontpopt tot een ware ‘riot-grrrl’: "You don’t have to suck dick, to succeed" schreeuwt ze al hupsend over het podium in haar frivole jurkje. Playmobile-meisjes zijn ook stoer.
Hoewel de band haar prima begeleidt, kijken we toch naar ‘Kate Nash and band’. De bandleden doen het niet voorkomen alsof ze zoveel plezier hebben in het spelen van deze muziek. Misschien gaan de nummers daarom wel zo snel. Het zou erg interessant zijn Ms. Nash een keer solo te kunnen zien. Dat zou veel intiemer, persoonlijker en wellicht ook rustiger zijn dan dit optreden. Maar ‘het grote publiek’ zal hier vast ook tevreden mee zijn geweest.

Door: Yoram

2008-04-03T10:15:00.000-07:00

Mixtape is onze nieuwe rubriek waarin we wekelijks een mixtape aanbieden met elke keer een nieuw thema/ onderwerp. Deze keer gaat het over bands die deze maand in Nederland zullen optreden. Bands die op London Calling zullen spelen zijn niet opgenomen in de mixtape, daar komt later deze maand een aparte mixtape voor.

De mixtape is hier te beluisteren: http://22grandblog.muxtape.com/

Hier nog verdere informatie over de bands:
Does It Offend You, Yeah? / 6 april, Paradiso /
The Kooks / 14 april, Melkweg /
We Are Scientists / 28 april, Melkweg /
The Rifles / 8 april, Patronaat / 9 april, Vera / 10 april, Doornroosje / 11 april, Tivoli /
Adam Green / 18 april, Melkweg /
The Long Blondes / 23 april, Melkweg /
Mystery Jets /12 april, Motel Mozaïque /
Black Lips / 12 april, Motel Mozaïque /
Be Your Own Pet / 11 april, Motel Mozaïque /
Guillemots/ 11 april, Motel Mozaïque/
Foals / 11 april, Paradiso/ 12 april, Motel Mozaïque /
dEUS / 11april, Motel Mozaïque /

Girls Like Mystery (Concertrecensie)

2008-04-03T07:56:00.000-07:00

gezien: Mystery Jets, Paradiso 2-4-2008

Sommige dingen in het leven zijn onverklaarbaar, zo ook het feit dat Mystery Jets in het voorprogramma van Kate Nash staan. Voordat Kate Nash überhaupt een gitaar had aangeraakt hadden Mystery Jets al één van de beste albums van de eenentwintigste eeuw uitgebracht, te weten debuut album Making Dens. Nu, twee jaar later, heeft Kate Nash met haar mierzoete liedjes de harten van menig tienermeisje gestolen en is de muziek van Mystery Jets nog steeds niet doorgebroken in Nederland. Met het tweede studioalbum Twenty One kan het niet anders dan dat de Thames beat eindelijk voor die dijkdoorbrak gaat zorgen. De progrock invloeden zijn iets naar de achtergrond gedreven en hebben plaats gemaakt voor prachtige popnummers.

Vanavond begint de dijk al haar eerste scheuren te vertonen. Terwijl sirenes op de achtergrond loeien, lopen de bandleden het podium op om vervolgens een orgasme van geluid te produceren. De mini Kate Nashjes staan perplex terwijl de Mystery Jets fans uit hun dak gaan op de onmiskenbare intro van Hideaway, opener van Twenty One. Ondanks dat Mystery Dad Henry niet meer meetourt straalt de band meer ervaring uit dan ooit tevoren. Tijdens de opeenvolgende nummers Young Love en Half in Love with Elizabeth speelt de band vol energie en elan over de schoonheid en onberekenbaarheid die liefde met zich meebrengt. De bandleden vullen elkaar buitengewoon sterk aan waardoor de nummers nog meer aan kracht winnen dan op LP. Mooiste nummer van het album en ook van vanavond is Flakes, "this song is one I never thought that I'd play, but if you want me gone there are kinder ways to say, so long than spitting in my face". De woorden en muziek spreken voor zich en zorgen voor een onmiskenbaar gevoel, kippenvel.

Naarmate de set vordert komt het einde helaas snel in zicht na Hand Me Down volgt al de afsluiter Behind The Bunhouse. Het nummer wordt mysterieus en rustig opgebouwd om vervolgens te ontknopen in een bombastisch refrein. Nog één laatste maal genieten, maar nadat de laatste noot is gespeeld verlaat ik snel de grote zaal. Ondanks het publiek en het ontbreken van oude nummers was dit concert er één om nooit te vergeten. De mensen die het gemist hebben kunnen deze maand al op herkansing tijdens Motel Mozaïque en London Calling.

David Bowie - Aladdin Sane (Worn Out 12")

2008-04-01T11:51:00.000-07:00

Uit de lijst van klassiekers beginnen we met één van de beste glamrockalbums uit de geschiedenis. David Bowie creëerde Aladdin Sane in 1973, toen nog onder alter-ego Ziggy Stardust. Ziggy, die in 1972 op aarde landde, moest een buitenaardse rockzanger voorstellen. David Bowie leefde zich helemaal in het karakter in en zo wérd David Bowie ook echt Ziggy Stardust. Aladdin Sane is het vervolg op het alom bejubelde The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars en staat daardoor (onterecht) in de schaduw van dat album. Toch waren dit hoogtijdagen voor de koning van de Glamrock…

De naam van het album slaat op een personage uit de ruimte. Alladin Sane zou je dan ook eigelijk moeten lezen als ‘A Lad Insane’. De LP staat boordevol prachtige (glam)rocksongs met af en toe wat waanzin waardoor het album soms een ietwat psychedelisch karakter krijgt. Dit is direct terug te horen in opener Watch that Man, een snel glamrocknummer met sterke gitaarrifs, mooi pianospel (denk aan de vlugge vingers van Rock ’n Roll held Little Richard of onze eigen Herman Brood) en een saxofoon die het afmaakt. De titelsong, Aladdin Sane (1913-1938-197?), bevat iets meer mafheid en een erg vreemd maar mooi pianostuk. Dit nummer valt wel erg op tussen de andere nummers (in positieve zin) en is misschien wel het beste nummer van het album. Vervolgens komen de bekendere songs van Bowie; Drive-In Saturday (recent nog gebruikt in de film Control), Panic In Detroit en Cracked Actor. Alledrie erg catchy met een typisch Ziggy Stardust geluid.

Het album eindigt met de Rolling Stones cover Let’s Spend The Night Together. Daar tovert David Bowie de ‘60s bluesrock’ van de Rolling Stones om in een snel en aanstekelijk glamrocknummer met de prachtige pianostukken die je het hele album hebben achtervolgd. Een mooie afsluiter, ook al vinden sommige mensen dat je niet aan liedjes van de Rolling Stones of The Beatles zou mogen komen. Ik zou zeggen: als je het op de manier van ‘Ziggy Stardust’ doet, laat het dan maar toe! Dit album diende als bron van inspiratie voor veel artiesten. Zo was Ian Curtis groot fan van Aladdin Sane, maar ook in de huidige muziekstroming is de invloed van Ziggy terug te horen, onder andere in de muziek van de jonge band MGMT. Aladdin Sane is van grote waarde geweest voor de popmuziek en zal dat hopelijk altijd blijven.

Door: Joep

Lightspeed: May the force be with you (Concertrecensie)

2008-03-31T15:17:00.000-07:00

gezien: Lightspeed Champion, Paradiso 31-3-2008

Devonte Hynes begon zijn muzikale carrière in Test Icicles, na een jaar van uitverkochte zalen (waaronder een onvergetelijk optreden op London Calling #2 2005) en een fantastisch album For Screening Purposes Only hield de band op te bestaan. Sam E Danger schijnt volgens laatste berichten rond te zwerven in New York en Raary Deci-Hells speelt in RAT:ATT:AGG/WRISTS. Devmetal is er aanzienlijk beter uitgekomen en startte, na een kort avontuur in Lightspeed Heat, soloproject Lightspeed Champion. De muziek van Lightspeed Champion is een wereld van verschil met de indie-harcore van Test Icicles. Het in januari van dit jaar uitgekomen debuut album Falling off the Lavender Bridge staat vol met wonderschone melancholische nummers. Terugkerende thema's zijn verloren liefde, racisme en depressie. Ondanks de zwaarmoedige thema's doen de rijk gearrangeerde nummers warmtevol en hoopgevend aan.

Vanavond staat Dev voor de derde keer in korte tijd in Amsterdam, in november 2007 nog solo voor een select gezelschap in de Desmet studio's en begin dit jaar samen met o.a. Good Shoes op Riot in de Melkweg. Nu in de goed gevulde bovenzaal van Paradiso waar, naast het publiek, ook de camera's van Fabchannel de aandacht op Dev en zijn band richten. Na een typische en zeer vermakelijke monoloog wordt het nieuwe nummer Happy Birthday ingezet. Opvallend is dat de akoestische gitaar live veelal plaats moeten maken voor haar elektrische broertje. Dit is een zeer goede afwisseling, de nummers krijgen hierdoor een extra dimensie en Dev gaat compleet op in zijn gitaarspel. Galaxy of the Lost zorgt al vroeg in de set voor één van de hoogtepunten van de avond, "lick my open wounds and add some ice, and choke on my sick vice" wordt enthousiast meegezongen. Maar het is vooral de bijna epische viool die het nummer zo sterk maakt.

Alvorens Everyone I Know is Listening to Crunk in te zetten verklaard Dev dat Hip-Hop de enige muziekvorm is die nog echt puur en oprecht is gebleven. Hiermee doet hij zijn eigen muziek aanzienlijk te kort. Dit bewijst hij niet alleen tijdens Crunk maar voornamelijk in het nieuwe nummer Marlene, "This is a song which you should dance to, i've also sent it to my record label boss earlier today, hope he likes it.. well i guess he will, i like it". Na de eerste paar noten, waarin de gitaar een hoofdrol speelt, geeft mijn lichaam zich over aan de muziek. Superlatieven schieten mij te kort om mijn waardering over dit nummer uit te spreken. Als de rest van de nummers op het nieuwe album ook maar half zo goed zijn dan hoeft Dev zich totaal geen zorgen te maken over een moeilijk tweede album. Na Tell me What it's Worth, Madame van Damme (nieuw nummer over prostituees) en Devil Tricks For A Bitch wordt het laatste nummer aangekondigd. Vol overgave zet de band The Imperial March in en wordt het publiek in extase gebracht. Na drie minuten van intens genieten loopt de Imperial March over in Midnight Surprise. De band speelt dermate enthousiast dat de stoppen letterlijk doorslaan, dit is echter geen reden om te stoppen met spelen, na meer dan tien minuten komt het concert toch tot een einde.

Met zo'n einde is het onbeleefd om nog om een encore te vragen, maar ongevraagd komt Lightspeed Champion nog eenmaal terug. Na All To Shit sluit Dev af met vaste cover van The Strokes Heart In A Cage. Waar hij bij de vorige twee concerten nog vermeldde dat dit nummer zijn 'safety song' is, laat hij de muziek nu voor zich spreken. The Force was vanavond met ons en hopelijk komt deze snel weer terug.

Let's Wrestle Let's Fucking Wrestle (London Calling)

2008-03-27T00:06:00.000-07:00

Nadat we vorige week al Johnny Foreigner en Late of the Pier uitlichtten staat deze week het Noord-Londense drietal (trend?) Let's Wrestle centraal.

Let's Wrestle is sinds de release van hun 7" single debuut Song for Abba Tribute Record, op Marquis Cha Cha (bracht ons eerder al Bromheads Jacket en We Start Fires), een bescheiden fenoom geworden. Het trio uit Noord-Londen heeft een klakkelose 'I can't be arsed' attitude over zich heen hangen. Zanger Wesley Patrick Gonzalez (WPG) klinkt als een astmathische Eddie Argos in een houdgreep van Hulk Hogan terwijl de drums op de achtergrond als proper duct tape fungeren om te voorkomen dat de valse bass van Mike Lightning uit elkaar valt. Het zijn deze ingrediënten waar de meeste indie bandjes hun hele loopbaan naar zoeken, Let's Wrestle werd ermee geboren.

Reden te meer voor Stolen Recordings om het trio toe te voegen aan hun stal van succesformules, waar Pete and the Pirates (staan ook op LC) en Artefacts for Space Travel eveneens onderdeel van zijn. De vorige maand uitgekomen EP In Loving Memory Of bruist van frisse genialiteit. Opener en uit november 2007 afkomstige single I Won't Lie To You bevat, naast het kenmerkende rammelende geluid, de typische lyrics van WPG "the duvet’s on fire, so is your hair, but darling that’s the way it is”. De teksten lopen als een rode draad door de EP en vormen de basis van de succes formule die Let's Wrestle heet. Tijdens Song for Man with Pica Syndrome, die met een heerlijke baslijn en scherende giraten opent, vertelt WPG hoe hij in 1971 zijn ouders ongerust maakte "I ate three toothpicks, a goldfish and a child’s candle-making kit that belonged to my sister". De London Calling gangers zullen zich nergens ongerust over hoeven te maken als ze zich maar aan de volgende regels houden:

Get yer crack pipe out baby and let's start a fight
Get yer high heels on and let's dance all night
Get your t-shirt off and get in the mud
Get on yer knees and pray for mercy

Let's wrestle let's fucking wrestle

Live: zaterdag 26 april 2008, Paradiso
MySpace: Let's Wreslte
Download: EP + demos

Laura Marling werkt betoverend (Concertrecensie)

2008-03-26T09:35:00.001-07:00

Gezien: Laura Marling, Paradiso 25-03-2008

Ondanks haar jonge leeftijd - net achttien jaar - heeft Laura Marling al een repertoire aan nummers opgebouwd waar menig artiest jaloers op kan zijn. Al na haar tweede optreden werd ze opgepikt door Jamie T die haar persoonlijk meevroeg op zijn tour. Vervolgens trad ze toe tot de Way Out West familie waarna haar carrière in een stroomversnelling raakte. Inmiddels heeft ze meegezongen met The Rakes op Suspicious Eyes en de nieuwe single van Mystery Jets Young Love, ook is ze actief in Noah and the Whale. Deze laatste band speelde vorig jaar nog op de (mislukte) zondag van London Calling, toen was Laura Marling helaas niet aanwezig. De muziek van Noah and the Whale en Laura Marling kent veel raakvlakken waarbij de alternative country van Ryan Adams als voornaamste bron van inspiratie fungeert. Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist frontman Charlie Fink het pas verschenen debuut Alas I Cannot Swim produceerde.

Vanavond is het niet Charlie Fink, maar Marcus Mumford die Laura Marling vergezelt. Eerst solo als (onaangekondigde) support. Die rol vervult hij bijzonder goed, met zijn charisma, akoestische gitaar maar voornamelijk met zijn stem weet hij de zaal tijdens drie nummers meer dan in te pakken. Zijn stem en speelstijl doen mij denken aan Damien Rice die zo'n kleine 5 jaar terug ook, even bescheiden en charmant op ditzelfde podium stond. De gespeelde nummers zijn een voorproefje van de in mei te verschijnen EP van zijn band Mumford and Sons. Als het op plaat net zo sterk is als live dan is dit zeker een artiest om in de gaten te houden.
Terwijl Marcus zijn gitaar neerlegt loopt Laura, met nieuw kapsel en vaal houthakkersshirt, het podium op. De opener Shine creëert een, voor Nederlandse begrippen, muisstille zaal. Ze staart dromerig voor zich uit en zingt de nummers vol overgave. Bij het tweede nummer Cross Your Fingers betreedt Marcus andermaal het podium om Laura door de rest van de set te begeleiden. Hierbij beperkt hij zich niet tot drums en accordeon, vanmiddag is de Intertoys nog even snel leeggekocht en komen onder andere glockenspiel en ukulele tevoorschijn. De chemie tussen Laura en Marcus komt bij de samenzang het mooiste naar voren, tijdens Ghosts, een nummer welke verhaalt over de problemen die gepaard gaan bij het verwerken van oude geliefden, verzorgt hij de prachtige tweede stem. Uit de thematiek en de prachtige verhalende lijn van de nummers blijkt dat Laura haar leeftijd ver vooruit is. De uitverkochte bovenzaal is hiervan op de hoogte en ziet een optreden van een ongeslepen diamant die snel grootste vormen aan zal nemen.

Na krap acht nummers sluit Laura af met 'not so hidden track' Alas I Cannot Swim. Onder luid applaus verlaten Laura en Marcus vervolgens het podium om kort daarna nog eenmaal terug te komen voor Kimya Dawson cover 5 Years, die Laura al lachende en vol plezier uitspeelt. Meer nummers komen er vanavond niet meer, persoonlijke favorieten als Captain and the Hourglas, London Town en Tap At My Window blijven helaas onbespeeld. Toch overheerst een gevoel van geluk en voldoening, die binnenkort op Fabchannel herleefd kan worden.

Tokyo Police Club - Elephant Shell (Poëzie)

2008-03-23T11:40:00.000-07:00

Daar waar de oude gebouwen
in de nieuwbakken steigers staan.
Daar waar de vieze stad zo lang
als maar kan wacht met zijn
laatste adem.
De allerlaatste buikpijn.
De laatste bruiloft.
De laatste beschuit-met-muisjes.
Ooit was dit de zeefdruk
van schoonheid.
Daar waar geen mannen, vrouwen,
dieren of planten, alleen maar
wezens zijn.
Daar waar chemische sneeuw
het trottoir uitgebeten heeft.
En waar toeristische
stuiptrekkingen nog doen alsof.
Daar waar de kerken afgebroken
zijn en de zwembaden verbouwd.
Daar,
Daar maakten zij muziek.

Wombats love Truls and the Trees (Interview)

2008-03-23T04:34:00.000-07:00

Interview: The Wombats
Geïnterviewd: Tord Øverland-Knudsen, bassist
Door: Kevin 22-03-2008, Hilversum


Vandaag gaven The Wombats een kort optreden in de studio's van That's Live in Hilversum, dit zorgde voor een toestroom van uitzinnige groupies die het liefst 100x met de heren op de foto wilden. The Wombats behoeven dan ook eigenlijk geen introductie meer. Hier toch een kleine schets van hoe de carrière van de band in een vogelvlucht raakte: het begon nadat de drie jongens elkaar ontmoetten op de Liverpool Institute for Performing Arts en besloten een band op te richten. Zo geschiedde, de zelf uitgebrachte en gefinancierde EP (2005) en het enkel in Japan uitgebrachte album Girls, Boys and Marsupials (2006) werden al snel een succes onder bloggers en liefhebbers van vrolijke indiepop. Niet geheel onlogisch want nummers als Kill the Director, Moving to New York en Backfire at the Disco staan stuk voor stuk garant voor instant dancefloor hits. De succesformule? Schrijf liedjes over faliekant mislukte, kortstondige liefdes en drapeer deze in een saus van vrolijke en quirky pop. Na twee sterke optredens op London Calling vorig jaar, was het wachten tot dat 3FM hun 'new music' stickertje erop zou plakken. Tijdens de uithongeringspoging van drie DJ's was het zover: Let's Dance To Joy Division werd uitgeroepen tot anthem. Kassa dus voor The Wombats, een succes waar The Fratellis maar al te goed over mee kunnen praten. De concerten die The Wombats de aanstaande dagen door heel Nederland geven zijn dan ook stijf uitverkocht en ook de festivalgangers zullen dit jaar opgevrolijkt worden door de pluizige beesten uit Liverpool. In plaats van een gebruikelijk interview over de band vroeg ik Noorse bassist Tord om zijn top 15 nummers op te stellen, hetgeen voor een heerlijke mixtape zorgde! Hieronder de lijst met toelichting van Tord:

1. Animal Collective - Pearebone / Één van de nummers op, naar mijn mening, één van de beste albums van 2007, catchy en verrassend tegelijk.

2. The National - Fake Empire / Dit nummer draaien we veel in onze tour bus, donker en wonderschoon van aard.

3. Joy Division - Love Will Tear Us Apart / Het ultieme indie nummer bij uitstek die ervoor zorgt dat wij alle remmen los gooien op de dansvloer.

4. Eugene McGuiness - Monsters Under My Bed / Vriend van ons uit Liverpool, dit nummer is afkomstig van zijn in 2007 uitgebrachte mini album The Early Learnings Of Eugene McGuinness. Fantastische songwriter en performer, de videoclip bij dit nummer moet je ook zeker kijken! -klik hier voor de clip, werd eerder ook al door Lightspeed Champion getipt-

5. Millionaire - Her Gender / Afkomstig van briljante debut album Outside the Simian Flock, quirky stoner/indie/electro of iets in die richting, ga dit luisteren!

6. Pop Levi - Pick Me Up Uppercut / In L.A. gevestigde band uit Liverpool, dit nummer klinkt als een vurige ontmoeting tussen Prince en Le Tigre, heerlijk!

7. Weezer - Buddy Holly / Afkomstig van waarschijnlijk één van de beste debuut albums ooit, heerlijk popnummer in een ranzige garage rock outfit.

8. Refused - Liberation Frequency / Staat op grensverleggend en verbazingwekkend album The Shape of Punk to Come. Heel erg dynamisch en vol energie, Refused is één van de beste Zweedse punk bands ooit.

9. Motorpsycho - In the Family / Motorpsycho is al meer dan tien jaar één van mijn favoriete bands en dit nummer is het eerst nummer waar ik mee in aanraking kwam, denk: Noorse Sonic Youth.

10. My Bloody Valentine – When You Sleep / Afkomstig van één van mijn top 10 albums allertijden Loveless. Dit album heeft een enorme invloed gehad op mijn muzikale ontwikkeling.

11. Mercury Rev - Holes / Ik begon jaren geleden met het luisteren naar Mercury Rev, laatst heb ik Deserter's Songs album weer van onder uit mijn cd collectie gehaald. Dit nummer is het openingsnummer van dat album, episch en verrassend tegelijk. Een zaag is het meest angstaanjagende instrument ooit maar op dit nummer klinkt het wonderschoon!

12. Band of Horses - Funeral / Heb deze band nu twee keer live gezien. De laatste keer was in Koko London, dit nummer was het hoogtepunt van een zeer solide set.

13. Truls and the Trees - Upside Journey / Nieuwe Noorse band waar ik heel enthousiast over ben. Hun debuut album is vooralsnog alleen uit in Noorwegen maar ik weet zeker dat hij zeer binnenkort leverbaar zal zijn in goede indie recordstores in de rest van de wereld. Klinkt als een excentrische Noorse versie van Arcade Fire.

14. The Clash - Lost in the Supermarket / Mijn favoriete nummer van een band die een hele generatie van Britse bands heeft beïnvloed.

15. Digitalism - Pogo / Deze Duitse electro formatie is een vaste floor filler wanneer wij DJ sets doen.

Download: Mixtape

Het leven na Breukelen (Special)

2008-03-21T13:12:00.000-07:00

BROOKLYN SPECIAL

Het is allemaal begonnen met ons Nederlanders in 1646. De Hollanders zaten daar voor de West-Indische Compagnie en stichtten hun eigen Breuckelen, als verbastering van het Nederlandse Breukelen, onwetend dat ruim 360 jaar later hun Breuckelen ongelooflijk hip zou worden onder de naam Brooklyn. Heel erg slim waren de Hollanders toen om het huidige New York te ruilen voor Suriname, maar dat is allemaal achteraf praten…

Op dit moment is Brooklyn een broeiplek van talent. Bands als Yeasayer, MGMT, Beirut, Frankpollis en Vampire Weekend zijn woonachtig in het New Yorkse stadsdeel. Het leuke is dat veel artiesten uit Brooklyn toch een heel ‘eigen geluid’ hebben, ook al klinkt dat misschien erg cliché. Engelse bandjes spelen toch vaak hun voorbeelden na terwijl alle bovengenoemde bands een hele lijst invloeden verwerken met een eigen sausje er overheen waardoor je vaak een excentriek geluid krijgt. Het is niet alleen de muziek die opvalt, ook de personen erachter zijn vaak erg ‘apart’. Het lijkt een beetje alsof we terug zijn in het jaar ’67 met die nieuwkomers uit Brooklyn.

Het is een soort van ‘hippie-lifestyle’ op het eerste gezicht: veel beharing, veel India, veel psychedelica, veel Afrika. Dat hoor je dan ook weer terug in de muziek: Afrikaanse (wereld)invloeden bij Vampire Weekend, zoals ook hun stadsgenoten Talking Heads daar de meesters in waren. Bij MGMT krijg je een soort Bowie-glamrock in een pyschedelische dip als uitkomst. Beirut laat zijn wereldmuziek invloeden weer op een hele andere manier horen door Oostblokmuziek te vermengen met Westerse muziek. Allemaal zijn ze in ieder geval erg ‘groen’ en herontdekken ze de wereld en de muziek die daarbij hoort.

Dus: trek je India jurken maar weer aan, laat je haren groeien, laat je baard staan, laat je snor staan, knip je spijkerbroek een beetje stuk en ga dan met je waterpijpje in het park rondhangen. Bij Yeasayer hebben ze dat allemaal al gedaan. Het is ongetwijfeld één van de meest psychedelische en hipste bands van het moment. Eind vorig jaar verscheen hun debuut All Hour Cymbals, spirituele wereldmuziek met veel Afrikaanse samenzang en psychedelische waanzin. Kortom, het album klinkt groots. Live schijnen ze ook sensationeel te zijn, hoewel veel psychedelische geluidjes uit de computer blijken te komen. Yeasayer gaat het nog ver schoppen als we de critici moeten geloven. Het album werd al op deze manier beschreven: “Als Brian Wilson de beschikking had over de computer in 1966, dan zou Pet Sounds zo geklonken hebben.”, en misschien klopt dat nog ook.

Dan heb je nog de twee hippe jongens van MGMT: Andrew Vanwyngaarden en Ben Goldwasser zijn niet helemaal onterecht uitgegroeid tot de nieuwe hype van dit jaar. De twee jongens die elkaar ontmoetten op de Wesleyan universiteit in 2002 zijn in korte tijd de Amerikaanse hitlijsten ingeklommen en uitgegroeid naar een band van hoog niveau. Hand in hand met Kevin Barnes, de frontman van Of Montreal, deden zij een kleine Amerikaanse tour aan en werden opgemerkt door grote namen als David Letterman en Jools Holland. Inmiddels hebben ze hun eigen Europese tour achter de rug zitten en spelen ze in het voorprogramma van Yeasayer. Oracular Spectacular ligt sinds kort in de schappen en dit album is een aanstekelijke dansbare verrassing. Live zijn deze twee jongemannen met hun band echter een hele andere ervaring: de discobeats worden live omgezet naar een intense prog rock ervaring.

Ook een andere New Yorkse band, Frankpollis, begint op te komen. Ironisch gezien is de drummer van Frankpollis, Jackson Pollis, misschien wel honderd keer zo bekend als zijn band zelf (die nauwelijks 4000 MySpace vrienden heeft). Deze kid is Brooklyns meest bekende socialite en loopt gearmd met mensen als Lightspeed Champion, The Paddingtons en Agyness Deyn over Broadway. Het is een kwestie van tijd voordat Frankpollis even bekend zal worden als de drummer en net zo vaak als hij in online blogs zal verschijnen. Ze zitten nu in de studio en ik kan je verzekeren dat dit de stilte voor de storm is. Ze bevinden zich op het moment in de Rust Belt Studios waar ze hun Acid Rain muziek perfect tot recht kunnen laten doen komen in samenwerking met Bob Ebeling, onder meer bekend door zijn werk met Rufus Wainwright en Dead Meadow. Een EP is al verschenen enige tijd geleden, genaamd Frankpollis EP. Als support van The Virgins stonden ze vorig jaar in een uitverkochte Mercury Lounge en doen ze in april een tour door Japan. Verder is het bij zonne-energie festivalletjes in New York gebleven, maar deze tijd zijn ze bijna voorbij.

Beirut richt zich meer op de Europese muziek: Zach Condon maakte op jonge leeftijd lo-fi muziek onder de naam The Real People, waarvan zijn eerste meesterwerkje de titel The Joys of Losing Weight had. Op zestienjarige leeftijd had deze charmante jongeman nog eens twee andere doo-wop albums onder zijn naam staan, en vluchtte hij kort daarna van school om Europa te gaan verkennen. Hier werd hij betoverd door Balkanmuziek en kwam in aanraking met grote namen als Goran Bregović. Hij besloot niet terug te gaan naar zijn ouders in Santa Fé maar bij zijn oudere broer in Brooklyn onder te duiken waar hij verschillende instrumenten oppikte en betoverende liedjes schreef. Dit was de geboorte van Beirut. Inmiddels heeft Zach Condon twee albums en drie EPs uitgebracht en een wereldwijde fanbase opgebouwd.

Dan heb je nog de hype van de laatste paar maanden, Vampire Weekend. Deze hype zal vast niemand ontgaan zijn. En terecht! Vampire Weekend bestaat uit 4 studentikoze jongemannen die punkpop met wereldinvloeden maken. Als je Yeasayer moeilijk te beluisteren vindt dan is Vampire Weekend waarschijnlijk meer iets voor jou. De muziek is een kruising tussen Talking Heads (in hun latere tijd) en The Police. Meng dat met wat wereld- en klassieke invloeden en je hebt een erg hippe band. Het debuut van Vampire Weekend is makkelijk behapbaar, lekker speels en zeer pakkend terwijl de muzikale invloeden van een hoop kanten komen.

Brooklyn laat weer van zich horen, dat moge duidelijk zijn. Vorig jaar is in de zomer al een festival gehouden, waar (bijna) alleen bandjes uit Brooklyn optraden op een grasveld, tussen de mensen. De Roosevelt Island BBQ werd georganiseerd voor New Yorkers, met een voorliefde voor psychedelische muziek en de hippiecultuur. Een band die daar vorig jaar nog heeft ‘gezeten’ is Vampire Weekend.

Hopelijk gaat de muzikale ontwikkeling in Brooklyn nog veel verder en mogen we nog veel genieten van bandjes als Yeasayer, Beirut, MGMT, Vampire Weekend en Frankpollis. Het is in ieder geval prachtig om te zien en te horen dat er weer grenzen verlegd worden in de muziek en dat ze in Brooklyn niet vies zijn van een beetje psychedelica en wereldmuziek.

Links:
Yeasayer - All Hour Cymbals
MGMT - Oracular Spectacular
Beirut - Lon Gisland (EP)
Frankpollis - EP + Demo's
Vampire Weekend - Vampire Weekend

Door: Joep en Ima

Restaurantmuziek maar dan anders (CD Recensie)

2008-03-21T06:31:00.000-07:00

Op 12 oktober bereikt ons het nieuws dat The Kooks samen met producer Tony Hoffer (ook verantwoordelijk voor debuutplaat Inside In/Inside Out) de studio induiken om te werken aan hun tweede album. Inside In/Inside Out werd meer dan twee miljoen keer verkocht en bracht het viertal uit Brighton naar grote festivals als Glastonbury, als ook naar Lowlands en Pinkpop. Eind januari wordt bekend dat bassist Max Rafferty de band heeft verlaten; hij wordt tijdelijk vervangen door Dan Logan, bassist van een ander Brightons bandje, Cat the Dog.
Nu half maart, een maand voor de officiële release (14 april), lekt het album uit.

Konk, vernoemd naar de studio waar de nieuwe plaat is opgenomen. Zanger Luke Pritchard heeft hoge verwachtingen: “I want this album to be big.” Die belofte kan het album nergens waarmaken. Konk begint net als IIIO met een rustige intro (See The Sun), als na een dikke halve minuut een korte stilte valt gaat het echt beginnen, hoop je. Wat volgt is het typische geluid dat we nog kennen van het debuut, het is de opmaat voor 44 minuten waarin vooral verder wordt geborduurd op de eerste plaat. Toch is het een lekkere opener en ook eerste single Always Where I Need To Be klink goed, vertrouwd, weinig vernieuwend echter. Maar dan zakt Konk in, het langdradige Do You Wanna is zelfs een dieptepuntje: “Do you wanna, do you wanna, do you wanna make love to me, I know you wanna, I know y…” etc etc. Ik zie de handjes in de lucht al ritmisch meeklappen, de tekst klinkt uit vele mondjes. Het is leuk bij Pigeon Detectives (al is dit zelfs voor hun wel erg makkelijk) maar van The Kooks had ik iets meer verwacht.

De plaat kabbelt rustig verder naar een hoogtepuntje van de plaat, Stormy Weather. Stel je een late woensdagavond voor; je moet nog een klein stukje naar huis fietsen in oud-Hollands kloteweer. Met je kop in de wind, en de slagregens die pijn doen aan je gezicht zet je toch nog snel even Stormy Weather op, een nummer waar je gelijk blij van wordt, en brult mee: “YES I LIKE STORMY WEATHER.” It’ll bring you home.

Konk kent even een korte opleving en vervolgt met het mooie Sway. Maar dan is er al geen ontkomen meer aan: Konk is niet wat ik ervan verwachtte, waar ik bij Inside In/Inside Out nog wel eens de neiging heb om het volume wat op te schroeven, gebeurt dit bij Konk vrijwel nooit. Het wordt nergens echt spannend.
Ook One Last Time bevestigt dit, eigenlijk een schitterend nummer, prachtig ingetogen maar met een tekstueel dieptepuntje: “ABCDEF and G, that reminds me of when we were free.” Met het alfabet zit het wel goed.

Toch kan ik er nooit echt diep ongelukkig van worden. Nee, het is niet zo goed als op IIIO maar het luistert allemaal lekker weg. Als na een paar goede luisterbeurten de verwachtingen getemperd zijn gaat het volume gewoon wat omlaag en heb je een heerlijke plaat voor op de achtergrond. Zeg maar een soort restaurantmuziek maar dan anders.

Volgende maand staan The Kooks in Melkweg (uitverkocht) en als je Luke zo bezig ziet dan hoeven we ons over de live-prestaties geen zorgen te maken. Op naar 14 april!

5,8/10 – release op 14 april

Live: 14 april in Melkweg

Links: http://3voor12.vpro.nl/speler/ondemand/39369929

http://3voor12.vpro.nl/speler/ondemand/39369362

Dartz are a pleasure (Concertrecensie)

2008-03-20T15:50:00.001-07:00

Gezien: Dartz, Paradiso 19-03-2008.

Drie jaar geleden besloten Philip, Henry en William -niet te verwarren met de leden van de Engelse Royal Family- DARTZ! te vormen. Beïnvloed door hun punk achtergrond en fascinatie voor D.C. bands zoals The Dismemberment Plan en Q And Not U brachten ze vorig jaar het debuut This Is My Ship uit. Het album ligt in de lijn van de vrolijke opgefokte ritmes van Hot Club de Paris waarbij de vocalen veel weg hebben van Young Knives. Dit zorgt voor een heerlijke cocktail van mathcore en poppunk zonder al te veel pretentieuze bullshit. Saillant detail is dat Foals haar eerste optreden ooit gaf als voorprogramma van Dartz, tijdens de succesvolle U.K. tour.

Terwijl Foals volgende maand al voor de tweede keer in grote zaal van Paradiso staan, geven Dartz vanavond hun eerste optreden in de heilige poptempel, alleen dan in de bovenzaal. Ondanks dat het Leidseplein barst van de mensen (Ajax speelt immers tegen PSV) is maar een krap groepje van 50 mensen te vinden voor het concert van Dartz. Erg jammer want een band als Dartz verdient een enthousiast London Calling publiek. Gelukkig lijkt het ze niet te deren en wordt opener St. Petersburg enthousiast ingezet. De band heeft duidelijk niet al te veel moeite gedaan om er goed uit te zien, maar dat is ook niet waar darters om bekend staan, precisie is van belang en die factor is bij Dartz zondermeer aanwezig. De vocalen van bassist William en drummer Philip vullen elkaar naadloos aan maar leidende draad door de hele set is gitarist Henry. In tegenstelling tot de meeste gitaristen stapt hij uit de schijnwerpers om op de achtergrond met ogenschijnlijk veel gemak de meest vlijmscherpe riffs te spelen.

Na Cold Holidays, waarin de liefde verklaard wordt aan hoofdsteden en vanavond dus aan Amsterdam, en het met mathcore flirtende A Simple Hypothetical volgen twee nieuwe nummers. Deze worden iets langzamer en met meer rust gespeeld dan het oude werk, toch blijft het geliefde Dartz geluid gehandhaafd. Tijdens bescheiden hitje Once, Twice, Again! kan een enkele fanatiekeling op het juiste moment met de band meeklappen maar helaas komt de zaal ook nu niet echt los. Verrassing en hoogtepunt van de avond komt vlak voor tijd wanneer Henry en Phil van plek wisselen. Henry neemt plaats achter de drums terwijl Phil het nieuwe nummer The End Moving On aankondigt “dit is geen nummer over meisjes en uhm ook niet over jongens”. Ook al zou dit nummer over appelmoes gaan, het klinkt fantastisch. De ingebouwde pauzes in het refrein gecombineerd met de nauwkeurigheid en enthousiasme waarmee de band samenspeelt, zorgt voor een grote glimlach op mijn gezicht. Ook het publiek gaat mee in het enthousiasme en durft eindelijk te dansen. Afsluiter Prego Triangolos wordt vrolijk meegezongen en is een waardig einde van een technisch sterk concert. Toch blijft het vreemd dat Dartz nu pas hun debuut in Nederland maken en nog nooit voor London Calling gevraagd zijn. De logica is soms ver te zoeken, gelukkig beseffen Dartz dat zelf ook.

“You have three sides but you're not a triangle. You have three sides and you are a square.”

Words of Love and Words so Leisured (Interview)

2008-03-20T04:04:00.000-07:00

Interview: Dartz
Geïnterviewd: Henry J. Carden, gitarist/drummer
Door: Luc en Kevin 19 maart 2008, Paradiso

Gister traden Dartz op in de bovenzaal van Paradiso. De band uit Middlesbrough is momenteel bezig met hun minitour door Europa. Na afloop van dit concert sprak 22 Grand Blog, onder het genot van een spa blauw, met gitarist Henry over Dartz, voetbal, het leven als rockster en natuurlijk over muziek.

Hoe zou je de muziek van Dartz omschrijven?
Ik vind het erg moeilijk om onze muziek te omschrijven, als ik het toch een label zou moeten geven dan zou ik het post-punk noemen met een vleugje pop rock. Dit is ook de muziek waar we zelf graag naar luisteren.

Welke artiesten zie als je als belangrijkste invloeden?
We houden alle drie van verschillende bands maar hebben een voorliefde voor muziek uit D.C.. De twee voornaamste bands die ons geïnspireerd hebben zijn ‘The Dismemberment Plan’ en ‘Q And Not U’. Travis Morrison is gewoonweg geniaal, de laatste tijd werkt hij ook veel samen met Ben Gibbard en Chris Walla van Death Cab for Cutie. Ook een band waar vooral Philip en William hele grote fan van zijn.

Heb je de nieuwe single van DCFC ‘I Will Possess Your Heart’ al geluisterd?
Je bedoelt het nummer dat vandaag op hun MySpace stond? Ik heb het tussen de bedrijven door even geluisterd maar moet eerlijk zeggen dat ik het na 4 minuten uit heb gezet. Eigenlijk een beetje een teleurstelling, ik hoop dat het nieuwe album meer te bieden heeft.

Waarom zijn jullie ooit muziek gaan maken?
Wij speelden vroeger allemaal in punk en emo bandjes en besloten om samen te komen en een nieuwe richting in te slaan. We hadden op dat moment geen specifieke ambities, we wilden vooral veel goede nummers schrijven en gigs spelen. Voordat we de band begonnen was ik nog de drummer en Philip de gitarist maar omdat we beide wel een keer wat nieuws wilde proberen zijn we van instrument gewisseld.

Wie is jouw grote voorbeeld op gitaartechnisch gebied?
Dat moet we Devin Ocampo van Medications zijn, de manier van spelen spreekt me heel erg aan, vooral live is hij een klasse apart.

Dit is altijd een van de cheesy vragen maar ik wil hem toch even stellen, op welk moment hebben jullie besloten om de band DARTZ! te noemen?
Vijf minuten voordat we onze eerste gig moesten spelen hadden we nog geen naam en eigenlijk kwam toen uit het niets de naam DARTZ!. Aanvankelijk wilde we op zoek naar een nieuwe naam maar het publiek bleef positieve reacties geven over de bandnaam. Persoonlijk had ik een andere naam misschien wel beter gevonden. De nieuwe spelling van de bandnaam is trouwens Dartz, dus zonder uitroepteken.

Dat lijkt wel een trend, Young Knives hebben ook ‘the’ voor hun bandnaam verwijderd.
Ja precies, over Young Knives gesproken, we speelde vrijdag nog een optreden met ze. Daar hebben we een hele grappige foto van ze gemaakt (laat polaroid zien waarop Young Knives half naakt poseren).

Hoe ziet jullie toekomst eruit?
We hebben net de eerste helft van ons tweede album opgenomen en in juni zullen we de andere helft van de nummers opnemen. In september dit jaar zal het album uitkomen.

Welk geluid kunnen wij verwachten op het nieuwe album? Zal het in de lijn zijn het nieuwe nummer The End Moving On?
Op het tweede album zullen vooral nummers staan waarin de lyrics een dominantere rol spelen. Qua geluid zal het inderdaad in de lijn zijn van The End Moving On zijn met iets meer nadruk op rock dan op punk.

Tijdens Moving On wisselden jij en Philip van positie, terug naar de oude opstelling?
Zoals ik zei speelde ik voor Dartz ook altijd drums en omdat mijn stage performance als gitarist erg mager is wilde we dat iets wijzigen. Ik heb al drie jaar niet meer gedrumd dus het is wel weer even inkomen.

Wat neem je altijd mee tijdens de tour?
Omdat we heel veel moeten reizen en steeds rond venues hangen nemen we altijd een voetbal mee. Natuurlijk hebben we in onze bus ook een Playstation met Pro Evo 8. Alleen heb ik de laatste paar maanden geen Evo meer gespeeld waardoor Philip en William me nu steeds dik inmaken.

Over voetbal gesproken, ben je blij met de transfer van Alfonso Alves naar Boro?
Ik heb thuis ook de Nederlandse sportkanalen dus zag veel wedstrijden en ook die van Heerenveen. Het zou leuk zijn als hij even productief wordt als hij bij Heerenveen was. Maar ik heb er goede hoop in dat hij Boro volgend jaar weer aan Europees voetbal kan helpen. -gesprek dwaalt af naar voetbal-

Welke bands domineren op dit moment je iPod
laatste tijd luister ik veel naar Tellison, This Town Needs Guns, American Football, Copperpot en IdleWild. Ik luister vooral veel naar Tellison, ze spelen op Camden Crawl dus daar ga ik ze sowieso weer zien.

Hoe zit het met bands uit Middlesbrough?
In Boro heb je niet echt een muziekscene, volgens mij weten ook maar 3 mensen uit Middlesbrough dat wij momenteel met een Europese tour bezig zijn. In Sunderland en Newcastle staan we daarentegen wel voor volle zalen.

Over Sunderland gesproken, heb je de nieuwe cd van The Futureheads al mogen luisteren?
Ja! het album is echt heel erg goed geworden, ligt meer in de lijn het debuut en er staan echt weer een paar juweeltjes op. Ook het nieuwe album van Hot Club de Paris heb ik de afgelopen weken mogen luisteren. Doordat een paar nummers opnieuw gemixt moesten worden komt deze iets later uit dan in de planning stond maar het is zeker een album om naar uit te kijken.

Wanneer zien we jullie weer terug?
We komen graag een keer terug, maar aangezien Philip en William na vorig jaar weer zijn begonnen met studeren moeten de gigs noodgedwongen in de vakanties gepland worden.

Zullen we afspreken dat jullie op de najaars editie van London Calling staan?
Dat lijkt mij een bijzonder goede deal, het nieuwe album is dan ook uit!

You Have No Idea What You're Getting Yourself Into (CD Recensie)

2008-03-19T13:41:00.001-07:00

Does It Offend You, Yeah? is de nieuwste en hipste electro-rock band uit Engeland. Al voordat ze überhaupt een album uit hadden mochten ze al een award in de wachtslepen voor “worst band name”. Hebben ze zich hierdoor laten afschrikken? Nee hoor, hun debuutalbum heet namelijk gewoon You Have No Idea What You're Getting Yourself Into. Ze waren geprogrammeerd voor de vorige editie van London Calling maar ze zegden af omdat ze hun debuutalbum moesten opnemen. Was het het waard? Ik zeg ja!

Ze maken electro-rock in de trant van Justice, Daft Punk en Digitalism, kortom vervormde stemmen, loeiende synthesizers, overstuurde bassen en gillende gitaren.

Het begint allemaal met Battle Royale een instrumentaal nummer met vele verschillende beats en geluiden, een goeie stemmingsmaker. Daarna komt het nummer With A Heavy Heart, een nummer dat eigenlijk de hele tijd opbouwt naar complete chaos die wordt beëindigd met een paar paniekschoten. De tweede single van DIOY,Y?, genaamd We Are Rockstars, begint met een soort van housebeat, die gevolgd wordt door zang met een Phaser effect, dit wisselt elkaar af en bouwt zich uiteindelijk langzaam af. Vervolgens komt Dawn of Dead wat bijna een catchy popsong lijkt. Hierin laat de zanger zien dat hij ook goed kan zingen zonder effecten. Dawn of Dead is naar mijn mening een van de beste nummers van het album. Het volgende hoogtepunt is Attack Of The 60 Ft Lesbian Octopus. Een opzwepend basloopje, zeurende gitaren en snel toeslaande synthesizers. Je kan je de aanval zo voorstellen.

Daarna komen de eerste twee singles van de band genaamd Weird Science en Let’s Make Out. Het album wordt toepasselijk afgesloten met het nummer Epic Last Song een relatief rustig nummer, dat de plaat doet eindigen met een mooi gitaarrifje.

Het is net een achtbaan waar je instapt. Eerst heb je geen idee wat je precies te wachten zal staan, van de eerste looping schrik je even. Maar halverwege ga je er helemaal in op en kan je er alleen maar van genieten. In de laatste rustige bocht denk je terug aan wat je allemaal hebt meegemaakt in de afgelopen 38 minuten.

Een in mijn ogen geweldige debuutplaat. Met vele zogeheten ‘dancefloor fillers’ en met geen één moment waarbij het inzakt en als als hoogtepunt de aanval van een 3,65 meter lange lesbische octopus. Ook zeker een pluspunt van de plaat is de zang, die op vele verschillende manieren terug komt. En aan de YouTube filmpjes te zien ook een geweldige live ervaring. Dus hou ze in de gaten!

Live: 6 april in Paradiso

7/10 – release op 24 maart

Foto: www.nme.com

What, Late of the Pier? I thought you said Apartheid! (London Calling)

2008-03-19T11:49:00.000-07:00

"Het is zonder tussenvoegsel," verzucht zanger Earl Samuel Dust (geboren als Samuel Eastgate) in menig interview. "Het is Late Off Pier. Waarom iedereen ons Late of the Pier noemt is mij een raadsel." Lake of the Peer, Hate on the Queer, het vierkoppige monster uit Castle Donnington... Hoe ze zichzelf het liefst noemen, waar ze vandaan komen en waar ze naar toe gaan is een groot raadsel, en weet niemand behalve deze in een waas van mystiek gehulde jongens zelf. Zo verkondigden ze aan de halve journalistieke wereld alle vier geadopteerde kinderen te zijn van de tweekoppige band Smokey & The Fall, die bij nader onderzoek niet bleek te bestaan. Wellicht was daar dan wel Smoking The Fool, een side-project van de Loughboroughse band My Dog Has No Nose. In beide acts speelt een zekere meneer Rik Eastgate mee. Rik Eastgate, de man die zijn zoon een steuntje in de rug gaf en hem aanmoedigde een band te beginnen. De indirecte aanleiding van de geboorte van Late of the Pier in 2004. Het antwoord op de vraag of we Rik Eastgate hiervoor dankbaar zouden moeten zijn is simpel. Ja.

Late of the Pier laat zich niet makkelijk omschrijven. Earl Samuel Dust maakt met zijn compagnons Francis Dudley Dance, Red Dog Consuela en Jack Paradise futuristische, synthetische, onalledaagse rave-/electro-/housebreakbeat. Ze liggen erg goed in het gehoor: zo bestaat hun fanbase na een relatief korte tijd uit de NME, The Observer, Hedi Slimane, de tv-serie Skins én alle Kitsuné kinders. Dit terwijl er nog geen album uit is en de band het zelf ook niet heel erg veel interesseert. Drie officiële releases hebben ze inmiddels op hun naam staan: Space and the Woods onder Way Out West, en Bathroom Gurgle en The Bears Are Coming onder Moshi Moshi. De band heeft zijn populariteit echter te danken aan de Zarcorp demo's (een onofficieel album) die ze via het internet hebben verspreid, hun hersenbrekende video's en de singles die tegen beter weten illegaal worden verspreid op verscheidene muziekfora. Het zal niet lang duren voordat ze een massale opschudding zullen veroorzaken en de slapende muziekfans wakker gaan schudden: na Mystery Jets zijn Late of the Pier met Erol Alkan de studio ingedoken en dit kan niets anders dan tot een magistraal resultaat leiden.

Vorig jaar in juni deed Late of the Pier Amsterdam al één keer aan. In de grote zaal van de Paradiso speelden ze op de London Calling editie die in het teken stond van 5 Days Off. Afgezien van het lamlendige publiek dat zich niet schaamde meer dan één meter van het podium af te gaan staan, wisten ze toch een spectaculaire show neer te zetten: energiek, strak gespeeld, de juiste shirts en gele skinnies. Een klein jaar later staan ze er weer, nu op de normale editie. Of je een kijkje moet gaan nemen? Misschien wel, misschien ook wel niet...

Fotografie: Alistair Allan.
Live: zaterdag 26 april, grote zaal, Paradiso.
Links: The Bears Are Coming (video) & interview met God Is In The TV.

J.F. leeft nog steeds (London Calling)

2008-03-19T05:20:00.000-07:00

Het aftellen naar de nieuwe editie van London Calling is inmiddels van start gegaan. Aangezien het niet voor iedereen weggelegd is om de waslijst van 22 bands (toeval?) door te spitten, scheiden wij voor jullie het kaf van het koren. De aankomende weken zullen wij de bands uitlichten die onzes inziens niet gemist mogen worden. De eerste band die wij uitgekozen hebben en die het zonder meer waar gaat maken is Johnny Foreigner.

Johnny Foreigner is een trio afkomstig uit de tweede stad van Engeland, Birmingham, de stad die ons vorig jaar nog de chav-rock van The Twang bracht. Naast dat beide bands uit dezelfde stad komen hebben ze niks met elkaar gemeen. Johnny Foreigner maakt muziek die zich niet laat labelen, invloeden reiken van Sonic Youth en Pavement tot de hoekige gitaarlijnen van Bloc Party en de losbondigheid van Los Campesinos!. The Twang? Daar hebben wij het liever niet meer over.

Sinds de release van mini album Arcs Across the City heeft Johnny Foreigner het hart van menig muziekliefhebber sneller doen laten kloppen. Ook ondergetekende wordt nog regelmatig opgenomen in afdeling Cardio-thoracale Chirurgie van het AMC. Openingsnummer Champagne Girls I Have Known begint met afbouwende drums en gierende gitaren die worden verstoord door een sirene van lawaai. De startknop is ingedrukt en de hysterische gitaarlijnen, ondersteunt door de schreeuwende mannelijke en vrouwelijke vocalen, volgen elkaar in razend snel tempo op. Tijdens The End and Everything After gaat de overdosis ADHD vrolijk verder en kan ik niet anders dan de volle 3 minuten en 7 seconden genieten.

Ook bij de opvolgende nummers is het onmogelijk stil te blijven zitten. Elk nummer wordt met ongekende snelheid, overgave en overtuiging gespeeld. Deze band zal je dan ook niet betrappen op clichés en liedjes die je dronken nog mee kan zingen. Wie denkt dat Johnny Foreigner een one-trick band is heeft het mis, J.F. houdt tijdens het relatief rustige This Band is Killing Us en de akoestische afsluiter All Moseley Gardens meer dan stand. In een stampvolle bovenzaal van Paradiso wordt dit zonder twijfel het optreden van London Calling.

Live: zaterdag 26 april 2008, Paradiso
MySpace: Johnny Foreigner
Download: Johnny Foreigner – Arc Across The City

Laura Marling - Alas, I Cannot Swim (Poëzie)

2008-03-18T09:01:00.000-07:00

Geluidloos rinkelen de glazen
over de gedekte tafel.
De intieme aardverschuivingen
zijn niet moeilijk waar te nemen.
's Nachts kan iedereen de spelden
op kussens horen vallen.

Iedereen is naar bed en
de wereld is in slaap gevallen.
Alleen jij zit daar nog,
met een gitaar op schoot.
Je staart naar alle lege stoelen
van degenen die weigeren te leven.

Wat de oplossing ook moge zijn,
zolang niet alles instort zit ik hier goed.
Met jou en met niemand.
We sprongen samen, bleven drijven
en alles klopte. In de ramen van mijn geluk
staat een weerspiegeling van jou.

Cheeky Cheeky and the Nosebleeds not for Slow Kids (Prospect)

2008-03-17T15:28:00.001-07:00

Cheeky Cheeky and the Nosebleeds brengen vandaag hun debuut single Slow Kids uit bij Tired and Lonesome Records. Ter ere hiervan vieren de heren vanavond een groot feest in hun woonplaats Woodbridge, waar Brian Eno tevens woonachtig is. Reden te meer om de band in de schijnwerpers te zetten. Cheeky Cheeky en the Nosebleeds maken sinds de zwoele zomer van 2007 Myspace onveilig. De doorbraak volgde nadat Steve Lamacq ze vorig jaar oktober uitnodigde voor een sessie in zijn BBC Radio 1 programma In New Music We Trust. Met hun bandnaam volgen ze in de voetsporen van de legendarische Ed Banger and the Nosebleeds, waarin Morrissey ook korte tijd acte de présence gaf. Toch fungeerde deze band niet als voornaamste bron van inspiratie. Het was de eenvoud van The Moldy Peaches die ze deed realiseren dat je niet de nieuwe Jimi Hendrix hoeft te zijn om een bandje te beginnen. Nadat bassist Thom in een dronkenbui besloot “Slow Kids” op zijn borst te tatoeëren was er geen weg meer terug.

Cheeky Cheeky and the Nosebleeds verhalen over alles wat om hen heen gebeurt: liefde, meisjes, het oersaaie Woodbridge en kleden dit vervolgens aan met up-tempo gitaar riffs, hysterische drumpartijen en heerlijke cheeky baslijnen. Alles wat ze doen is al een keer eerder gedaan maar nog nooit met zo’n heerlijke frisse Oost-Engelse wind. De demo's die al tijden op het internet zwerven getuigen van een band met zeer veel potentie. Before We Sleep, Fascinating (B-side van Slow Kids), Give Me Your Hand, I’ve Grown Quite Fond Of You en natuurlijk single Slow Kids zijn stuk voor stuk heerlijke popnummers die met geen slag of stoot uit je hoofd te krijgen zijn. De band heeft alle ingrediënten om de poolkap nog een stukje sneller te doen smelten en hopelijk lukt ze dat!

Myspace: MySpace
Download: Cheeky Demos

Drowning in Mystery Jets' love, not waving (CD Recensie)

2008-03-17T07:12:00.000-07:00

Album review: Mystery Jets - 21.

Loeiende sirenes, een vloeiende baslijn, haastige drums, de paniekerige stem van Blaine Harrison: "I've been running around, don't make a sound, I don't want to get found.". De eerste minuut van 21 is nauwelijks verstreken en ik bevind me er meteen middenin. Dit nummer is vergelijkbaar met de hits die de tegenwoordige new rave-/electromachine voortbrengt, maar er torenhoog bovenuit piekt. Het is niet een nummer waarvan je op het eerste gehoor verwacht dat je naar Mystery Jets luistert, toch is het een feit dat het tweede album van de vijf pioniers uit Eel Pie opstaat. Het grootste verschil met het debuutalbum Making Dens is dat de band dit keer volop gebruikt maakt van de instrumenten die ze tot hun beschikking hebben. Het geluid dat de band nu produceert klinkt veel voller dan voorheen: waar ze vroeger niet vies waren van rustige middenstukjes en simpele maar mooie intro's, zijn ze nu niet bang om een rauw gitaargeluid als intro te benutten, komen de kunsten van drummer Trivedi beter tot zijn recht en liggen de liedjes door hun vlotte refreintjes en zinnetjes snel in het gehoor.

Opvallend is het veelvoudige synthesizer gebruik. Dit heeft als gevolg dat Two Doors Down (een ontzettend lief en onschuldig liedje) klinkt alsof Quincy Jones de studio met ze is ingedoken. Een feit is echter dat dit album is geproduceerd door de bekende Turkse DJ Erol Alkan in samenwerking met Stephen Street. De invloed van deze producers is te horen omdat het geheel zou kunnen worden omschreven als een vleugje The Smiths en Blur (de bijdrage van Street) gemengd met catchy popliedjes voor op televisie (de bijdrage van Alkan).

Het enige nummer dat me sterk doet denken aan het oudere werk is het, op horrorschrijver Edward Gorey geïnspireerde, Behind The Bunhouse, één van de weinige nummers die vóór het uitkomen van het album al op internet rondslingerde. Een liedje dat verhaal doet over de vervelende kanten van de liefde, begeleid door huilende violen tegenover een warme gitaarpartij. Het vrolijkste nummer is Young Love met een bijdrage van Laura Marling, een liedje waarvan iedereen ongetwijfeld gaat glimlachen door de liefde en naïviteit die er afspettert. Het meest hartverscheurende nummer echter is het bluesy en melancholische Flakes, dat verhaalt over het einde van een relatie. In dit nummer komt Harrison's stem goed tot zijn recht en is dit het nummer met de mooiste vocalen uit de geschiedenis van Mystery Jets.

Tussen de overdosis van nieuwe indiepop albums tegenwoordig is 21 een diamantje waar men zeker wat vaker naar mag luisteren. De intense prog rock kant van Mystery Jets heeft plaats gemaakt voor mooie popliedjes, maar ze blijven zonder twijfel een uniek geluid genieten. Deze Mystery Jets plaat zal ze zeker bij het grote publiek onder de aandacht weten te brengen, waar ze zelf al maatregelen tegen hebben genomen door merchandise uit te brengen met het cynische "Assasin of Youth"-opdruk. Wat ze ook zullen doen, ik maak een diepe buiging voor ze en zal dit album blijven koesteren.

9/10 - Release op 24 maart.

Foals - Antidotes (Poëzie)

2008-03-16T07:52:00.000-07:00

Zwevend en springend zie
ik fanfares aan mijn gezichts-
veld voorbijtrekken.
De wolken zijn doorzichtiger
dan de vorige keer dat ik
hier was, 3 jaar geleden.
Terwijl ik droom van Roland
Garros en van ballonnen die
me gek en blij maken, probeer
ik dit fijne moment te koesteren.
Ik zal voorgoed de beelden
voor me zien van het huisje
dat ik voor mezelf bouwde
en omtrapte.
Stiekem, sluw en onaanvaardbaar
is dit de verjaardag van
het altijddurende verbond.
Dit ziekenhuis is een
lust voor het oog.

©Luc Verhaegh

Operator Please creëert Storm! (Concertrecensie)

2008-03-15T06:14:00.001-07:00

Gezien: Operator Please, Paradiso 14-03-2008

Terwijl het in de grote zaal van Paradiso barst van de flinke namen met the Opposites, Willie Wartaal, Dio en vele andere matties speelt de echte naam, Operator Please, in de bovenzaal. Operator Please betrad bijna precies een half jaar geleden, op donderdag 13 september 2007, voor het eerst hetzelfde podium. Toen waren er, naast de meegereisde ouders en verzorgers, wel te tellen vijf andere fans. Vanavond is er meer publiek aanwezig voor de spreekbeurt van deze jonge Aussies, tijd voor een herkansing.

De eer is aan de Amsterdamse band Storm om af te trappen, met als doel de Opposites er flink uit te spelen. Met veel enthousiasme en bravoure worden de nummers gebracht. Frontdame Lili zingt en springt er op los voor het grotendeels bevriende thuispubliek, dit zorgt voor een gemoedelijke sfeer. Toch ontbreekt het bij velen aan enthousiasme om, ondanks de redelijk krachtige nummers, mee te doen in de cirkelpit van vier mensen. Misschien is het afwachtendheid, maar ik denk dat oorzaak vooral ligt in het ontbreken van flow. Tussen elk nummer door wordt het publiek hartelijk bedankt en gaat er weer een flesje spa blauw open. Dit haalt de vaart uit het optreden en dat is jammer want de band heeft zeker potentie.

Tijd voor Operator Please. De underaged rockers zijn een half jaartje ouder geworden en vele optredens rijker en dat is direct terug te zien. Onder leiding van Amandah Ditto junior betreden ze vol zelfvertrouwen het podium. Vaste opener Get What You Want wordt ingezet en de rechterhelft van de zaal gaat direct los. De nummers lopen soepel en zonder gezeur in elkaar over. Bij deze band gelukkig nog geen slechte grappen over coffeeshops, hopelijk blijft dat zo. Ten opzichte van het vorige optreden zijn er weinig wijzigingen in de setlist. Alleen het rustige Two For My Seconds heeft plaatsgemaakt voor Whip It, een cover van Amerikaanse New Wave band Devo. Dit lijkt een gouden wissel, het oudere publiek kent de hit nog uit hun jeugd en het jongere publiek is vooral bekend met de versie van Does It Offend You, Yeah?. "Whip it good, whip it real good" schreeuwt de zaal dan ook vrolijk mee.

Na deze zeer geslaagde cover, waarin de viool van Taylor erg goed tot haar recht komt, lijkt de zaal compleet los. Tijdens doorbraaknummer en underground hit Just a song about Ping Pong laat Operator Please duidelijk zien wie vanavond de flinke naam is. De bovenzaal beweegt van links naar rechts en speelt een wedstrijdje ping pong die niet zou misstaan op de Olympische Spelen. Tot slot volgt afsluiter Zero Zero en is het bedtijd, morgen moet Ekko immers nog op dezelfde manier platgespeeld worden.

You don’t always get what you want, maar vanavond wel!

E=HC² (Concertrecensie)

2008-03-14T10:00:00.000-07:00

Gezien: Hot Chip, Paradiso 13-03-2008

In no fit state met kramp, rode ogen en mijn zesde espresso zit ik achter dit scherm, na te genieten van de feestelijke avond die Hot Chip gister aan Paradiso bezorgde. Hot Chip heeft net zijn derde studioalbum Made in the Dark uitgebracht, waarvan de eerste single Ready for the Floor nu al een klassieker is. De kracht van Hot Chip is dat ze zowel op plaat als live over en over de heupen doen schudden. De vorige keer dat ik Hot Chip live zag speelden ze in dezelfde zaal nog als toetje van Maxïmo Park op het 5 Days Off festival. Ook toen overtuigden ze met een strakke set maar was de podiumpresentatie erg statisch en wilde de band duidelijk een statement maken met hun nerdy looks.

Niet alleen qua looks maar ook qua muziek lijkt Hot Chip een voorloper te zijn van de huidige trend. De electro bandjes komen als paddestoelen uit de grond met als nieuwste soort math rock van hun jongere broertjes Foals. In tegenstelling tot veel electro junk, zoals Black Dice die in de bovenzaal speelt, maakt Hot Chip wel gewoon muziek.

De opener van vanavond, Shake a Fist, is afkomstig van het laatste album en brengt het publiek vanaf moment één in extase. De Hot Chip Chocolate Cookie fabriek is open en viert feest! Hot Chip speelt strak, geniet van de aandacht en geeft het publiek energie. Bij de grootste hits Over and Over en Ready For The Floor springt de massa alsof hun leven ervan afhangt, maar ook de minder bekende nummers houden zonder problemen stand. Na het mooie ingetogen Made in the Dark verlaat Hot Chip met luid applaus het podium om na 5 minuten weer terug te komen voor een spetterende toegift. Don’t Dance wordt ingezet, daar heeft het publiek geen boodschap aan, de zaal leeft zich nog een laatste keer volledig uit om de begeerde no fit state te bereiken.